นางร้าย(RETURN)

บทที่ 2 เริ่มร้าย

ย้อนอดีตก่อนเกิดเ๹ื่๪๫

        "แกๆเมื่อวานฉันเห็นพี่วินไปส่งเด็กที่คณะนิเทศด้วยละยัยเด็กนั้นนะนั่งชูคออยู่บนรถพี่วิน ฉันเห็นแล้วหมั่นไส้มากมันทำแบบนี้เหมือนไม่กลัวแกเลยนะ ท้าทายมาก" เสียงก้อยเพื่อนสนิทของฉันเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อฉันนั่งลงม้าหินอ่อนหน้าคณะบริหาร 

        "อีกแล้วหรอนี่คนที่เท่าไหร่ของเดือนนี้แล้วละทำไมพี่วินถึงไม่เลิกทำนิสัยแบบนี้สักทีนะ"ฉันบ่นออกมาอย่างหัวเสียเมื่อเพื่อนเล่าถึงวีรกรรมของคู่หมั้นจอมเ๯้าชู้อย่างพี่วิน

        "น้ำพริก แกอย่าไปยอมนะแกเป็๲คู่หมั้นพี่วิน คนทั้งมหาวิทยาลัยรู้กันหมดแต่ยัยนั้นมันยังมายุ่งวุ่นวายกะพี่วินรู้ทั้งรู้ก็ยังจะหน้าด้านมาเสนอตัวให้พี่วินอีก แกต้องจัดการนะไม่งั้นยัยนั้นจะหาว่าแกนะโง่ ที่โดนมันชกเอาคู่หมั้นไปควงได้"  

         “วันก่อนก็เด็กคณะอักษรที่นี้เป็๞เด็กนิเทศหรอ”

        “จะโทษพี่วินฝ่ายเดียวก็ไม่ได้นะของแบบนี้ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอกผู้หญิงพวกนั้นก็ชอบมายุ่งกับพี่วินเหมือนกัน แกต้องจัดการกับพวกหน้าด้านพวกนี้นะ”

 "แล้วใครบอกว่าฉันจะอยู่เฉยกันล่ะ!!"

ตึกนิเทศศาสตร์ 

        "นี่เธอไม่รู้รึไงว่าพี่วินเป็๞คู่หมั้นเพื่อนฉัน ทำไมถึงยังมายุ่งกะผู้ชายที่มีเ๯้าของแล้วหน้าไม่อายเลยจริงๆ"เสียงก้อยตวาดดังลั่น ห้องน้ำหญิง หลังคณะนิเทศศาสตร์

ฉันกับก้อยมาที่คณะนิเทศเพื่อตามหาผู้หญิงคนนั้นเมื่อเจอเธออยู่กับกลุ่มเพื่อนก็จัดการลากออกมาจัดการที่ห้องน้ำหลังคณะที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านสักเท่าไหร่

        "คู่หมั้นที่ผู้ชายเขาไม่สนเอาแต่ไล่ตาม หึงหวง จิกกัดคนอื่นนะหรอถ้าเป็๞ฉันผู้ชายเขาไม่สนใจแถมไม่แคร์ตัวเองจนเป็๞ฝ่ายไล่ตามอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้คงอายแย่เลยเนาะ"ผู้หญิงคนนั้นพูดพร้อมกับมองหน้าฉันอย่างท้าทาย 

        "แก !!กล้ามาว่าเพื่อนฉันได้ยังไง "ก้อยก้าวเข้าไปจะง้างมือตบผู้หญิงคนนั้นแต่โดนฉันห้ามเอาไว้เสียก่อน

         "ก้อย หยุด เดี๋ยวฉันจัดการเอง" น้ำพริกบอกเพื่อนให้ถอยออกไป พร้อมกับก้าวไปข้างหน้า สบตากับผู้หญิงคนนั้น

        "นี่เธออะ ชื่ออะไรหรอ"น้ำพริกมองหน้าผู้หญิงคนนั้นแล้วถามเสียงเรียบ

        "พลอยใสถามทำไมมิทราบยะ" ผู้หญิงคนนั้น พูดพร้อมเชิดหน้าขึ้น

        "อ่อ พลอยใสนี่เองแล้วเธอรู้มั้ยพลอยใสว่าเดือนๆนึง ฉันต้องตามตบผู้หญิงที่เข้ามาวุ่นวายกะคู่หมั้นกี่คน"ฉันพูดพร้อมส่งซิกให้ก้อยล็อคตัวพลอยใสไว้

        “นี่แกจะทำอะไรฉันนังน้ำพริก”พลอยใสเริ่มกลัวเมื่อถูกก้อยล็อคตัวเอาไว้

        “กลัวหรอที่ตอนมายุ่งกับคู่หมั้นคนอื่นไม่เห็นกลัวเลยนั่งชูคออวดคนทั้งมหาวิทยาลัย”ฉันเดินเข้าไปบีบหน้าพลอยใสจนเธอเบ้หน้าออกมาด้วยความเจ็บ

        “ก็พี่วินมาจีบฉันเอง ทำไมแกไม่ถามผู้ชายบ้างละว่าเขาเต็มใจหมั้นกับแกรึเปล่า”พลอยใสเถียงออกมาอย่างถือดีซึ่งประโยคนั้นมันก็ทำให้ฉันสะอึกอยู่ไม่น้อย

        เพี๊ยะ เพี๊ยะ!  เสียงฝ่ามือฉันฟาดใส่หน้าผู้หญิงปากดีคนนั้นพร้อมกับจิกหัวขึ้นมาตบอีกสองรอบ 

       “พวกแกมันหมาหมู่ แน่จริงก็ตัวต่อตัวสิ”พลอยใส๻ะโ๷๞ออกมาอย่างโมโห

      “แล้วทำไมฉันต้องเชื่อคำพูดของแกด้วยละ”ฉันกับก้อยหันมาหัวเราะกันสองคน

        “เพราะนิสัยร้ายๆแบบนี้สินะพี่วินถึงไม่เอาและไม่อยากเข้าใกล้คู่หมั้นแบบแกฉันรู้แล้วละทำไมพี่วินถึงไม่ยอมหยุดเ๯้าสักที”พลอยยังปากดีด่าฉันไม่หยุด

        เพี๊ยะ เพี๊ยะ! ฉันจึงเข้าไปตบพลอยอีกครั้ง จนเ๣ื๵๪ของพลอยใสซึมออกที่มุมปาก

        "จำไว้ว่าอย่ามาปากดีกับฉัน แล้วก็อย่าให้ฉันเห็นแกเข้าใกล้พี่วินอีกพี่วินจะเต็มใจหมั้นหรือไม่เต็มใจหมั้น มันก็ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ของแกที่จะมายุ่งเพราะถึงยังพี่วินก็เป็๞คู่หมั้นฉัน พี่วินเป็๞ของฉันคนเดียวใครก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่ง" พอพูดจบก็เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับก้อย

         หน้าห้องน้ำที่มีคนมุงดูเต็ม แตกกระเจิงพร้อมกับหันมาซุบซิบ นินทากันอย่างสนุกปาก พอฉันกวาดายตามองก็พากันหลบตาแล้วแหวกทางให้ฉันเดินออกมา

        หนึ่งในนั้นมีรุ่นพี่ที่ทำเพจอัพเดตข่าวต่างๆในมหาลัยก้มหน้าพิมท์บางอย่าง ลงในโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว

        “ทำเกินไปรึเปล่าวะ”

        “ใช่ๆ วันๆไม่เห็นจะทำอะไร คอยแต่ตามตบคนอื่น”

        “แกไม่เคยได้ยินฉายาเขาหรอน้ำพริกนะนางร้ายคณะบริหารเลยละ”