บทที่ 10
โรงพยาบาลกลาง
การตรวจสอบระวังภัยโรงงานเหล็ก มันไม่ได้อยู่ที่ประตูเท่านั้น แต่ยังรวมถึงสถานที่ต่าง ๆ ในโรงงานด้วย หน้าที่หลักคือการป้องกันความปลอดภัยสูงสุด
ในความเห็นของหลี่ิสายไฟเหล่านี้ที่เชื่อมต่อกับห้องตรวจสอบไม่ใช่สายไฟธรรมดา แต่เป็สายที่ส่งข้อมูลที่ส่งด้วยความเร็วแสง ดูเหมือนว่าแต่ละเส้นจะเป็แสงที่กะพริบไปมาพร้อมกับข้อมูล
หลี่ิขับรถไปใต้เสาต้นหนึ่ง หลังจากนั้นเขาปิดไฟรถของเขา โดยรอบตอนนี้มีเพียงความมืด มีหมู่บ้านทางทิศใต้ของโรงงาน ซึ่งนั้นเป็ย่านที่อยู่อาศัยที่ใกล้กับพื้นที่โรงงานมากที่สุด หลี่ิจอดรถอยู่กลางถนน หลังจากที่แน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ ๆ หลี่ิก็เปิดประตูและลงจากรถมา เขามองไปที่้าของเสาที่รถเขาจอดอยู่ข้างใต้
ด้วยการะโที่ทรงพลัง ขาทั้งสองข้างของเขาดีดตัวออกไปด้วยแรงที่มากกว่ามนุษย์หลายเท่า ร่างกายของเขาก็ทะยานขึ้นจากพื้น ด้วยท่าทีที่ไม่ได้ออกแรงอะไรมาก ราวกับว่าเขาะโขึ้นบันได้ที่ละ 3 ขั้น เมื่อร่างกายของเขามั่นคงเขาอยู่บนเสาต้นนั้นเป็ที่เรียบร้อย ร่างกายของเขาค่อย ๆ ลดความกว้างของม่านตาลง ดวงตาของเขากำลังสำรวจสายไฟที่ซับซ้อนบนเสานี้ และมือขวาของเขาก็ค่อย ๆ ยื่นออกมาโดยถือสายไฟสี่หรือห้าเส้นไว้ในมือ.
เช่นเดียวกับภาพยนตร์กรอไปข้างหน้าด้วยความเร็ว 32 เท่า ข้อมูลเ่าั้ถูกฉายในจิตสำนึกของหลี่ิ ตอนนี้สมองของหลี่ิเหมือนคอมพิวเตอร์ความเร็วสูงสุด ๆ ตราบใดที่เขาอาศัยสติสัมปชัญญะของตัวเอง เขาก็สามารถค้นหาข้อมูลที่้าได้ในทันที
ข้อมูลการเฝ้าระวัง หรือแม้แต่วิดีโอทั้งหมดที่เก็บเอาไว้ หลังเวลา 22:00 น. เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม เกิดประกายไฟในสายตาของหลี่ิ ดวงตาของหลี่ิปิดลงเล็กน้อยและจิตสำนึกของเขาก็จดจ่อกับข้อมูลมากขึ้น
ข้อมูลทั้งหมดของโรงงานทั้งหมดกำลังแล่นผ่านสายไฟเชื่อมต่อสัญญาณด้วยความเร็วเท่ากับแสงราวกับว่าทุกสายไฟเ่าั้เป็เส้นใยแก้วนำแสงหมดเลยทุกเส้น ช่องสัญญาณความเร็วสูงสำหรับการเดินทางของข้อมูลส่งผ่านจิตใจของ หลี่ิ
หนึ่งนาทีต่อมาดวงตาของหลี่ิก็เปิดขึ้น หนึ่งในวีดีโอของหน่วยรักษาความปลอดภัยในโรงเหล็กปรากฏขึ้นต่อหน้า หลี่ิ
เมื่อเวลา 22:15 น. ของวันที่ 13 ตุลาคม มีลูกไฟบินข้ามท้องฟ้ายามค่ำคืนและตกลงไปในกองขยะสีดำ ๆ อย่างรวดเร็ว
กากของเสียครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่โดยมีความยาวสองกิโลเมตรและสูงเจ็ดหรือแปดเมตร ตรงนั้นเป็โรงงานผลิตผงตะกรันเหล็กที่จะนำไปใช้ในการผลิตโลหะหนักต่อไป ตะกรันเหล็กเหล่านี้ไม่ใช่ของเสียโดยสิ้นเชิง แต่มันยังมีธาตุเหล็กจำนวนมาก ตราบเท่าที่ได้รับสกัดและรักษาอย่างรอบคอบแล้ว พวกเขาก็จะสามารถใช้ผงเหล็กเ่าั้ทำประโยชน์ได้อย่างต่อเนื่อง
กำลังการผลิตของโรงงานเหล็กในการจัดการกับ ตะกรันเหล็กนั้นมีจำกัด นอกจากส่วนที่รักษาสภาพด้วยตัวของมันเองแล้ว ยังมีบางส่วนที่นำไปเก็บเอาไว้ หรือไม่ก็หล่อเย็นแล้วส่งมอบต่อให้ทีม ลูกค้า หรือบริษัทอื่น ๆ เพื่อให้เกิดใช้ประโยชน์สูงสุด
วิดีโอแสดงให้เห็นว่าอุกกาบาตตกลงไปในกอง ตะกรันเหล็กที่เตรียมจะส่งออก
ไม่ใช่เื่ง่ายที่อุกกาบาตจะตกลงสู่พื้นโลก อุกกาบาตส่วนใหญ่จะมอดไหม้และหายไปหลังจากผ่านชั้นบรรยากาศของโลก นี่เป็ผลมาจากแรงเสียดทานระหว่างชั้นบรรยากาศของโลกที่ไม่เพียงพอจะลายอุกกาบาตออกไป อุกกาบาตตกกระทบพื้นโลกแบบนี้ก็สามารถเกิดขึ้นในลักษณะนี้เช่นกัน แผ่นดินโลกได้ปกป้องตัวเองของมันเองด้วยวิธีนี้เป็เวลาหลายพันล้านปีแล้ว
อย่างไรก็ตามเมื่ออุกกาบาตมีขนาดใหญ่เกินไปมักจะตกลงและัักับพื้นโลก ทำให้เกิดคลื่นกระแทกและแม้กระทั่งพลังในการทำลายล้าง อย่างไรก็ตามชิ้นส่วนของเนบิวลาไม่ใช่อุกกาบาตและไม่สามารถส่งผลกระทบที่น่ากลัวแบบนั้นได้
ยิ่งไปกว่านั้นตามหน้าจอการตรวจสอบดูแล้ว วัตถุที่ตกลงไปในกองตะกรันเหล็กนั้นดูเหมือนจะมีขนาดเท่ากำปั้นเท่านั้น แม้ว่าแรงที่ตกลงมานั้นจะทำให้เกิดเสียงปะทะที่รุนแรง แต่นั่นก็ไม่ใช่เื่ใหญ่โต อะไร แม้แต่เสียงนี้ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้คนในโรงงานแตกตื่นด้วยซ้ำ ในไม่ช้าเสียงนั้นก็หายไปจากความสนใจของผุ้คนเพราะเสียงของเครื่องจักรหนักอื่น ๆ อย่างไรก็ตามมันคือชิ้นส่วนเนบิวลาไม่ได้หายไปในชั้นบรรยากาศของโลก นี้ต้องเป็สิ่งที่หลี่ิกำลังมองหาอย่างแน่นอน
ไม่ใช่เื่ง่ายที่จะพบอุกกาบาตขนาดเล็กใน ตะกรันเหล็กกองใหญ่เช่นนี้ หลี่ิต้องเผชิญกับปัญหาในการเข้าไปในโรงงานอีก
นอกจากนี้ยังมีภาพอื่น ๆ ปรากฏขึ้นในความคิดของ หลี่ิ ซึ่งเกี่ยวกับการสกัดผงตะกรันเหล็ก กองตะกรันเหล็กนี้เป็ของตะกรันเหล็กที่ต้องรอผ่านการสกัดอีกที และโรงงานเหล็กระดับสูงกำลังเจรจากับ บริษัท [Kerry steel trade] เพื่อค้าขายผงตะกรันเหล็กระรอกนี้
ฮั่วก๋ายเป็คนที่คุยเื่นี้กับโรงถลุงเหล็กอีกเ้าหนึ่ง มันเป็เื่บังเอิญหรือว่าอะไรกันนะ ครอบครัวของ ฮั่วก๋ายเดิมที่เป็บริษัทค้าเหล็กอยู่แล้วและร่วมมือกับโรงงานเหล็กหลายแห่ง นี้เป็เื่ปกติที่จะมีการติดต่อทางธุรกิจซึ่งกันและกัน อย่างไรก็ตามสำหรับหลี่ิแล้วหากขายตะกรันเหล็กชุดนี้ไปจะทำให้การเข้าถึงกองตะกรันเหล็กกองนี้ยุ่งยากและซับซ้อนยิ่งขึ้นอย่างแน่นอน
หลังจากะโลงจากเสาไฟฟ้าแล้วหลี่ิก็กลับไปที่รถของเขา และสตาร์ทรถอีกครั้ง เขาถือพวงมาลัยไว้ในมือข้างหนึ่งและหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยมืออีกข้าง นิ้วหัวแม่มือของเขาแตะลงไปที่หน้าจอเบา ๆ รายการหมายเลขดิจิทัลจะปรากฏบนโทรศัพท์มือถือของเขาทันทีแล้วเริ่มการโทรออก
"สวัสดีครับ?" คนในโทรศัพท์รีบเดินผ่านและพูด
หลี่ิขับรถกลับไปที่เมืองกล่าวว่า "นายอยู่ที่ไหน"
“ต้องขออภัยด้วยตอนนี้ผมรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลกลางว่าแต่คุณคือใครกันครับ” เป็ฮั่วก๋ายที่รับโทรศัพท์ แต่หลังจากพูดแบบนี้ไปแล้วหลี่ิก็วางสายไปก่อนแล้ว นั้นทำให้ฮั่วก๋ายดูงงงวย
ในตอนนี้ฮั่วก๋ายมีอาการแขนขวาหักอย่างรุนแรง ในห้องรักษาพยาบาลแพทย์ ชายวัยกลางคนกำลังสังเกตฟิล์มเอกซเรย์นี้อย่างละเอียด
"เนื่องจากผลกระทบโดยตรงของความรุนแรงที่เกิดขึ้นกับข้อต่อและกระดูก เส้นเอ็นและเส้นประสาทของคุณ ถูกเคลื่อนย้ายไปจากตำแหน่งเดิมพร้อมกับรอยร้าวที่เกิดขึ้น และมีความเสียหายของเนื้อเยื่ออ่อนขั้นรุนแรงอีก ปัญหานี้ต้องได้รับการผ่าตัดโดยด่วน"
หมอวัยกลางคนกล่าว ระหว่างที่เขาวางฟิล์มเอกซเรย์ไว้บนโต๊ะ และมองไปที่ฮั่วก๋าย
"ผ่าตัด! แน่ใจหรือเปล่าครับหมอ! อะ..อุ๊ย ... " เขาอยากจะร้องไห้ออกมาจริง ๆ แล้ว ความไม่พอใจและความเ็ปก็ะเิออกมาทันทีที่เขาพยายามขยับแขน
หมอนั่งลงช้า ๆ และมองไปที่อีกฝ่ายและพูดว่า "กระดูกของคุณเคลื่อนไปจากเดิมอย่างมาก และร่างกายไม่สามารถฟื้นฟูกลับมาได้ทั้งหมดอย่างแน่นอน และไหนจะ ... "
"เอาล่ะ ๆ หมอครับ ได้เลยเริ่มการผ่าตัดได้เลยเมื่อหมอพร้อม... " ฮั่วก๋ายพูดอย่างไม่อดทน
ในเวลานี้หลี่ิขับรถมาอย่างรวดเร็วไปยังย่านใจกลางเมือง T โดยมุ่งเป้าไปที่โรงพยาบาลกลางที่ฮั่วก๋ายกำลังรักษาตัวอยู่
ขับรถไปอีกชั่วโมง รถของหลี่ิจอดที่ปั๊มน้ำมันในเมือง หลังจากเติมน้ำมันแล้วหลี่ิก็ขับรถต่อไปที่ไหนสักแห่ง
ในตอนเช้ามีรถน้อยมาก ยกเว้นแท็กซี่ที่ขับไปมาเป็ครั้งคราว ไฟนีออนของร้านค้าสองข้างทางยังคงกะพริบ โดยทั่วไปร้านค้าจะปิดและไม่มีคนเดินทั้งสองฝั่งของถนนแล้ว
หลังจากเลี้ยวผ่านทางแยกหลายทางแล้ว รถของหลี่ิได้เข้าไปในโรงพยาบาลกลาง และหยุดรถหลี่ิเข้าไปในห้องโถงของโรงพยาบาลจากประตูฉุกเฉิน
หลังจากซักถามแพทย์และพยาบาลที่ปฏิบัติหน้าที่อยู่ครู่หนึ่ง หลี่ิก็เดินผ่านห้องโถงของโรงพยาบาลไปยังแผนกผู้ป่วยในด้านหลัง เขาขึ้นลิฟต์ไปชั้นหนึ่ง หลี่ิมองไปที่แต่ละห้องจนกระทั่งเขาไปถึงห้องวีไอพีระดับไฮเอนด์ และหลี่ิก็ผลักประตูเข้าไปในห้องทันที
ฮั่วก๋ายซึ่งนอนอยู่บนเตียงของโรงพยาบาลเพิ่งผ่านการผ่าตัดฉุกเฉินมา แขนขวาของเขาถูกพันด้วยปูนปลาสเตอร์อย่างแ่าและพันด้วยเทปผ้าอีกชั้นหนึ่ง ที่แขนซ้ายของเขาสวมเข็มสลิงเช่นกัน ในเวลาเดียวกันชายชุดดำสามคนกำลังพูดกับ ฮั่วก๋ายอยู่
"้าที่จะแจ้งนายใหญ่ฮั่วไหม?" ชายคนหนึ่งในชุดดำกล่าว
"เห้ยนี้มันเื่อะไร! อย่าปล่อยให้พ่อของฉันต้องกังวลเกี่ยวกับอาการาเ็เล็กน้อยนี้เลย ฉันจะโทรไปหาเขาเองพรุ่งนี้ ไปเจอกันที่โรงเหล็กฮงหลงและ ... " ฮั่วก๋ายพูดออกไป เมื่อแสงจากดวงตาของเขาสะท้อนแล้วเห็นหลี่ิเดินเข้ามา เขาก็เงียบปากทันที
“ไอเด็กนั้น!” จู่ ๆ ฮั่วก๋ายก็ลุกขึ้นนั่ง เขารู้สึกใจเต้นตุบตับ แขนขวาของเขาดูเหมือนจะถูกััไปแล้วเมื่อกี้ ทำให้ เขาอดไม่ได้ที่จะ "อ๊ากกก ... " ร้องออกมาด้วยความเ็ป
ทันทีที่เห็นหนึ่งในชายชุดดำกำลังจะบุกเข้ามา หลี่ิก็ผลักเขากระเด็นออกไปที่เบาะข้าง ๆ เมื่ออีกสองคนพร้อมที่จะซัดหมัดของพวกเขาเข้ามา หลี่ิก็ยืนอยู่ข้าง ๆ ฮั่วก๋ายเรียบร้อยแล้ว
ชายสองคนในชุดดำถูกโยนออกไปในอากาศ แม้แต่ ฮั่วก๋ายก็ยังประหลาดใจ ทำไมหลี่ิถึงหายตัวไปอย่างกะทันหัน? แต่เมื่อทั้งสามหันกลับมาก็พบว่าหลี่ินั่งอยู่ข้างเตียงของฮั่วก๋ายแล้ว
เร็วกว่าที่ทุกคนจะคิดได้ทัน พยาบาลผิวขาวยื่นหัวออกมาที่ประตูแล้วพูดด้วยความโกรธพูดว่า "เสียงดังอะไรกัน นี่คือโรงพยาบาลนะไม่ใช่บ้าน รักษาความสงบด้วยผู้ป่วยคนอื่นก็กำลังพักผ่อนอยู่!"
ทันทีที่พูดจบพยาบาลก็ปิดประตูและจากไป หลี่ิเหลือบมองชายสามคนในชุดดำจากนั้นจับจ้องไปที่ฮั่วก๋ายและพูดว่า "ฉันจะคุยกับนายคนเดียว ให้พวกเขาออกไปก่อน"
การแสดงออกของฮั่วก๋ายก็นั้นกลายเป็น้ำแข็งไปแล้ว เขามองไปที่หลี่ิและชายสามคนในชุดดำ ในที่สุดเขาก็ทำอะไรไม่ถูกและพูดว่า "ปะ...ไป ออกไปก่อน"
ชายชุดดำทั้งสามจ้องมองไปที่หลี่ิ แต่พวกเขาก็ออกจากห้องไปอย่างช้าๆ
"นายทำอย่างงั้นไม่ได้นะเิเหลียนยี่เป็แฟนของฉันอยู่แล้ว นายจะทำแบบนั้นไม่ได้"
ทันทีที่ชายชุดดำสามคนออกไปฮั่วก๋ายมองไปที่หลี่ิและพูดอย่างช่วยไม่ได้
"ตามตารางแล้วนายต้องเซ็นสัญญาค้าขายผง ตะกรันเหล็กในงานเหล็กฮงหลง" จู่ ๆ หลี่ิก็ถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
คำถามดังกล่าวทำให้ฮั่วก๋ายสับสน หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ทำอะไรไม่ถูก เขาทำได้เพียงพูดตะกุกตะกักและพูดว่า: "หมะ...หมายความว่ายังไง..."
สายตาของหลี่ิจับจ้องไปที่อีกฝ่าย เขาไม่อยากรออีกต่อไป มือขวาของเขาค่อย ๆ ยกขึ้นและวางลงบนศีรษะของอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล
ดูเหมือนว่าจะช้ามาก แต่เมื่อ ฮั่วก๋ายตอบสนองมือของลี่ิก็อยู่บนหัวของเขาแล้ว ร่างกายของฮั่วก๋ายหดตัวลง ไม่กล้าที่จะทำอะไรมาก เขามองไปที่หลี่ิด้วยความหวาดกลัวแขนของเขาถูกจับและหักไปแล้วทีหนึ่ง ถ้าเขาพยายามทำอะไรล่ะก็ เขานึกไม่ออกเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นได้บ้าง
ในเวลาต่อมาฮั่วก๋ายรู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย สายตาของเขาก็พร่ามัว มีเสียงหึ่ง ๆ ในสมองของเขา ดูเหมือนว่าสมองของเขาไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของตัวเองเท่าไหร่นัก เหมือนถูกควบคุมโดยพลังบางอย่าง ความทรงจำที่อธิบายไม่ได้ปรากฏขึ้นในใจของเขา
ดวงตาของหลี่ิหรี่ลงเล็กน้อยและข้อมูลทุกประเภทก็เริ่มปรากฏขึ้นในจิตของเขา นั้นคือความทรงจำในสมองของ ฮั่วก๋ายที่ถูกดึงออกมาเหมือนกับหนังสือเล่มหนึ่ง ซึ่งทิ้งไว้ให้ หลี่ิได้เปิดอ่านตาม้า ทุกหน้าเป็ภาพที่เล่นอย่างต่อเนื่อง หลี่ิดึงเนื้อหาที่เขาสนใจออกอย่างรวดเร็วและเมื่อเขาเห็นและได้ยินเนื้อหาเ่าั้ เขาก็ยิ้มด้วยความพึงพอใจ
มือขวาค่อย ๆ ดึงออกจากศีรษะของฮั่วก๋าย และดวงตาที่หละหลวมของฮั่วก๋ายก็ฟื้นตัวขึ้นเช่นกัน ดูเหมือนว่าเขาจะฝันร้ายใน่สิบวินาทีที่ผ่านมา
"บริษัทของนาย และโรงงานเหล็กฮงหลงจะบรรลุข้อตกลงกันพรุ่งนี้ แต่จะยังไม่มีการเซ็นสัญญาใด ๆ หากนายติดต่อโรงงานเหล็กฮงหลงในวันพรุ่งนี้ นายจะส่งคนไปตรวจสอบสินค้าเท่านั้น" หลี่ิกล่าวอีกครั้ง
ใบหน้าของฮั่วก๋ายว่างเปล่า แต่เขาก็ยังพยักหน้าเล็กน้อย
หลี่ิกล่าวต่อ: "มีสิ่งหนึ่งที่ฉัน้าในกอง ตะกรันเหล็กนั้น ตราบใดที่ฉันได้รับสิ่งนั้นมา มันจะไม่ส่งผลกระทบต่อธุรกิจของบริษัทนายอย่างแน่นอน"
ฮั่วก๋ายยังคงพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร สายตาของเขาที่ หลี่ิเต็มไปด้วยความกลัวและหวาดกลัวเช่นเดียวกับการมองสัตว์ประหลาดที่น่ากลัว
494
