ทานตะวันสีเพลิง
ผ้ายับที่พับไว้
ร่างเล็กเต็มไปด้วยรอยช้ำและจ้ำแดงจากการดูดมือหนาลูบไล้ผิวเนียนละเอียดดุจผิวเด็กตาคมเชยชมเรือนร่างของทานตะวันอย่างพอใจคงต้องยอมรับว่าแม้แดเนียลจะผ่านผู้หญิงมามากมายแต่เขาก็พอใจในตัวของสาวน้อยคนนี้เป็พิเศษมันมาก มากอย่างบอกไม่ถูก
“อื้อ”
เสียงเล็กๆดังขึ้นอย่างแ่เบาด้วยความอ่อนล้า
“ดีขึ้นหรือยัง”
แดเนียลก้มลงกระซิบถามความหื่นกระหายพุ่งพร่านที่แก่นกลางกายอีกครั้ง ทานตะวันค่อยๆ ลืมตาขึ้นในใจนึกถึงเงินที่จะนำไปรักษายาย แล้วจึงพยักหน้ารับทันทีที่เหยื่อตอบรับราชสีห์ก็กระโจนขึ้นขย้ำอย่างไร้ความปรานีร่างเล็กที่ไร้เรี่ยวแรงรับการจู่โจมหนักจนแทบสิ้นลมหายใจราตรีล่วงเลยไปแสงแรกของวัน สาดลอดผ่านกระจกเล็กๆ ที่ผนังห้องค่ำคืนสวาทช่างแสนยาวนานทำให้ทานตะวันสยบราวกับตายไปพร้อมกับบทรักเมื่อคืนแดเนียลด้วยความโชกโชนและเคยชินกับเื่แบบนี้ แม้จะมีศึกทั้งคืนร่างกายก็รับมือไหวเขาตื่นขึ้นในเวลาปกติอาบน้ำแต่งตัวทำธุระของตัวเองเสร็จก็ออกไปหาอะไรกินโดยไม่สนใจอีกคนที่นอนสลบอยู่บนเตียง
“อ้าวซ้อหลิว ทานอะไรหรือยังครับ”
แดเนียลเดินกลับจากห้องอาหารเห็นซ้อหลิวมาด้อมๆมองๆ อยู่หน้าห้องพักก็เลยเอ่ยปากทักทาย
“เรียบร้อยแล้วค่ะ เอ่อ…คือว่า”
ซ้อหลิวห่วงกลัวว่าสินค้าจะตายคาเตียงแล้วจะต้องเสียค่าเสียหาย เลยมาสืบหาข่าวคราวของทานตะวันสักเล็กน้อย
“ครับ”
“อีตะวันน่ะค่ะ มันเป็ไงบ้าง”
“ยังไม่ตื่นเลยมั้งครับ พอดีเมื่อคืน เอาคืนทั้งต้นทั้งดอก”
“นึกแล้วก็สงสารมันน่ะค่ะ ครั้งแรกก็มาเจอคุณเลยขนาดอีพวกงานมือสองเจอคนยังคลาน”
“ดูๆ ไปแล้วรูปร่าง แล้วก็ท่าทางก็ไม่น่าจะใช่เด็กแบบนี้ทำไมถึง…”
แดเนียลพลั้งปากถามไปอย่างไม่ทันคิดทำให้ต้องชะงักไปเสียก่อนจะพูดได้จบประโยค
“ถ้าให้พูดกันตรงๆ อีตะวันมันหาเงินไปรักษายายมันค่ะ พอดีมีงานเข้ามาเจ๊หาคนไม่ได้มันก็มาสมัครเลยเอามา”
ในขณะที่แดเนียลและซ้อหลิวกำลังยืนคุยกันอยู่ร่างเล็กที่แสนบอบช้ำของตะวันก็ประคองตัวเองเดินมาจากเตียง
“ตะวัน”
แดเนียลหันไปประคองไว้เมื่อเห็นว่าผลงานชิ้นโบแดงของเขาทำเอาสาวน้อยแทบสิ้นแรงเดิน
“จะไปไหน”
เขาเอ่ยถาม
“ตะวัน จะไปหาเจ๊”
“เธอต้องอยู่กับฉัน จนกว่าจะลงจากเรือ”
ทานตะวันเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อปนดุก่อนจะหันไปมองที่เจ๊เ้าของโครงการ
“ฉันลืมบอกแกหรือไง”
“แต่ตะวันจะตายอยู่แล้วนะเจ๊”
“คนที่จะตาย ยายแกต่างหากก็คิดเอาแล้วกันฉันก็บอกแกได้เท่านี้”
ทานตะวันสะอื้นในคอจริงด้วยสิ ถ้าไม่ทนต่อ ที่ทำมาทั้งหมดก็เป็ 0 เงินที่จะเอาไปรักษายายก็ไม่มีทานตะวันหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องอย่างเชื่องช้า ด้วยไม่มีแรงจะก้าวเดิน
“อุ้ย”
ร่างบางถูกอุ้มขึ้นด้วยแขนแกร่งเขาเดินไปยังเตียงและวางทานตะวันลงอย่างทะนุถนอม
“ตะวันขอพักก่อนนะคะ”
“แค่พามานั่งที่เตียง ก็คิดว่าต้องทำงานต่อเลยรึไง”
แดเนียลแกล้งแซวทานตะวันเผลอค้อนตาใส่เขาทำให้ใบหน้าดุคมเปรยยิ้มออกมา
“ฉันไม่ได้หื่นขนาดนั้นนะ”
“ตะวันเละเทะขนาดนี้นี่ยังไม่หื่นอีกหรือคะ”
ไม่ทันไรก็เถียงฉอดๆซะแล้วเรอะ แดเนียลขยับตัวลงนั่งข้างๆ แม้คนปากดี
“เถียงเก่งขนาดนี้ สักยกดีมั้ย” ทานตะวันหันหน้าหนีหลบจากสายตาเ้าเล่ห์ของราชสีห์“ไปใส่เสื้อผ้าซะ แล้วฉันจะพาไปกินข้าว”
“คุณฉีกของตะวันจนขาดไปหมดแล้วนี่คะ”
พอเขานึกถึงเหตุการณ์ตอนที่ฉีกเสื้อผ้าสมองก็พาให้นึกถึงอกอูมอยู่เรื่อย หรือเราจะหื่นจริงๆ ล่ะไอ้แดเนียล “แล้วจะทำไง” แดเนียลหันไปถามแม่คนเื่มากปากเก่งที่นั่งเอาผ้าห่มพันตัวอย่างกับดักแด้รอฟักตัวเป็ผีเสื้อยังไงยังงั้นมองแล้วมันตลกสิ้นดี “ที่ห้องเจ๊มีเสื้อผ้าของตะวันอยู่เดี๋ยวตะวันไปใส่เสื้อผ้าแล้วจะมาหาคุณที่นี่”
“จะออกไปสภาพนี่น่ะเหรอ”
เขาเผลอพูดเสียงดังราวกับราชสีห์ที่ส่งเสียงขู่เหยื่อจนแม่สาวน้อยทานตะวันใกลัว
“งั้นจะทำไง”
คราวนี้คนตั้งคำถามเป็ฝ่ายแม่ทานตะวันบ้าง
“ฉันจะไปเอาให้ เธออาบน้ำรอฉันที่นี่”
บ้าที่สุดคุณแดเนียลผู้ทรงอำนาจตรงไปขนเสื้อผ้าให้ยัยเด็กนี่น่ะเหรอไอ้ครั้นจะให้เดินออกไปเอาเองในสภาพนี้ ขืนใครมาเห็นเข้าได้โดนลากไปกินน่ะสิเขานึกหวงทานตะวันขึ้นมาจนต้องยอมทำอะไรที่ไม่เคยทำพอร่างสูงให้หลังไปทานตะวันก็เดินเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระของตัวเองใช้เวลาไม่นานทุกอย่างก็เรียบร้อย แต่…ขณะที่กำลังเช็ดตัวอยู่หล่อนรู้สึกว่ากำลังถูกจับจ้องอยู่
“มองอะไร”
ทานตะวันหันไปมองที่เตียงแน่นอนว่าในห้องนี้มีแค่เขาและเธออยู่ด้วยกัน ถ้าจะมีใครแอบมองก็คงมีแค่คนเดียว
“จะทำอะไรก็ทำไปสิ ฉันก็แค่มอง เมื่อคืนทั้งจับทั้ง…”
แดเนียลหยุดพูดแล้วกวาดสายตามองเรือนร่างเปลือยตรงหน้าด้วยสายตาลวนลามโลมเลีย
“หยุดเลยนะคะ ฉันจะแต่งตัว”
“ก็บอกแล้วไง จะทำอะไรก็ทำไปสิ ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย”
“ก็คุณจ้องอยู่แบบนี้ แล้วฉันจะทำถนัดได้ยังไง” แดเนียลลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินตรงมาที่ร่างเปลือยทานตะวันถอยตัวหนีจนหลังชนกับตู้แขนแกร่งดันตู้โดยมีทานตะวันยืนอยู่ตรงกลางระหว่างแขน
“ทะ ทำอะไร” “ขอสักทีก่อนกินข้าวก็แล้วกันนะทนไม่ไหวแล้วล่ะ”
แดเนียลไม่พูดป่าวพูดจบก็ก้มหน้าลงไซร้ที่ซอกคอขาว
“ฉันไม่มีแรงแล้วนะคะ”
“โทษฉันไม่ได้หรอกนะ ถ้าเธอรีบแต่งตัวให้มันเรียบร้อย ฉันคงไม่นึกหิวแบบนี้”
มือข้างหนึ่งยกขึ้นขยำอกขาวนวลที่เขาเฝ้าจ้องมองอยู่นานสุดท้ายคนเอาแต่ใจก็ได้ตามที่อยากได้ ทานตะวันนอนหมดแรงอยู่บนเตียง
“ใส่เสื้อผ้าสิ จะได้ไปกันสักที มัวลีลาฉันอยากขึ้นมาอีกก็คงต้องต่ออีกล่ะนะ”
ได้ยินแบบนั้นสาวน้อยก็ไม่รอช้าลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้าสวมใส่อย่างว่าง่าย
“ดีมาก ไป หาอะไรกินกันดีกว่า”
-ที่ห้องอาหาร-
แดเนียลเดินนำหน้าสาวน้อยร่างบางในชุดกระโปรงยาวสีชมพูอ่อนลายดอกไม้เข้าไปในโถงส่วนที่เป็โซนอาหารสายตาของบรรดาหนุ่มเล็กหนุ่มใหญ่ต่างจับจ้องมาที่แม่ดอกทานตะวันของเขาจนแดเนียลต้องหันไปโอบร่างเล็กนั้นเพื่อแสดงความเป็เ้าของ
"กินอะไรดี"
เขาก้มลงกระซิบถามเธอ
"อะไรก็ได้ค่ะ"
ไม่รู้จะตอบว่าอะไรดีดูจากการตกแต่งแล้วขอข้าวไข่ต้มน้ำพริกตาแดงก็คงไม่มีแน่ๆแดเนียลเลือกโต๊ะที่อยู่ใกล้เคาน์เตอร์เพื่อจะได้สะดวกต่อการสั่งอาหาร เขาจัดการสั่งอาหารมาจนเต็มโต๊ะกุ้งหอยปูปลามาเต็ม จนทานตะวันตาลุกวาวไม่คิดว่าชีวิตนี้เกิดมาจะได้กินของดีดีแบบนี้
"กินสิ จะได้มีแรง เรายังต้องทำอะไรๆ กันอีกคืนนึงนะ"
คนบ้าเวลากินยังนึกถึงแต่อะไรก็ไม่รู้ทานตะวันไปค้อนใส่เขาก่อนจะคว้าส้อมมาทิ่มลงบนกุ้งัตัวงามแต่ด้วยความที่ไม่เคยกินนี่แหละ ท่าทางมันเลยดูเก้ๆ กังๆ ทุลักทุเลจนคนตรงหน้าที่นั่งมองอยู่อึดอัด เขาเอื้อมมือไปความส้อมจากมือบาง มาจัดการตักให้ทานตะวันมองดูเขาจัดการอาหารจานนี้อย่างคล่องแคล่ว
"อ่ะนี่ รำคาญลูกตา ไม่รู้จะได้กินเมื่อไหร่"
แดเนียลตักกุ้งชิ้นโตไปวางในจานให้ทานตะวันเขารำคาญจริงๆ อย่างเขาว่านั่นแหละหลังจากกินเสร็จแดเนียลก็พาทานตะวันไปที่ส่วนของกาสิโนต่อวงไพ่กระจัดกระจายจนเต็มบริเวณเขาเดินตรงไปที่โซน vip โซนนี้จะเล่นกันแบบไม่รวยล้นก็หมดไม่เหลืออะไรเลยโดยปกติแล้วแดเนียลมักจะกวาดเงินเดิมพันกลับบ้านไปจนหมดทุกทีคราวนี้ก็ตั้งใจไว้อย่างนั้นเช่นกัน
"รอบนี้จะหมดเนื้อหมดตัวอีกรึเปล่าเนี่ยเรา"
ลูกชายเ้าของทริปนี้เอ่ยทักทายแกมหรอกแดเนียลเขาเสียพนันให้กับแดเนียลทุกรอบที่แดเนียลร่วมทริป "ไม่ขนาดนั้นหรอกเบญรอบนี้คุณอาจจะเก็บผมจนเกลี้ยงก็ได้" แดเนียลหัวเราะพร้อม
"เกลี้ยงนี่รวมถึงสาวน้อยที่มากับคุณด้วยรึเปล่า"
เบญจมินทร์ชี้มือไปที่ทานตะวันแดเนียลชะงักไปครู่หนึ่งก็จะดึงยิ้มกลับมาพร้อมกับพยักหน้ารับ
"คนชนะเลือกได้อยู่แล้วนี่นาว่าจะเอาอะไร"
ได้ยินแบบนี้ทานตะวันถึงกับหันไปจ้องหน้าแดเนียลด้วยสายตาอ้อนวอนแค่นอนกับคุณฉันก็รู้สึกผิดต่อยายมากแล้ว อย่าโยนฉันให้คนอื่นอีกเลย ได้โปรดเถอะเบญจมินทร์เมื่อรู้อย่างนั้นก็รู้สึกคึกคักใหญ่เขามาไม่ทันได้ประมูลแม่สาวคนนี้เสียไม่งั้นล่ะก็ 10 ล้านหรือ 100 ล้านก็สู้ วง vip เริ่มเกมขึ้นแดเนียลนั่งฝั่งตรงข้ามกันกับเบญ ในวงมีกันทั้งหมด 5 คนเกมเริ่มได้สวยแดเนียลเปิดเกมสบายๆ อย่างทุกครั้งจนเบญเริ่มระแวงความเซียนเทพของคู่ต่อสู้อย่างแดเนียล เวลาผ่านไปไม่นานสมาชิก 5คนก็เหลือเพียง 3 และ 2 ตามลำดับแน่นอนว่าเป็แดเนียลกับเบญจมินทร์ที่เหลือน่ะหรือ หมดตัวเดินมือเปล่ากลับห้องสิ
"ชักตื่นเต้นซะแล้วสิ"
เบญว่าพร้อมทั้งส่งสายตาเ้าเล่ห์ให้กับทานตะวันแดเนียลเห็นอย่างนั้นเลยดึงแม่ร่างเล็กมานั่งบนตักแสดงความเป็เ้าของ
"ช่วยฉันดูหน่อยสิ"
แขนแกร่งโอบร่างเล็กบนตัก
"ตะวันเล่นไพ่ไม่เป็"
ในวงพากันหัวเราะชอบใจกับคำตอบ แต่ก็ไม่แปลกหรอก เพียงแต่มันดูน่ารักราวกับเด็กเล็กๆ แค่นั้นเอง
"ถ้าเฮียชนะสัญญาเลยว่าคืนนี้จะสอนเล่นไพ่ถอดเสื้อผ้า"
"หู้ววววว"
พอเบญจมินทร์ร้องแหย่ตะวันรอบวงก็ส่งเสียงแซวเกรี้ยวกร้าวจนทานตะวันอายหน้าแดงก่ำอีกคนก็ไม่ต่างกันแดงเดือดด้วยความโมโหแดเนียลมัวแต่ระแวงทานตะวันจนไม่มีสมาธิแก้เกมเบญและแน่นอนว่ามันจบผิดไปจากประวัติศาสตร์
"จบแค่นี้ละกัน ผมคงต้องขอตัว เงินหมดแล้ว"
แดเนียลลุกขึ้นคว้าแขนทานตะวันออกจากวงปัง!! เสียงเบญทุบโต๊ะดังสนั่น จนแดเนียลต้องหยุดแล้วหันกลับไป
"ไปคนเดียวสิ เดิมพันจะเอาไปไหนล่ะ"
แน่นอนว่าเดิมพันที่ว่านี้คือ
ทานตะวัน
แดเนียลหันกลับไปมองเบญที่ยืนกอดอกเย้ยหยันเขาอยู่ที่โต๊ะไม่รู้สิความรู้สึกร้อนในอกตอนนี้มันมาจากที่แพ้พนันหรือเพราะที่เบญมายั่วแหย่ขอผู้หญิงของเขากันแน่
"เงินก็ได้ไปแล้วนี่เบญ"
แดเนียลพูดเสียงเรียบแต่มันเต็มไปด้วยความร้อนระอุของความโมโห
"ก็คุณบอกเองนี่ ว่าคนชนะ จะเอาอะไรก็ได้"
เบญโต้ตอบด้วยน้ำเสียงยียวนเหตุที่ทำให้เบญจมินทร์อยากได้ทานตะวันไม่ใช่แค่เพราะความสวยของสาวน้อยเท่านั้นแต่มีความแค้นฝังลึกอยู่ในความหลังของทั้งคู่ ครั้งหนึ่งที่มาล่องเรือแองจี้แฟนสาวของเบญถูกแดเนียลลวงไปย่ำยี ต่อมาหลังจากขึ้นฝั่งเขาก็ไม่ได้เจอเธออีกเลย
"จะหวงอะไรล่ะแดเนียล แค่ผู้หญิงประมูลผมยินดีจ่ายเงินประมูลคืนให้คุณนะ"
ได้ฟังอย่างนั้นยิ่งทำให้แดเนียลรู้ตัวเองว่าไม่ได้โกรธที่แพ้พนันแต่โกรธที่มาขอทานตะวันไปจากเขา
"นิ่งเลย หรือว่า...คุณจะลดตัวลงมาคว้าผู้หญิงแบบนี้ไปเป็นายหญิงของคุณผมว่ามัน...55555"
เบญและพรรคพวกพากันหัวเราเยาะเย้ยแดเนียลตอนนี้เขาโกรธจัดจนเส้นเืปูด หน้าแดงก่ำเพราะความโมโห
"ก็เอาไปสิ ไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว"
มือหนาปล่อยจากข้อมือน้อยแดเนียลหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ปล่อยทานตะวันยืนงงอยู่ในวงผู้ชายที่ต่างก็หมายจะมุ่งเข้ามาขย้ำร่างเล็กๆเหมือนกับหมาป่าหิวโซ่ เจอกระต่ายน้อยก็ไม่ปราน
"มานี่สิ"
เบญจมินทร์ดึงตัวทานตะวันเข้าไปโอบเอว
"มานั่งข้างๆ ฉัน รอให้ฉันทำอะไรๆ เสร็จแล้วจะพาไป์"
ทานตะวันนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆเบญ ความรู้สึกตอนนี้มันอธิบายไม่ถูกเลย มันจุกที่อก มันชาไปทั้งตัว จริงๆก็รู้ว่าสถานะเธอกับแดเนียลก็แค่นายจ้างกับผู้หญิงขายบริการ อีกอย่างก็เพิ่งเจอกันนอนกับเค้าแค่คืนเดียว จะมาหวังให้เค้าปกป้องรักษาอะไรล่ะเราก็เหมือนของเล่นนั่นแหละตะวันเขาเล่นเบื่อแล้วจะแบ่งให้คนอื่นเล่นก็สิทธิของเขานี่ ส่วนเราตอนนี้ทำอะไรก็ได้ขอแค่ได้เงินกลับไปรักษายายก็พออย่างมากที่สุดก็เสียตัวแค่บนเรือนี้ กลับไปก็ไม่ต้องมาทำอะไรแบบนี้อีกแล้วทานตะวันบ่นกับตัวเองในใจ ใบหน้าสวยเคลือบด้วยความโศกเศร้า แววตาที่เคยหวานหยดตอนนี้ก็มีแต่ความหม่นหมองเศร้าสร้อย
"ยิ้มหน่อยสิ ฉันชอบให้ยิ้มมากกว่า"
เบญจมินทร์หันมาพูดกับผู้หญิงที่เอาแต่นั่งหน้าหงอยก่อนจะหันไปหอมแก้มนวล ทานตะวันนั่งนิ่งไม่โต้ตอบหรือขัดขืนท่องบอกตัวเองในใจว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไปเวลาล่วงเลยมาจนค่ำเบญจมินทร์พาทานตะวันไปเดินอวดสำรวจกันจนทั่วเรือจากนั้นก็พาไปดินเนอร์ให้มีแรงทำอะไรๆ ต่อในคืนนี้เสร็จจากอาหารค่ำแล้วเบญปล่อยให้ทานตะวันกลับไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วไปหาเขาที่ห้องทานตะวันเดินกลับไปยังห้องพักตลอดทางก็คิดว่านี่เราต้องไปห้องเจ๊หรือห้องคุณแดเนียลล่ะแต่เขายกเราให้คนอื่นแล้วนี่ ข้าวของคงเอาไปไว้ที่ห้องเจ๊แล้วมั้ง
"ไง"
ทันทีที่มาถึงห้องพักแดเนียลยืนควงแก้วไวน์พิงประตูห้องรออยู่แล้ว ข้างกันมีขวดไวน์ตั้งอยู่บนโต๊ะ 3 ขวด
"คะ...คุณ แดเนียล"
ทานตะวันใเล็กน้อยเพราะดูจากสภาพแล้วคงเมาได้ที่
"นึกว่าหลงไอ้เบญไปแล้ว ไงรสชาติของมันกับฉันแบบไหนมันอร่อยกว่ากันล่ะ"
ร่างสูงเดินเซเข้าไปพูดกวนประสาทสาวสวยตรงหน้าทานตะวันเจ็บแปล้บกับคำถามเล็กน้อยแค่ที่เขายกเธอให้เบญมันก็ทำร้ายจิตใจกันมากแล้ว ยังมาถามอะไรทุเรสๆ แบบนี้อีก
"คุณเบญเขายังไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นหรอกค่ะเขาไม่ใช่คนที่เสพกามตลอดเวลาแบบคุณ"
เพราะความโมโหปากมันก็ลั่นออกไปอย่างนั้นแต่ดูจะเป็หมัดตรงชกเข้ากลางหน้าคนฟังเลยด้วยสิ เพล้งงงง!!แดเนียลเหวี่ยงแก้วไวน์ทิ้งแล้วยื่นมือไปคว้าร่างเล็กมือหนาบีบที่ไหล่เต็มแรงจนคนถูกกระทำแทบสิ้นแรง
"เสพกามงั้นเหรอ ได้!!! "
แดเนียลใช้มือข้างหนึ่งเปิดประตูแล้วฉุดกระชากทานตะวันเข้าไปในห้องทานตะวันเองก็ออกแรงสู้สุดฤทธิ
"ยกฉันให้คนอื่นไปแล้วคุณจะทำแบบนี้ไม่ได้"
"พูดแบบนี้หมายความว่าอยากไปนอนกับไอ้เบญเต็มที่เลยล่ะสิ"
"เมื่อคืนฉันนอนกับคุณไปแล้ว คืนนี้ให้ไปนอนกับคนอื่นบ้างสิ"
ประโยคที่เหมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟโมโหลุกโหมจนใบหน้าคมแดงเพลิงดุดัน
"คันนักรึไง นี่เหรอผู้หญิงที่เพิ่งเสียสาว คงอยากมานานแล้วล่ะสิ"
เพี้ยะ!!
มือเรียวฟาดลงที่หน้าคมเต็มแรงเกิดมาไม่เคยเจอผู้ชายที่ไหนหยาบคายขนาดนี้ พูดออกมาได้ยังไง
"คุณมัน...อื้ออออ"
ปากหนาโฉบลงมาประกบลงอย่างกะทันหันทานตะวันไม่ทันได้พูดอะไรแดเนียลก็ชิงจุมพิตเสียก่อนเกิดมาก็ไม่เคยมีใครกล้าตบเขาเหมือนกันแดเนียลยกร่างเล็กเบาบางเหวี่ยงขึ้นเตียก่อนจะะโตามลงไปตะปบอย่างช่องชำนาญเสื้อผ้าของตะวันถูกปลดเปลื้องจนร่างเปลือยเปล่า การกระทำสุดแสนป่าเถื่อนถูกยกมาเป็บทลงโทษแม่สาวปากกล้ามือไวคนที่ทำให้มาเฟียอย่างแดเนียลเจ็บไม่ตายก็ต้องโดนอะไรสักอย่างที่เขาพอใจสักพักใหญ่าบนเตียงก็สิ้นสุดลงต้องยอมรับว่าครั้งนี้ทานตะวันพัฒนาขึ้นมาระดับหนึ่ง เธอโต้ตอบเขาได้ในบางอย่างส่งอารมณ์เสน่หาให้มันน่าปรารถนามากขึ้น
"จะไปไหน" พอทานตะวันขยับตัว แดเนียลก็เอ่ยปากถามทันที
"ไปอาบน้ำค่ะ คุณเบญ.."
"เลิกพูดถึงมันสักที ฉันไปบอกพ่อมันแล้วว่าให้มันคืนเธอให้ฉันอย่าลืมสิฉันประมูลเธอมาได้นะตะวัน"
ร่างเล็กถูกดึงลงมากอดไว้ในอ้อมแขนที่อบอุ่น
"คืนนี้ยกให้ก็แล้วกัน เราจะนอนกันเฉยๆ แบบนี้แหละ"
แม้จะเป็เพียง่เวลาสั้นๆแต่ก็แปลกที่ใจมันกลับรู้สึกสุขเหลือเกิน พรุ่งนี้ทุกอย่างก็จะจบแล้วจะได้กลับไปหายายแล้ว เราคงไม่เจอกันอีกแล้วนะคะ
เช้าวันรุ่งขึ้นทันทีที่ทานตะวันตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขาแล้วมีเพียงเงินก้อนหนึ่งบนหัวเตียงกับโน้ตข้อความว่า
-เก็บเงินนี้ไว้ใช้ถ้าไม่อยากให้ซ้อหลิวยึดก็อย่าให้เค้าเห็น แดเนียล-
นี่เราคงไม่ได้เจอกันอีกแล้วจริงๆสินะ ทานตะวันใส่เสื้อผ้าเอาเงินซ่อนแล้วกลับไปหาซ้อหลิวที่ห้องตอนนี้พร้อมขนทุกอย่างกลับแล้ว ทันทีที่เรือมาถึงทานตะวันมองเห็นฟ้ามายืนรออยู่ที่ท่าเรือแล้วหน้าตาดูเป็กังวลมากนี่คงกลัวเราจะเป็อะไรล่ะสิทานตะวันรีบวิ่งลงไปหาฟ้าที่ท่าเรือแต่พอเข้าไปใกล้ทันทีที่เห็นหน้าของฟ้าใจมันก็เต้นรัวไม่เป็จังหวะใจคอไม่ดีเลย...
217
