บทที่ 20 เธอไม่พูด ฉันก็เอามาเองได้
ห้องส่วนตัว ภายในโรงแรมิฝู่เอวี่ยน
"เื่นี้ คุณต้องอธิบายให้ชัดเจน ตอนนี้ที่ฉันยังนั่งคุยดี ๆ ด้วย ก็เพราะเห็นแก่คุณที่เป็พี่ชายของเสวี่ยซง"
"อย่าพยายามโกหกพวกเรา เพราะคุณโกหกไม่เนียนหรอก ที่นี่ คุณหลอกใครไม่ได้"
เฉินฮุ่ยจ้องมองกู้ชิงจวินอย่างเ็า เหตุผลที่เลือกคุยกันในห้องส่วนตัว นอกจากจะคำนึงถึงชื่อเสียงวงศ์ตระกูลกู้แล้ว อีกอย่างก็เพราะเื่นี้เกี่ยวกับไสยศาสตร์ พูดต่อหน้าคนอื่นไม่สะดวก
ยิ่งไปกว่านั้น งานเลี้ยงวันนี้จัดขึ้นเพื่อลูกสาวคนเล็กโดยเฉพาะ เชิญแขกมามากมาย ถ้าเกิดเื่วุ่นวายขึ้น ลูกสาวคนเล็กของเธอคงโดนนินทาลับหลังในแวดวงไฮโซเป็แน่
ตอนนี้ กู้ชิงจวินทำสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก เดิมทีเขาตั้งใจจะไม่ยอมรับอยู่แล้ว ตอนที่อาจารย์ทำพิธีให้ ท่านก็รับประกันว่าวิธีการของท่านนั้นแเี แม้แต่คนในวงการเดียวกันก็ไม่อาจล่วงรู้ได้
ไม่เพียงเท่านั้น ท่านยังบอกอีกว่า หลังจากนำิญญาที่ขโมยมาใส่ไว้ในร่างหลานชายสักพักหนึ่ง ร่องรอยของิญญาดั้งเดิมจะถูกปกปิดจนหมดสิ้น เขาถึงไม่เคยพาหลานชายออกไปไหน
จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ กู้ชิงจวินรู้สึกว่าถึงเวลาอันควร อีกทั้งยังได้ยินมาว่าครอบครัวน้องสามโง่เขลาถึงขั้นรับเด็กเล็กไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาเป็ลูกสาว บอกเลยว่าโง่สุด ๆ
ทั้งสองครอบครัวไม่ค่อยถูกกันอยู่แล้ว พอดีเขาว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำ จึงตั้งใจจะมาเยาะเย้ยถากถางสักหน่อย ใครจะไปรู้ว่า กลับถูกเด็กน้อยที่ครอบครัวน้องชายเก็บมาเห็นพิรุธเข้าเสียก่อน
‘ไอ้ขยะ!’ ภายในใจเขาสบถด่าใส่เฒ่าลัทธิเต๋าที่เคยรับปากไว้
"ถ้าคุณลุงไม่ยอมบอกก็ไม่เป็ไรค่ะ เหยาเหยาจัดการเองได้ ของที่ถูกขโมยไปน่ะ จะเอากลับคืนมาเลย!"
ขณะที่เขากำลังเงียบเสียงอยู่ ทันใดนั้นก็มีเสียงเล็ก ๆ ใส ๆดังแทรกขึ้นมา
"เหยาเหยาไม่ได้ล้อเล่นนะ เหยาเหยามีปัญญาทำได้"
"ไม่ได้นะ ห้ามทำแบบนั้น" สีหน้าของกู้ชิงจวินแปรเปลี่ยนทันทีที่ได้ยิน
ตอนนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะไปนึกถึงเื่อื่น ความคิดเดียวในตอนนี้คือต้องหยุดยั้งเ้าเด็กน้อยคนนี้ เพราะเขารู้ดีว่าร่างกายของหลานชายเป็อย่างไร ถ้าถูกดึงิญญากลับคืนมา มีหวังไม่รอดแน่
ชิงข่ายคือสายเืเพียงหนึ่งเดียวที่ลูกชายของเขาทิ้งไว้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็ต้องปกป้องให้ถึงที่สุด
"ปู่ครับ" กู้ชิงข่ายไม่เข้าใจสถานการณ์
เขามองไปที่ท่านปู่ที่จู่ ๆ ก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ก่อนจะหดไหล่อย่างหวาดกลัว ดวงตากลมโตฉายแววหวาดหวั่น
"เพราะร่างกายอ่อนแอั้แ่เด็ก เขาเลยถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจ จนทำให้เขาขี้กลัว"
กู้ชิงจวินเห็นดังนั้นจึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ลูบหัวหลานชาย "ชิงข่าย ปู่เสียมารยาทไปหน่อย อย่ากลัวนะ"
จากนั้นจึงหันไปบอกกับครอบครัวของน้องชายว่า "เื่ทั้งหมดนี้ั้แ่ต้นจนจบ ฉันเป็คนจัดการเอง ชิงข่ายไม่รู้เื่อะไรทั้งนั้น พอจะให้เขาออกไปก่อนได้ไหม"
"ถือว่าฉันขอร้องแล้วกัน!" กู้ชิงข่ายในวัยนี้มีความจำและรู้เื่ดีแล้ว ถ้าให้เขารู้ว่าชีวิตของเขาเป็ของที่คุณปู่ขโมยมา เด็กน้อยจะต้องมีแผลในใจเป็แน่
ก็ผู้ใหญ่ทำบาปเอาไว้ กู้เสวี่ยซงและเฉินฮุ่ยจึงไม่ได้ขัดข้องอะไร ปล่อยให้ลูกชายคนที่สามพาเด็กออกไป
เด็กน้อยเดินไปสามก้าวก็หันหลังกลับมามอง กู้ชิงจวินพยายามฝืนยิ้มโบกมือให้หลานเบา ๆ
และเมื่อประตูห้องปิดลง สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมลงทันที
"พวกแกเอาสิ่งนั้นไปไม่ได้ ถ้าเอาไป ชิงข่ายจะต้องตาย"
"เขาเป็เืเนื้อเชื้อไขคนสุดท้ายของบ้านฉันแล้ว พวกแก พี่น้องกันแท้ ๆ ทำไมใจร้ายอยากให้สายเืของบ้านฉันสิ้นสุดลงแบบนี้! อีกอย่าง เสี่ยวเวย ไม่ได้มีไอ้นั่น ก็ยังมีชีวิตอยู่ได้ แกจะมาบีบคั้นฉันทำไม พวกเราเป็ครอบครัวเดียวกัน ตัดกระดูกยังไงก็ต้องติดเนื้อสิ!"
เฉินฮุ่ยได้ยินแบบนั้น ก็แทบจะหัวเราะทั้งน้ำตา
"แล้วไง? ชีวิตหลานชายพี่มีค่า แล้วชีวิตหลานชายผมไม่มีค่าหรือไง?"
"คุณบอกว่าเสี่ยวเวยยังอยู่ดีมีสุข? ไปตายซะ! เขาต้องกินยาเป็ขนมถึงจะพอประทังชีวิตอยู่ได้ เดิมทีเขาควรจะมีชีวิตเหมือนเด็กคนอื่น วิ่งเล่นสนุกสนานตามวัย ก็เพราะความเห็นแก่ตัวของคุณนั่นแหละที่ทำให้เขาต้องเป็แบบนี้ คุณยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีกเหรอ?"
ในตอนนี้ เฉินฮุ่ยไม่สนใจแล้วว่าภาพลักษณ์ของตัวเองจะเป็อย่างไร ปล่อยคำด่าทอออกไปไม่ยั้ง
ส่วนท่าทีของเธอ ก็ไม่มีใครในตระกูลกู้กล้าห้ามปราม เพราะตอนนี้ทุกคนต่างก็โกรธแค้นไม่ต่างกัน
โดยเฉพาะกู้เหิง เขาอยากจะพุ่งเข้าไปซัดหน้าอีกฝ่ายสักหมัด คิดถึงภรรยาที่เอาแต่โทษตัวเองเื่ที่ทำลูกต้องอ่อนแอ และลูกชายตัวน้อยที่ซุกอยู่ในอ้อมแขนแล้วร้องไห้ด้วยความเ็ป ภาพเ่าั้ฉายซ้ำไปซ้ำมา จนดวงตาของเขาแดงก่ำโดยไม่รู้ตัว
"พี่ใหญ่ ในเมื่อพี่เป็แบบนี้ พวกเราก็ไม่จำเป็ต้องพูดอะไรมากแล้ว"
กู้เสวี่ยซง เรียกได้ว่าลำเอียงเข้าข้างคนของตัวเอง ซึ่งคนของตัวเองที่ว่าก็คือลูกสะใภ้และหลาน ๆ เขาหันไปมองลูกสาวของตน
“เหยาเหยา ลูกจัดการได้เลย”
“ยิ่งช้ายิ่งทำให้เสี่ยวเวยอันตรายมากขึ้นเท่านั้น”
แม้เขาจะไม่เข้าใจเื่ลี้ลับ แต่ลองคิดดูก็รู้ว่า การที่ิญญาของคนคนหนึ่งอยู่ในร่างของอีกคนหนึ่งนาน ๆ สุดท้ายก็ต้องสูญเสียตัวตนไป เพราะในทางชีววิทยาก็มีเื่ของการดูดซึม ิญญาก็น่าจะมีแบบนี้เหมือนกัน
เื่นี้เป็ลูกสาวคนเล็กที่ค้นพบ คนอื่นไม่มีทางทำได้ นอกจากให้เธอลงมือเท่านั้น
ไม่รู้ทำไม กู้เสวี่ยซงถึงรู้สึกว่า ั้แ่ที่รับลูกสาวคนนี้มาเื่ร้าย ๆ ของตระกูลกู้ก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีเสมอ นี่ไม่ใช่แค่ลูกสาวบุญธรรม แต่นี่คือเทพธิดาคุ้มครองตระกูลกู้ชัด ๆ!
“ค่ะ หนูจะพาเสี่ยวเวยไป” เหยาเหยาพยักหน้า
ั้แ่ที่เจอกู้ชิงข่าย เธอก็พยากรณ์ได้แล้วว่า จิติญญาของเสี่ยวเวยใกล้จะสลายหายไปแล้ว
ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่เพราะเครื่องรางเรียกิญญา และใบหน้าของอีกฝ่ายที่บ่งบอกชะตาว่าจะมีลูกยาก ต่อให้เห็นหน้ากันตรง ๆ เธอก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่า ในร่างของกู้ชิงข่ายมีิญญาของคนอื่นอยู่
และนั่นหมายความว่า กู้เวยกำลังจะสูญเสียิญญาส่วนหนึ่งไปตลอดกาล ์มีตา เมื่อิญญาดับสูญ ิญญาส่วนที่เหลืออีกสามส่วนและจิตอีกหกส่วนจะถูกเวรกรรมตามเล่นงาน ทำให้เกิดเคราะห์ภัย คนคนนั้นอาจจะกลายเป็แค่คนพืช หรืออาจจะถึงขั้นตายคาที่เลยก็ได้
เื่นี้เข้าใจได้ไม่ยาก ในสายตาของ์และโลก มนุษย์ที่มีจิติญญาไม่สมบูรณ์คือความผิดพลาด จำเป็ต้องให้์และโลกช่วยกันกำจัด
เหยาเหยาไม่ได้ปริปากพูดถึงอันตรายในเื่นี้ เพราะกลัวว่าจะทำให้ครอบครัวของกู้เวยใ แต่ถ้าพวกเขาเกิดลังเลว่าจะนำจิติญญากลับมาดีหรือไม่ เธอจะบอกพวกเขาแน่นอน
เพราะสำหรับพวกเขา กู้เวยคือคนในครอบครัวอย่างแท้จริง บนโลกนี้ไม่มีใครมีจิตใจกว้างขวางที่จะเสียสละตัวเองเพื่อผู้อื่นได้ขนาดนั้น เธอจึงก้าวเท้าออกไปข้างนอก
"ไม่ได้นะ เธอไปไม่ได้" เมื่อกู้ชิงจวินเห็นดังนั้น ก็คลุ้มคลั่งราวกับคนเสียสติ พุ่งเข้ามาหาเธอราวกับจะจับตัวเธอไว้
ถึงอย่างนั้น ตระกูลก็จับจ้องเขาอยู่ก่อนแล้ว ในตอนนี้พวกเขาก็รีบเข้าไปควบคุมตัวชายแก่ไว้
ด้วยพละกำลังของชายฉกรรจ์หลายคน การจะจัดการกับกู้ชิงจวิน คนแก่ที่ใกล้จะอายุหกสิบปีนั้น ช่างง่ายดายเสียเหลือเกิน
"พวกแกกำลังฆ่าคนอยู่นะ ข้าจะไปฟ้องศาล ฉันจะให้พวกแกชดใช้ด้วยชีวิต" กู้ชิงจวินถูกกดลงจนขยับไม่ได้
ดวงตาที่ขุ่นมัวของเขากลับเบิกกว้างขึ้น เสริมด้วยริ้วรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า ทำให้เขาดูราวกับผีร้ายที่น่าสะพรึงกลัว
แต่เหยาเหยากลับไม่สนใจเลย เพียงแต่เสียงคำรามของเขาดังเกินไป ขณะที่เธอกำลังจะก้าวออกไป เธอก็หยุดชะงักแล้วหันหลังกลับมาอย่างเชื่องช้า
จากนั้น เธอก็ก้าวเข้าไปหาเขาทีละก้าว
"เธอ… เธอจะทำอะไร" ดวงตาของกู้ชิงจวินพลันหดเล็กลงอย่างควบคุมไม่ได้
แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็เพียงเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อายุสามขวบครึ่ง แต่เมื่อได้เห็นดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น จิติญญาของเขาก็อดสั่นเทาไม่ได้ ราวกับได้เผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัว
เขาระงับคำด่าทอที่พ่นออกมา แววตาเผยความหวาดกลัวออกมาโดยไม่รู้ตัว
"คุณนี่พูดมากจริง ๆ หนูชอบความเงียบสงบ ดังนั้น หุบปากของคุณซะเถอะ"
ในขณะที่เอ่ย เหยาเหยาก็หยิบยันต์ออกมาจากกระเป๋าโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะแปะลงบนร่างของเขาอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้น กู้ชิงจวินก็รู้สึกราวกับว่าร่างกายทั้งร่างขยับเขยื้อนไม่ได้ และไม่ว่าเขาจะะโอย่างไร ลำคอของเขาก็ไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้แม้แต่น้อย
ในวินาทีนี้ ความหวาดกลัวในใจของเขาพลุ่งพล่านขึ้นมาเหมือนสายน้ำ
เขารู้ดีว่า เด็กหญิงตัวน้อยที่น้องสามเพิ่งรับเลี้ยงมาอาจจะสามารถนำดวงิญญากลับคืนมาได้จริง ๆ และเมื่อคิดเช่นนั้น เขาก็แทบบ้าคลั่ง
แต่เขากลับขยับเขยื้อนร่างกายไม่ได้เลย ได้แต่มองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความหวาดหวั่น
6K
![[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1769914722_39971644.webp)
