วันนี้วันหยุดงานพอดี ว่าจะออกไปซื้อของในตลาดสักหน่อย ก่อนจะกลับบ้าน
ขณะที่เดินไปสักพัก
"อ๊ะ! ขอโทษครับ"
"ไม่เป็ไรค่ะ"
"คุณ..."
"ฉันนาเดีย"
"ผมไนท์ครับ แล้วเจ็บตรงไหนรึปล่าวครับ"
"ไม่ ฉันรีบ ขอตัวก่อนนะ"
เดินเข้าร้านน้ำหอม.. ฉันเห็นสาวคนนึงทำหน้าเหมือนเครียดกับอะไรสักอย่าง
"เอ๊ะ! แกเป็ใครเนี่ย"
"กรุณาหลีกทางให้ด้วยจ้ะ คนจะซื้อน้ำหอม"
"ไม่หลีก ทำไม พ่อแกรเป็คนสร้างหรอที่ตรงเนี่ย!"
"แล้วพ่อเธอได้สร้างไหมล่ะ ถ้าไม่ก็หลีกไป!"
"ฉันไม่หลีก จะทำไม"
นาเดียถอนหายใจพร้อมมองบน เธอไม่อยากเสียเวลากับหล่อน จึงเดินหลบไปอีกทาง
หลังจากกลับมาถึงบ้าน นาเดียก็ล้มลงนอนที่เตียงด้วยความเหนื่อยล้า ฉันทำงานทั้งวัน จนไม่มีเวลาได้พักผ่อนเลยแฮะ แถมต้องไปต่อล้อต่อเถียงกับยัยบ้านั่นอีก คนอะไร หัวรุนแรงชะมัด เธอจึงค่อยๆหลับตาลง
กริ๊งงงง เสียงโทรศัพท์นาเดียดังขึ้น ดึกป่านนี้ใครโทรมากััีรลโหล" เสียงงัวเงีย
"นาเดียยยย"
เห้อ ยัยนี้อีกแล้ว เซร่า ยัยที่พาฉันไปกินข้าววันก่อน ยัยนี่ชั่งวุ่นวายจริงๆเลย
"มีไร"
"พรุ่งนี้ตอนเช้าเดี๋ยวฉันแวะเข้าไปรับน่ะ แค่นี้นะ บ้ายยย"
"ยัยติ้งต๊องเอ้ย" บางทีฉันก็งงกับยัยนี้เหมือนกัน มีเื่ให้ปวดหัวอยู่เรื่อยเลย==
วันรุ่งขึ้น
"นาเดีย"
ฉันลืมขึ้นด้วยความใแล้วเดินลงมาข้างล่างว่าใครมา
"เซร่า เแกมาทำไม"
"ก็ฉันมารับแกไปทำงานไงล่ะ"
"อ๋อ นั่นสิ งั้นรอแปบนะ" นาเดียเดินขึ้นไปแต่งตัวทันทีที่พูดจบ
เมื่อนาเดียแต่งตัวเสร็จ เธอก็เดินลงมาหาเซร่า และทั้งคู่ก็ขับรถไปที่บริษัตทันที
บริษัตYP
"นาเดีย"
"คะ" ยัยหัวหน้าแผนกขี้บ่นนี่มาอีกละ เห้อ
"ตามฉันมา" หัวหน้าเดินนำเธอไปที่ห้องทำงานของเธอ
ตุบ! หัวหน้าแผนกวางเอกสารที่กองสูงเท่าตึกสามสี่ชั้นลงที่โต๊ะทำงานขิงเธอ
"เอ่ออ..."
"นี่คืองานทั้งหมดของเธอในวันนี้"
"ห่ะ คะ...คือ ทั้งหมดนี่เลยหรอคะ"
"ใช่ อ้ะ วันนี้มีประชุม่บ่ายเธอต้องทำงานท้งหมดให้เสร็จภายใน่เช้านี่ แลไปเข้าปรชุมให้ทัน ถ้าไม่ เธอคงรู้นะว่าจะเกิดอะไรข้น" หัวหน้าพูดพร้อมยกมุมปาก
"เห้ออ ค่ะ" นาเดียถอนหายใจอย่างท้อแท้ แล้วนำอกสารทั้งหมดไปที่โต๊ะทำงานของตน
เวลาผ่านไป 2 ช่วโมง นาเดียก็ทำงานเสร็จพอดี เพราเธอเป็คนที่เก่งหลายด้านและด้วยความฉลาด ว่องไว จึงไม่มีปัญหาเื่นี้ เสร็จงานเธอก็เดินลงไปกินข้าวกับเซร่าเหมิอนอย่างเคย นาเดียบ่นเื่ที่หัวหน้าแผนกใช้เธอทำงานในวันนี้ให้เซร่าฟัง ทุกคนรู้ดีว่ายัยหัวหน้านั่นชอบยกงานตนเองให้คนอื่นทำอยู่เรื่อยและไม่มีใครชอบนางเลย
หลังจากทานข้าวเสร็จทั้งคู่ก็เดินไปที่ประชุมทันที
"เห้ออ จะมีเื่อะไรอีกเนี่ย" นาเดียบ่นเบาๆ
"คงเป็เื่สินค้าขาดตลาดเหมือนเดิมอะแหละ" เซร่าหันไปพูดกับนาเดีย
ผ่านไป10นาที การประชุมก็เริ่มขึ้น
"สวัสดี พนักงานและหัวหน้าแผนกทุกท่าน ที่ผมจัดการประชุมในวันนี้ เพราะมีเื่จะแจ้งเล็กๆน้อยๆเท่านั้น อาทิตย์หน้าท่านประธานจะจดงานเลี้ยงที่บริษัทนี้"
"งานเลี้ยง...อะไรหรอคะ"
"ตอนรับผู้บริหารคนใหม่"
พนังงานต่างซุบซิบและประหลาดใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมต้องเปลี่ยนผู้บริหารกระทันหันแบบนี้
"เงียบก่อนทุกคน เราไม่ได้จะเปลี่ยนผู้บริหารแต่จะเพิ่มต่างหาก เขาเป็หลานชายของท่านประธาน มีความสามารถหลายด้าน และยังเก่งภาษาอีกด้วย ถ้าไม่มีใครสงสัยอะไรแล้ว ผมขอปิดการประชุม" พูดจบหัวหน้าก็เดินออกไปทันที แลพนักงานคนอื่นๆก็แยกย้ายกันไปทำงาน