ม่ายสาวคาวสวาทเจอพวกพ่อผัวรุมสวิง 18+

คุณหญิงสุรีย์เอ่ยปาก หล่อนเองก็ต้องการให้ทั้งสองคนพ่อลูกช่วยกันจัดการปัญหาที่อเมริกาให้สำเร็จโดยเร็วที่สุด

แทนที่ธนัทจะบอกความในใจของตนเองให้แพรไหมได้รับรู้แต่เขากลับตัดสินใจที่จะปิดปากเงียบ คิดเอาเองว่า สักวันหญิงสาวคงเข้าใจถึงเจตนาของเขา

และเมื่อถึงวันนั้น วันที่เขาประสบความสำเร็จเมื่อเธอได้เห็นความสำเร็จของการก่อตั้งสาขาใหญ่ที่อเมริกาแพรไหมก็จะเข้าใจเองว่าเขาได้ทุ่มเทความมุมานะมากมายเพียงใด เพื่อที่จะได้เธอมาอยู่เคียงข้าง

หารู้ไม่ว่า เขากำลังทำผิดอย่างมหันต์เพราะความเงียบไม่ได้แก้ไขได้ทุกสถานการณ์เสมอไป แต่กลับอาจทำให้บางเหตุการณ์ยิ่งเลวร้ายหรือรุนแรงมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ

…

เช้าวันรุ่งขึ้น

ธนัทในสูทสีเทาเข้มยืนอยู่หน้ากระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่วางบนพื้นห้องนอนมือหนาปิดซิปกระเป๋าหลังตรวจเช็คของด้านในเรียบร้อยแล้ว

‘ฉันต้องทำให้สำเร็จ...เพื่อพี่สะใภ้’

เขารีบออกเดินทางโดยไม่ได้บอกลาแพรไหมกระเป๋าเดินทางถูกยกขึ้นรถเบนซ์สีดำเงาวับที่จอดรอหน้าคฤหาสน์เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นเมื่อรถเคลื่อนออกไปสู่สนามบิน

สายวันเดียวกัน

แพรไหม ตื่นมาก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของคนที่เธอแอบรักจึงเดินไปดูบริเวณหน้าห้องนอนของธนัท

ขณะสายตาคู่หวานกวาดมองห้องที่ว่างเปล่ากลิ่นน้ำหอมผู้ชายยังลอยอบอวล แต่ข้าวของในห้องกลับไม่อยู่เหมือนเดิม

ป้านุ่มเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มอ่อน

“คุณแพร…คุณธนัทบินไปอเมริกาเมื่อเช้านี้ค่ะ เห็นบอกว่าจะไปสะสางงานที่สาขา”

แพรไหมชะงัก หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“ไป...อเมริกา?”หญิงสาวพูดเสียงสั่น มือเรียวกำเนื้อผ้าของชุดเดรสไว้แน่น

“เขา...ไม่ได้บอกหนูเลย”

แพรไหมยืนนิ่ง ดวงตากลมโตเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา

‘นี่ฉันไม่ได้มีความสำคัญต่อเขาเลยงั้นหรือ? จะไปทำงานเมืองนอกทั้งที แต่คุณธนัทกลับไม่บอกไม่กล่าวอะไรเลย’

ความผิดหวังอัดอั้นอยู่ในอกของแพรไหม ดวงตาของเธอแดงก่ำจากทั้งความน้อยใจและความเจ็บปวดเธอคิดอยากจะตัดใจ อยากลืมความรู้สึกที่มีต่อธนัท

แต่หัวใจเธอกลับเต้นรัวทุกครั้งที่นึกถึงรอยยิ้มและสัมผัสของเขา

‘คอยดูเถอะ สักวันฉันจะตัดใจจากเขาให้ได้...’

แพรไหมตัดสินใจเบี่ยงเบนความสนใจเธอเดินไปที่ห้องเด็กที่จัดเตรียมไว้สำหรับลูกน้อยผนังสีพาสเทลประดับโมบายล์รูปดาว เตียงเด็กสีขาววางเด่นกลางห้อง

หญิงสาวนั่งลงบนเก้าอี้โยกมือเรียวหยิบผ้าอ้อมเด็กและชุดจิ๋วสีขาวมาพับอย่างตั้งใจ

“ลูกรัก...แม่จะดูแลหนูให้ดี ใครจะไม่รักเราแล้วก็ช่างเขาถึงอย่างไรแม่กับหนูก็จะมีกันและกันเสมอ”

เสียงหวานเอ่ยขึ้นกับลูกน้อยในครรภ์ขณะจัดข้าวของเด็กอ่อน เสื้อผ้าจิ๋ว ชุดนอน และของเล่นถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบทุกชิ้นราวเป็นที่พักพิงของหัวใจที่แตกสลาย

แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านหน้าต่างตกกระทบร่างอวบอัดของแพรไหมที่ยิ้มเศร้าให้ลูกในท้อง

ความรักต่อลูกน้อยกลายเป็นแสงสว่างในวันที่หัวใจเธอเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้ง

ตอนนี้แพรไหมเริ่มรู้แล้วว่า ต่อให้เธอจะถ่างขาให้ท่านสันติเอาในท่าทางแบบไหน กระแทกกระทั้นเข้ามารุนแรงเพียงใด เพื่อช่วยให้การเจรจาซื้อขายที่ดินของคุณหญิงแม่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี แต่มันก็มิอาจแลกเปลี่ยนกับความรักของธนัทที่จะมีต่อเธอตลอดไปได้เลย...

ที่สนามบินสุวรรณภูมิ

ธนัทนั่งในห้องรับรองวีไอพีสายตาคู่คมจ้องโทรศัพท์ในมือ

‘ฉันควรโทรไปบอกลาพี่สะใภ้ก่อนดีไหม?’

เขาได้แต่ครุ่นคิดอยู่ในใจ

แต่แล้วภาพคำพูดของคุณหญิงสุรีย์กลับเข้ามาวนเวียนในหัวสมองเขาอีกครั้ง

‘ถ้าธนัททำงานนั้นไม่สำเร็จอย่าคิดจะมาคุยกับแม่ เรื่องแพรไหมอีกเลย’

ชายหนุ่มกำโทรศัพท์มือถือแน่น แล้ววางลง ในที่สุดก็ตัดสินใจว่าจะต้องพิสูจน์ตัวเองให้คุณแม่เขาเห็นก่อนเสียงเครื่องบินดังก้องเมื่อเขาเดินขึ้นเครื่องด้วยความมุ่งมั่น

ขณะที่ระยะทางระหว่างเขากับแพรไหมกำลังห่างไกลออกไปอย่างไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้กลับมาบรรจบกันได้อีกครั้ง

ในคฤหาสน์ แพรไหมนอนขดตัวบนเตียงเด็กมือกุมผ้าอ้อมจิ๋วแน่น น้ำตาไหลริน

‘คุณธนัท...ทำไมถึงจากไปเงียบ ๆ แบบนี้ไม่แคร์ความรู้สึกของเราเลยใช่ไหม’

ความน้อยใจของคนท้องค่อย ๆ เข้าบดบังไฟรักที่เคยลุกโหมในหัวใจของแพรไหม

 …

กาลเวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว…

หลังจากธนัทและพ่อของเขาเดินทางไปจัดการสาขาที่อเมริกาเป็นเวลาสามเดือนเศษชายหนุ่มก็ไม่เคยส่งข่าวคราวมาหาแพรไหมเลยแม้แต่ครั้งเดียว จนเธอได้แต่ทำใจ ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการดูแลทารกในครรภ์ให้ดีที่สุด

จนกระทั่งเมื่อถึงกำหนดคลอด แพรไหมนอนอยู่ในห้องคลอดของโรงพยาบาลเอกชน

เสียงร้องก้องของทารกดังขึ้นเมื่อน้องไทเกอร์ หรือ เด็กชายธีรกิจ ลืมตาดูโลก ใบหน้าจิ๋วแดงก่ำ ดวงตากลมโต คิ้วเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน

คุณหญิงสุรีย์รีบเดินทางกลับจากงานสัมมนาที่ต่างจังหวัดเมื่อหล่อนมาถึงโรงพยาบาล ใบหน้าอิ่มเอิบยิ้มกว้างเมื่อเห็นหลานชาย

“น่ารักจัง! หน้าเหมือนกับธีรภัทร พ่อของเขาตอนเด็กๆ มากเหลือเกิน แม่ไม่รู้จะขอบคุณหนูแพรยังไงดี ที่คลอดหลานชายคนแรกให้แม่ออกมาได้แข็งแรงสมบูรณ์ขนาดนี้”

เสียงตื่นเต้นของแม่สามีดังขึ้นพร้อมกับหันมายิ้มแสดงความชื่นชมและขอบคุณแพรไหมกับความเข้มแข็งตลอดหลายเดือนที่ผ่านมานี้ของหญิงสาว

“นี่จ้ะ สร้อยเพชรน้ำงามที่คุณชัยวัฒน์เค้าฝากมาเป็นของรับขวัญหลานให้กับหนูแพร เขาบอกกับแม่ว่า เขาเคยสัญญากับหนูแพรเอาไว้ว่าจะให้รางวัลชิ้นใหญ่”

แพรไหมยิ้มอ่อน มือเรียวลูบหัวลูกน้อยด้วยความรักใคร่สุดหัวใจ

“ขอบคุณค่ะ คุณหญิงแม่ แพรฝากขอบพระคุณคุณพ่อด้วยนะคะ”

น้ำเสียงของเธอยังคงอ่อนแรง

คุณหญิงสุรีย์ควักโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าวิดีโอคอลหาคุณชัยวัฒน์ พ่อสามี และธนัทที่ขณะนี้เดินทางไปทำงานอยู่ที่สหรัฐอเมริกา

“คุณชัยวัฒน์!ตาธนัท! ดูหน้าหลานสิ น้องไทเกอร์หน้าตาน่ารักขนาดไหนหน้าเหมือนกับตาธีร์เลยเนอะ แถมดู ๆ ไปแล้ว บางมุมยังเหมือนกับตาธนัทอีกต่างหาก”

น้ำเสียงดีใจของคุณย่าคนใหม่ดังผ่านจอโทรศัพท์มือถือคุณชัยวัฒน์ยิ้มกว้างพร้อมเปล่งเสียงแห่งความยินดีผ่านไปยังปลายสายว่า

“น่ารักจริงๆ! ผมจะรีบเคลียร์งานให้เสร็จไวๆ แล้วรีบบินกลับไปหาหลาน รอปู่ก่อนนะน้องไทเกอร์”

ธนัทมองแพรไหมผ่านทางหน้าจอโทรศัพท์ สายตาของเขายังคงโหยหาเธอเช่นเดิม

“ยินดีด้วยครับพี่สะใภ้ผมยังต้องเคลียร์งานอีกมาก น่าจะร่วมเดือน หรือถ้าไม่ทัน ผมอาจจะต้องบินตามไปทีหลัง”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น

รอยยิ้มของแพรไหมกลับดูเศร้าเหลือเกินใบหน้าแดงระเรื่อ มือกุมท้องที่ว่างเปล่าด้วยความรู้สึกเจ็บปวดภายในใจ

‘คุณธนัท… จะให้ฉันรออีกเป็นเดือนเชียวหรือเขาคงลืมฉันไปเสียแล้วสินะ ถึงยังไง งานก็สำคัญกว่าฉันเสมอ’

หนึ่งสัปดาห์ต่อมาแพรไหมกลับมาพักฟื้นที่คฤหาสน์ มีป้านุ่มคอยดูแลอย่างใกล้ชิดแต่แล้วความวุ่นวายในบ้านก็ยังไม่จบสิ้น

เมื่อน้องไทเกอร์อายุได้ราวหนึ่งเดือนกว่า…

คุณสรรเสริญ น้องชายคุณหญิงสุรีย์ประสบอุบัติเหตุรถชน ดวงตาทั้งสองข้างมองไม่เห็น แม้ว่าเขาจะได้รับการผ่าตัดใหญ่และนอนพักรักษาตัวในโรงพยาบาลมาแล้วระยะหนึ่ง

ก่อนออกจากโรงพยาบาลศัลยแพทย์มือหนึ่งได้กล่าวแบ่งรับแบ่งสู้ว่า

“ดวงตาของคุณสรรเสริญได้รับการผ่าตัดผ่านไปด้วยดีแล้วครบที่เหลือก็แค่ต้องใช้เวลาให้ร่างกายปรับตัว อาจจะต้องฟื้นฟูนาน ผมเองก็ไม่ทราบว่าร่างกายจะใช้เวลานานมากแค่ไหนหรืออาจจะ…”

“หรือถ้าโชคร้าย ก็อาจจะมองไม่เห็นตลอดไปญาติคนไข้ต้องทำใจเผื่อไว้บ้างนะครับ”

นักศึกษาแพทย์เผลอหลุดปากออกไปจนได้

คุณหญิงสุรีย์ได้รับทราบอาการทั้งหมดจากนายแพทย์ทั้งสองแล้วจึงตัดสินใจย้ายคุณสรรเสริญให้มาพักฟื้นที่คฤหาสน์มีพยาบาลส่วนตัวและป้านุ่มช่วยดูแล

“ป้านุ่ม ช่วยเป็นหูเป็นตาแทนฉันด้วยนะจ๊ะฝากคุณสรรเสริญด้วยนะ ถึงจะมีพยาบาลส่วนตัวคอยช่วยดูแลแต่ฉันก็ไม่เคยไว้ใจใครเท่าป้านุ่มเลย”