บทที่ 46 : เล่ห์เหลี่ยม
ชัยชนะของอาคุมุทำให้ทั่วทั้งสนามประลองนั้นเกิดความครึกครื้น คนส่วนใหญ่คงไม่ได้คิดว่าเด็กตัวเล็ก ๆ และอายุน้อยจะสามารถทำอะไรแบบนี้ได้… แข็งแกร่งเกินอายุ
“สำหรับการแข่งขันในรอบต่อไป…” พิธีกรกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ชวนให้ตื่นเต้น
ในขณะที่อาคุมุกำลังจะเดินลงจากสนามประลองพร้อมกับเสียงตอบรับในทางที่ดีจากผู้ชม เขามองไปยังที่นั่งของคนดูก็พบว่าคาเอเกะยังคงอยู่ที่เดิม แต่มากไปกว่านั้นคือองค์ชายชูยะและอากิระก็อยู่ด้วย เขาไม่ได้อยู่ข้างบนในตำแหน่งเดียวกันกับองค์จักรพรรดิแต่อย่างใด
องค์ชายชูยะมองมาที่อาคุมุพร้อมกับยกนิ้วโป้งให้
‘แล้วแบบนี้ฉันต้องทำยังไงล่ะเนี่ย ยกให้คืนน่าจะดีที่สุด’
อาคุมุที่เห็นอย่างนั้นจึงยกนิ้วโป้งตอบกลับไป แต่เดินออกจากสนามประลองเพียงไม่กี่ก้าว พิธีกรก็ยังไม่ทันได้แนะนำและจับคู่เพื่อเลือกผู้เข้าแข่งขันในรอบถัดไป
“ช้าก่อน…” เสียงขององค์จักรพรรดิได้ดังกึกก้องไปทั่วสนามประลอง
‘อะไรนะ?’ อาคุมุถึงกับก้าวขาไม่ออกและหยุดชะงักไป สีหน้าขององค์ชายชูยะรวมถึงคนอื่น ๆ ในสายตาของอาคุมุก็เปลี่ยนไปเช่นกัน
“การต่อสู้ของเ้าหนูนี่ยังไม่จบลง เข้าสู่สนามประลองต่อได้”
สิ้นเสียงขององค์จักรพรรดิ เขานั่งลงเช่นเดิม ขณะนี้ทั่วทั้งสนามประลองไร้ซึ่งเสียงจากผู้คน แม้เพียงเล็กน้อยก็ไม่สามารถที่จะได้ยิน มีเพียงความใและแปลกใจเท่านั้นที่เกิดขึ้น
‘นี่มันคิดจะเล่นอะไร?’ อาคุมุไม่แม้แต่จะเอ่ยคำใด ๆ ออกไป มีเพียงความคิดที่ผุดขึ้นมามากเกินกว่าจะนับได้
“เอ่อ… ตามที่องค์จักรพรรดิของพวกเราได้กล่าวไว้นะครับทุกท่าน การต่อสู้รอบต่อไปจะเป็…”
อาคุมุที่ได้ยินอย่างนั้นจึงเดินย้อนกลับขึ้นไปบนสนามประลอง
“จะเป็ใครก็มาซะ! ตามพระบัญชาขององค์จักรพรรดิใช่ไหมล่ะ?” อาคุมุพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นหลังจากขึ้นสู่สนามประลอง เขาพูดไปเพียงเท่านั้น เสียงเฮจากผู้ชมก็เกิดขึ้นในทันที
“ดีเลย… เ้าเด็กเหลือขอ” คู่ต่อสู้ของอาคุมุปรากฏตัวขึ้น แต่ก็ยังมาเพียงแค่คำทักทาย และเคลื่อนที่ด้วยพลังเวทโดยการย้ายจากตำแหน่งหนึ่งมายังอีกตำแหน่งหนึ่งในทันที
“กลับไปตรงจุดที่คุณควรจะยืนเถอะ มีมารยาทหน่อยนะครับ” อาคุมุพูดออกไปโดยไม่แสดงท่าทีหวั่นเกรงใด ๆ เลยแม้แต่น้อย ถึงแม้คู่ต่อสู้จะอยู่ข้างหลังเขาแล้วก็ตาม
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ชักจะเริ่มสนุกขึ้นมาแล้วสิ” ชายคนนั้นกลับไปยังตำแหน่งของเขาหลังจากนั้น ซึ่งยังไม่เห็นร่างที่แท้จริงแต่อย่างใด มีเพียงกลุ่มหมอกควันที่ปรากฏขึ้น
‘ถ้าสังเกตจากออร่าพลังเวทที่แผ่ออกมาโดยการเคลื่อนที่ คงจะเป็พลังเวทแห่ง... หมอกงั้นเหรอ?’ อาคุมุเกิดความแปลกใจในพลังเวทของฝ่ายตรงข้าม
และแล้วคู่ต่อสู้ของอาคุมุก็ปรากฏตัวขึ้น กลุ่มหมอกของพลังเวทนั้นหายไป เผยให้เห็นชายรูปร่างสูงที่ใส่ชุดคลุมสีขาว ส่วนในมือขวานั้นถือหอก
‘เหอะ...’ อาคุมุแสยะยิ้มออกมาในทันทีเมื่อคู่ต่อสู้ของเขานั้นเป็นักเวทชุดขาว
“การต่อสู้ในรอบถัดไป อาคุมุ พบกับนักเวทอย่าง "ชิโระ คาซึมิ" ครับ!!!” พิธีกรประกาศขึ้นด้วยเสียงที่ดังสนั่น วงแหวนเวททั้งสี่ทิศรอบตัวเขานั้นจะเป็สัญญาณว่าการต่อสู้ได้เริ่มต้นขึ้น
“ถ้าทั้งสองฝ่ายพร้อมแล้วก็... เริ่มการประลองได้!!!” สิ้นเสียงของพิธีกร วงแหวนเวทที่เขาใช้เพื่อกระจายเสียงก็ได้หายไป
อาคุมุปรากฏขึ้นตรงหน้าของคาซึมิทันทีพร้อมกับปล่อยหมัดตรงไปที่หน้าท้องของเขา
“คุณคาซึมิ... ผมจะจำชื่อของคุณไว้ในฐานะแต้ม B ของผมนะครับ แสงอัสนีบาต!!!”
“น... นี่มัน? ค่อก!”
ตู้มมม!!!
การโจมตีของอาคุมุได้เกิดขึ้นทันทีหลังจากเริ่มต้นการประลอง เขาใช้ทักษะแสงอัสนีบาตควบคู่กับการใช้หมัดขวาในการโจมตี เผยให้เห็นสายฟ้าขนาดใหญ่พุ่งทะลุหน้าท้องของคาซึมิออกไป เป็การโจมตีระยะประชิดโดยอาศัยทักษะพลังเวทที่รุนแรง ทำให้สร้างความเสียหายได้เป็อย่างมาก
“ผมรู้ว่าคุณยังไม่ตายง่าย ๆ หรอก รีบตอบโต้ได้แล้ว” อาคุมุพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
“แฮ่ก! อึ่ก! บ้าชะมัด ไวเป็บ้าเลย ไอ้เด็กเวร!” คาซึมิที่นอนกองอยู่บนพื้นก็สบถออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว
“ก็ถ้าพูดแบบนั้นแล้วเอาชนะผมได้ก็ว่าไปอย่าง แต่นี่น่ะ... อ่อนหัดเกินไป”
“หน็อย!! พูดจาหมา ๆ แบบนี้ แกไม่กลัวตายกลางสนามประลองรึไง?! ฉันเป็นักเวทชุดขาวนะเฟ้ย!! แถวนี้มีแต่พรรคพวกของฉันทั้งนั้นแหละ!!!” คาซึมิตอบกลับมา ซึ่งนั่นทำให้อาคุมุอดหัวเราะเอาไว้ไม่ได้
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ก็ถ้ากับเด็กอย่างผมที่ตัวแค่นี้ ยังต้องเรียกคนมาช่วยอีกล่ะก็... นักเวทชุดขาวจะกระจอกเกินไปแล้วล่ะมั้งครับ” อาคุมุพูดพร้อมกับหันหน้าไปรอบทิศทาง
“ในเมื่อแกวอนมากขนาดนี้ ฉันจะจัดให้แกเอง แค่ฉันคนเดียวก็พอแล้ว!!” คาซึมิพูดพร้อมกันใช้อาวุธอย่างหอกที่อยู่ในมือดันตัวเองขึ้นมา
‘สภาพแบบนี้ สะบักสะบอมใช้หอกดันให้ตัวเองลุกขึ้นมาแต่บอกว่าจะจัดการฉัน? มันน่าขำนะเนี่ย’
“อึ่ก! อ่า...” คาซึมิกำหอกในมือไว้แน่น พลังเวทค่อย ๆ แผ่ออกมาจากรอบตัวเขา
“แค่ลุกขึ้นก็หอบแล้ว สู้ไหวแน่นะครับ?” อาคุมุถามกลับไป
“เหอะ... คนอย่างฉันพูดคำไหนคำนั้นโว้ย!!” คาซึมิตอบกลับมาพร้อมกับดึงชุดคลุมและฉีกเสื้อที่ขาดทิ้งไป ทำให้อาคุมุได้เห็นแต้มทั้งสองของเขาที่บริเวณหน้าท้อง
หน้าท้องด้านซ้าย แต้ม W ของคาซึมินั้นมีอยู่ 550 และทางหน้าท้องด้านขวา แต้ม B นั้น...
“โว้ว! ตั้ง 10k (10,000) แหนะ!! ผมจะเล่นกับคุณให้สนุกขึ้นหน่อยแล้วกันนะครับ” อาคุมุตอบกลับไปด้วยแววตาที่เป็ประกายและน้ำเสียงที่ตื่นเต้น
‘แต่ 10k ทำไมกระจอกแบบนี้? หรือฉันมีแต้ม B มากกว่าหมอนี่สองเท่าเหรอ? ไม่น่าเกี่ยว’
“เลิกทำเหมือนว่านี่เป็การเล่นสนุกสักที! หมอกขาวบริสุทธิ์!!” คาซึมิยกหอกขึ้นมาพร้อมกับใช้ทักษะหมอกขาวบริสุทธิ์
ได้มีกลุ่มหมอกเกิดขึ้นมารอบ ๆ ตัวของเขาและอาคุมุ มันกระจายเป็วงกว้างออกไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งอาคุมุนั้นมองไม่เห็นสิ่งใด เห็นเพียงหมอกขาวในทุกตำแหน่งที่ได้กวาดสายตาไป
“เป็ทักษะที่บดบังวิสัยทัศน์ได้ดีเลยนะครับ” อาคุมุพูดออกไป
“หึหึ! วิถีหอกหมอกขาว!!”
ฉัวะ! ฉัวะ!! ฉัวะ!!!
การโจมตีจากคาซึมิได้เกิดขึ้น เขาใช้ทักษะและโจมตีด้วยหอกไปทั้งหมดสามครั้งติด ซึ่งผลลัพธ์นั้นไม่ได้ทำให้อาคุมุต้องออกแรงเลยแม้แต่น้อย
“อืม... ตาข่ายอัสนีพันธนาการ!”
“เวรเอ๊ย?!!” คาซึมิอุทานออกมาพร้อมกับเตรียมที่จะหลบทักษะพันธนาการของอาคุมุ
ตู้มมม!!!
“นี่ถึงขั้นเล่นแทรกแซงการประลองเลยเหรอ?!”
ได้มีการโจมตีปริศนาเกิดขึ้น เป็การโจมตีด้วยพลังเวทแห่งแสง ทำให้ตาข่ายอัสนีของอาคุมุนั้นหายไปในทันที โดยทิศทางของการโจมตีนั้นมาจาก้า ซึ่งไม่สามารถทราบได้ว่าเป็การโจมตีของใคร
‘นี่ฉันต้องรับมือกับเล่ห์เหลี่ยมอะอะไรอีกเนี่ย? มันชักจะเกินไปหน่อยแล้วนะ…’
89
