Ep. 14
"มะนาวครับ......" ฉันยกดื่มน้ำตามจนหมดแก้วหลังจากที่เพิ่งโยนยาคุมเม็ดเล็กเข้าปากไปแล้วรีบทิ้งแผงเปล่าลงถังขยะ ไหนๆแผงนี้ก็เหลือเม็ดสุดท้ายแล้ว กินให้มันจบๆครบแผงไปเลยแล้วกัน และฉันก็คงไม่จำเป็ต้องกินมันอีกต่อไปแล้วหล่ะ ก็หมอเพ้นท์เขาแสดงออกว่าอยากจะมีลูกกับฉันมากขนาดนั้น แถมยังรับปากเองนี่ว่าถึงฉันจะอ้วนเป็หมูเขาก็จะยังรักฉันเหมือนเดิม
"ว่าไงคะที่รัก" ฉันวางแก้วเปล่าลงบนเคาน์เตอร์ในครัวแล้วเอื้อมแขนไปโอบรอบลำคอแกร่งไว้ ก่อนจะทำจมูกฟุดฟิดสูดดมความหอมจากซอกคออุ่นของคนตรงหน้า
"ใส่น้ำหอมจะอออกไปไหนคะ?!" นอกจากความหอมที่แตะจมูกแล้วฉันก็เพิ่งสังเกตว่าเขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแลคสีดำแทนที่จะเป็ชุดนอนซะมากกว่าในเวลาแบบนี้
"วินมันโทรมาชวนไปผับ ว่าจะแวะไปดูอาการไอ้เดย์มันด้วย ไม่รู้ป่านนี้เป็ยังไงบ้าง"
"งั้นหรอคะ?"
"ไปด้วยกันมั้ยครับ?" สิ้นเสียงทุ้มที่เอ่ยถามเขาก็กดจูบมาที่หน้าผากฉันหนึ่งทีพร้อมกับโอบเอวฉันไว้หลวมๆ
"อืมมมม...จริงๆก็อยากไปด้วยนะคะแต่มะนาวชักจะง่วงแล้วสิ หมดแรงแล้วด้วย" ั้แ่หมอเพ้นท์กลับมาจากโรงพยาบาลเราสองคนก็ทำกิจกรรมนั้นด้วยกันจนเกือบสามทุ่มแล้วใครมันจะมีแรงไปทำอย่างได้อื่นอีก ฉันไม่ใช่เขานะ
"แล้วจะกลับกี่โมงคะ พรุ่งนี้หมอเข้าเวรเช้าไม่ใช่หรอ?"
"ครับ ผมไม่กลับดึกแต่มะนาวนอนก่อนได้เลยนะ ไม่ต้องรอผม แล้ว...คุณขวัญไม่ได้ติดต่อมาบ้างเลยหรอ?"
"ไม่เลยค่ะ" ฉันตอบไปโดยที่ไม่ต้องคิดให้เสียเวลาแล้วปล่อยมือที่เกาะคอเขาอยู่ออกตั้งใจจะเดินหนีเข้าห้องไปขืนยืนสบตากับเขาต่อไปนานกว่านี้มีหวังหมอเพ้นท์จับได้แน่ว่าฉันไม่ได้พูดความจริงอยู่
"แล้วมะนาวได้ลองทักไปก่อนบ้างมั้ย? บางทีคุณขวัญเธออาจจะรอใครสักคนติดต่อไปก่อนก็ได้" อุตส่าห์เดินหนีมาขนาดนี้ก็ยังจะเดินตามมาถามอีกหรอ
"ไม่ค่ะ! เอ่อ...มะนาวหมายถึง ขวัญไม่ได้ตอบอะไรมาเลย เคยทักไปแล้วทั้งไลน์ ไอจี เฟซบุ๊ก ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรทั้งนั้น"
"เป็ไปได้หรอที่จะไม่ติดต่อมะนาวกับเสียงหวานเลย ถ้าเป็ไอ้เดย์ผมก็ยังพอเข้าใจ แต่นี่..."
"แล้วเื่ทั้งหมดนี่มันเกิดจากใครกันล่ะคะ?! ก็เพราะเพื่อนคนดีของหมอไม่ใช่หรือไง!" คิดแล้วมันน่าโมโห หล่อ รวย เพลย์บอยนักก็นอนช้ำใจคนเดียวไปสิจะมาร้องเรียกหาเพื่อนฉันอีกทำไม ที่เ้าชู้มั่วไปทั่วไม่หยุดสักทีก็เพราะอยากจะเขี่ยเพื่อนฉันทิ้งไม่ใช่หรือไง แล้วพอยัยขวัญหายไปก็กลับทำท่าตรอมใจจะเป็จะตายขึ้นมาซะอย่างงั้น
"แล้วที่หมอมาตามถามมะนาวอยู่แบบนี้เพราะใครขอมางั้นหรอคะ? จะใครฝากมาหรืออะไรก็ช่างแต่มะนาวขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่า ทั้งมะนาวหรือแม้แต่เสียงหวานไม่มีใครติดต่อขวัญได้ทั้งนั้น แล้วต่อให้ขวัญติดต่อมามะนาวก็ไม่มีวันบอกให้เพื่อนหมอรู้แน่ค่ะ!" หมอเพ้นท์ยืนจ้องฉันที่หอบเพราะเหนื่อยจากการพูดประโยคยาวเหยียดโดยที่พักไม่หายใจเลยเมื่อครู่นี้ แต่เขาก็ไม่พูดอะไรนอกจากยืนมองหน้าฉันนิ่งๆ
"............"
"แล้วนี่จะไปกี่โมงล่ะคะ ไม่รีบออกไปสักทีเดี๋ยวก็ดึกหรอก" พออารมณ์เริ่มเย็นลงฉันก็เปลี่ยนมาคุยอย่างใจเย็นกับเขาแต่ก็ยังมีติดตวัดๆตรงหางเสียงอยู่บ้างเล็กน้อย ไม่ใช่ว่าฉันอารมณ์เสียที่หมอถามเซ้าซี้หรอกนะแค่คิดไปถึงเื่ผู้ชายคนนั้นที่ทำเลวกับเพื่ิอนฉันไว้เยอะก็เลยเกิดอาการหัวร้อนขึ้นมาน่ะ
"มะนาวเป็แบบนี้แล้วผมจะทิ้งคุณออกไปข้างนอกได้ไงครับ เกิดโมโหจนหน้ามืดเป็ลมเป็แล้งล้มหัวฟาดพื้นขึ้นมาทำไง?"
"นี่หมอ...!!"
"ผมรู้ว่ามะนาวรักและเป็ห่วงคุณขวัญแล้วก็ไม่ค่อยชอบไอ้เดย์"
"ไม่ใช่ไม่ค่อยชอบค่ะ!"
"รู้อะไรมั้ย? เวลาที่มะนาวโมโหปากจะเริ่มเบี้ยว" ฉันเบิกตาโตแล้วรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันที
"รูจมูกบาน.."
"อื้อออ!" มือจากที่ปิดปากไว้อย่างเดียวก็เลื่อนขึ้นมาปิดจมูกอย่างรวดเร็ว
"แล้วหน้าผากก็เริ่มมีรอยย่น"
"หื้อออ~~" ฉันรีบยกมืออีกข้างขึ้นมาปิดหน้าผากตัวเองไว้แทบไม่ทัน
"และตรงหางตาก็ยังมี..."
"หยุดเดี๋ยวนี้นะหมอ!! พอแล้ว! มะนาวไม่อยากฟัง!" ฉันหลับตาลงนวดหน้าตัวเองเบาๆแล้วใช้นิ้วรีดผิวออกไปด้านข้างเพื่อลดการเกิดริ้วรอย เขาแกล้งฉัน! จะเป็ไปได้ยังไงที่หน้าสวยๆผิวพรรณเปล่งปลั่งอิ่มน้ำอย่างฉันจะมีรอยยับรอยย่น อย่างฉันที่มาร์คหน้า ใช้เซรั่ม ทาครีมบำรุงเกือบสิบตัวก่อนนอนทุกคืนน่ะหรอ เป็ไปไม่ได้แน่นอนที่จะเป็อย่างที่หมอพูด จ้างให้ก็ไม่เชื่อหรอก!
"ไหน..ขอผมดูใกล้ๆอีกทีสิ คิ้วยังขมวดเป็ปมแน่นอยู่เลยที่รัก" มือใหญ่ประคองหน้าฉันไว้แล้วใช้นิ้วโป้งสองข้างนวดคลึงที่หัวคิ้วให้ฉันเบาๆ
"............" ฉันมองเคืองส่งค้อนให้เขาเล็กน้อยก่อนจะกอดซบแก้มลงกับอกแกร่งของคนตรงหน้าพร้อมกับหมอเพ้นท์ที่สวมกอดฉันเอาไว้ด้วย
"ผมไม่ได้อยากเอาเื่ของคนอื่นมาทำให้เราทะเลาะกัน.."
"มะนาวรู้ค่ะ ขอโทษนะคะที่โมโหแล้วก็ใช้อารมณ์" หมอเพ้นท์เขาเป็แบบนี้ตลอด เวลาที่ฉันโมโหหรืออารมณ์ไม่ดี ไม่ว่าเหตุผลจะมาจากอะไรแต่เขาไม่เคยปล่อยฉันไว้คนเดียว ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ถามหรือพูดอะไรเพื่อปลอบใจแต่คอยอยู่ใกล้ๆตลอดแล้วก็คอยรับฟังเวลาที่ฉันพร้อมจะเล่า เขาไม่เคยเร่งเร้าถามเอาคำตอบหรือเหตุผลแต่จะให้เวลาแล้วคอยสังเกตฉันอยู่ตลอดเวลานั่งรอฟังเมื่อฉันพร้อม อย่างเื่นี้ที่ฉันพูดขึ้นเสียงแบบใช้อารมณ์คุยด้วยแบบไม่มีเหตุผลถ้าเป็ผู้ชายคนอื่นอาจจะเดินหนีออกจากห้องไปโดยการที่ให้ข้ออ้างว่ารอให้อารมณ์เย็นลงแล้วค่อยคุยกัน แต่หมอเพ้นท์ไม่ใช่แบบนั้น
"อย่าดื่มเยอะนะคะ" ฉันยืนส่งเขาอยู่หน้าห้องแต่ก่อนที่ร่างสูงจะได้ตอบอะไรกลับมาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงสีดำเงาวับก็สั่นเตือนขึ้นมาซะก่อน หมอเพ้นท์กดตัดสายแล้วพิมพ์เป็ข้อความตอบกลับไป น่าจะเป็วินที่โทรมาตาม
"ผมไปก่อนนะ" มือหนายัดโทรศัพท์ลงในกระเป๋ากางเกงอย่างเดิมก่อนใช้มือตบไปที่กระเป๋าด้านหลังคงจะเช็คว่ามีกระเป๋าตังค์อยู่รึเปล่า เขามองหน้าฉันอีกครั้งแล้วก้มลงมาจูบปากเร็วๆก่อนจะเดินออกไป หลังจากนั้นฉันก็ปิดประตูลงแล้วเดินกลับเข้ามาในห้องนอนอย่างรวดเร็วเพื่อจะโทรหาใครบางคน
ตู๊ดดดดดดดดดด~~~
'ฮัลโหล..'
"รับสายเร็วนะ"
'ก็จับโทรศัพท์อยู่ แล้วโทรมามีอะไรหรือเหงาเพราะหมอเพ้นท์ไม่อยู่เล่นด้วย'
"ก็ใช่อ่ะสิ ถ้าหมอเพ้นท์อยู่ฉันจะโทรหาได้มั้ยล่ะ" ยัยขวัญเพิ่งติดต่อฉันกับเสียงหวานมาเมื่อไม่นานจากที่ก่อนหน้านี้แม้ว่าทั้งฉันและเสียงหวานจะพยายามติดต่อยัยนี่ไปแทบทุกช่องทางแต่ก็เหมือนกับว่ายัยขวัญไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้มาก่อน แต่เมื่อไม่นานมานี้อยู่ๆขวัญก็โทรกลับมาจากนั้นพวกเราก็พยายามคุยติดต่อกันตลอดไม่โทรก็แชทแต่เื่นี้เป็ความลับมีแค่พวกเราสามคนเท่านั้นที่รู้
"แล้วนี่ไม่คิดจะกลับกรุงเทพแล้วจริงๆหรอ?"
'อื้มม คงงั้นมั้ง..วุ่นวายอ่ะ ฉันอยากอยู่ของฉันเงียบๆอีกอย่างอยู่ที่นี่ก็ดีนะ ได้อยู่กับธรรมชาติ ไม่ต้องใช้ชีวิตรีบร้อนเหมือนอยู่ในเมือง วันหลังชวนเสียงหวานมาเที่ยวด้วยกันที่นี่สิ'
"ลำพังแค่ฉันน่ะถ้าจะไปมันคงไม่ได้ยากอะไรหรอก แต่เสียงหวานนี่สิคิดหรอว่าวินจะยอมให้ไปง่ายๆ" ฉันคุยกับขวัญต่ออีกสักพักก่อนจะวางสายไปเพราะต่างจังหวัดแค่สามทุ่มก็ถือว่าดึกมากแล้ว แต่ก่อนจะวางสายก็พยายามทั้งหว่านล้อมทั้งพูดเพื่อให้ขวัญกลับกรุงเทพแต่ยังไงก็ไม่สำเร็จอยู่ดีดูท่าว่าคงจะชอบต่างจังหวัดจริงๆละมั้งหรือไม่งั้นก็คงเพราะไม่อยากเห็นหน้าใครบางคน..
ครืดดดดดดด
เพิ่งวางมือถือลงที่โต๊ะข้างเตียงได้ไม่นาน กำลังจะหลับตาอยู่แล้วเชียวแต่เสียงสัญญาณที่เตือนว่ามีสายเข้าทำให้ฉันเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มาดูอีกครั้งว่าใครโทรมาแต่ดันเป็เบอร์ที่ไม่ได้แมมชื่อไว้
"สวัสดีค่ะมะนาวพูดค่ะ"
'ฮัลโหล คุณน้องมะนาวนี่พี่พอลลี่เองนะคะ'
"พี่พอลลี่..."
'อ้าวแล้วกัน นี่อย่าบอกนะคะว่าลืม ก็เราเจอกันตอนที่คุณน้องมาเป็พรีเซ็นเตอร์น้ำหอมให้ตอนนั้นไงคะ'
"อ๋อ คุณพี่พอลลี่ สวัสดีค่ะ ขอโทษนะคะมะนาวไม่ได้แมมชื่อไว้เลยจำไม่ได้"
'ไม่เป็ค่ะคุณน้อง ว่าแต่ไม่ทราบว่าโทรมารบกวนหรือเปล่าคะเนี่ย?'
"เปล่าเลยค่ะคุยได้ มีอะไรรึเปล่าคะ?"
'คืออย่างนี้นะคะ น้ำหอมที่คุณน้องมาเป็พรีเซนเตอร์ให้เราตอนนั้นเนี่ยยอดขายดีมากแบบว่าปังไม่ไหว ขยายกลุ่มลูกค้าได้กว้างขึ้น แล้วเดือนหน้าเนี่ยคุณแพทเขาจะจัดทริปร่องเรือยอร์ชเพื่อฉลองงานครบรอบ 5 ปี ของแบรนด์ก็เลยอยากชวนคุณน้องมะนาวมาร่วมงานด้วยกันน่ะค่ะ คุณน้องสะดวกมั้ยคะ?'
เื่ยอดขายน้ำหอมฉันก็พอรู้มาบ้างอ่ะนะ เพราะั้แ่ไปเป็พรีเซ็นเตอร์ช่องยูทูปของฉันก็มีผู้ติดตามเพิ่มขึ้นยอดซับก็เยอะขึ้น ในเพจก็มีคนกดไลค์เยอะขึ้นด้วย ทำงานกับแบรนด์ดังมันก็ดีแบบนี้แหละนะ
'น้องๆบิ้วตี้บล็อกเกอร์คนอื่นที่เคยร่วมงานกันก็ไปด้วยนะคะไม่เหงาแน่นอน ทริปนี้มีเหล่าดาราเซเลบหลายคนที่เคยเป็พรีเซนเตอร์สินค้าบางตัวก็ไป แล้วก็มีกลุ่มไฮโซเพื่อนๆคุณแพทเขาด้วยล่ะค่ะ'
'ไม่แน่นะคะบางทีทริปนี้นอกจากคุณน้องจะได้เที่ยวแล้วเนี่ยก็อาจจะได้งานด้วยนะเพราะมีเ้าของแบรนด์เครื่องสำอางค์ดังๆไปร่วมงานหลายท่านเลย รับงานรับทรัพย์ตลอดปีนะคะคุณน้องขา~ แล้วยิ่งสวยๆอ่อร่าจับแบบน้องมะนาวแล้วเนี่ยเตรียมตัวไว้ได้เลย ดังะเิระเบ้อแน่นอน'
"เอ่อ..มะนาวขอคิดดูก่อนนะคะ"
'...........'
"ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ"
'อุ้ย ไม่เป็ไรค่ะไม่ต้องคิดมาก โอเคๆคิดดูก่อนเน้าะ งานจัดขึ้นตั้งเดือนหน้ายังมีเวลาคิดอีกหลายวัน'
"ขอบคุณมากนะคะ สวัสดีค่ะ" ฉันเข้าใจว่าเป็งานฉลองครบรอบแล้วก็เข้าใจว่าคนที่ชวนก็คงชวนแค่เป็มารยาทหรืออาจจะให้เกียรติในฐานะที่เคยร่วมงานกัน แต่ที่ต้องเสียมารยาทปฏิเสธไปก่อนเพราะคิดว่าถึงไม่มีฉันร่วมงานสักคนคงไม่เสียหายอะไรก็มีแขกเซเลบไฮโซคนดังไปกันตั้งเยอะแล้วนี่ อีกอย่างถึงฉันจะชอบเที่ยวทะเลแต่ถ้าไม่มีหมอเพ้นท์ไปด้วยกันฉันก็ไม่ได้อยากไปไหนหรอกนะ
******** to be continued
วันนี้โควิด new high ทั้งยอดผู้ติดเชื้อและผู้เสียชีวิต รี้ดๆที่รักทุกคนดูแลตัวเองกันด้วยนะคะ ขอให้ทุกคนปลอดภัยและไรท์ขอเป็กำลังใจให้เราผ่านเวลานี้ไปด้วยกัน❤️❤️ ด้วยรักและห่วงใย สู้ๆนะงับ✌️
2K
