6.ลูกค้าวีไอพี
ทางด้านกรีน
กรีนขับรถมาทำงานตามที่แกรนด์ได้บอกเอาไว้ สถานที่ก็คือโรงแรมที่ทำงานคือชั้นบนสุดของตึก ปกติกรีนทำงาน เธอไม่ค่อยชอบนั่งโต๊ะสักเท่าไหร่เพราะลักษณะงานของเธอไม่ได้เป็เหมือนที่นี่ แต่งานใหม่ของเธอคืองานเลขาซึ่งต้องนั่งประจำอยู่ที่โต๊ะเป็ส่วนใหญ่ ปกติเวลาเธอทำงานเธอมักจะชอบเดินสำรวจความเรียบร้อยของลูกน้องของเธอก่อนและวันนี้เธอก็อยากเดินสำรวจ สถานที่ที่แกรนด์ทำงานซะหน่อยคิดซะว่าเรียนรู้งานไปในตัวก็แล้วกัน เธอเดินไปจนทั่วจนไปถึงโซนที่เป็ห้องครัวขนาดใหญ่ ตอนนี้มีพนักงานยืนจับกลุ่มหน้าตาเคร่งเครียดอยู่ กรีนเธอสวมรอยเป็แกรนด์ั้แ่เดินเข้ามาในสถานที่แห่งนี้อยู่แล้วเพราะฉะนั้นไปดูหน่อยดีกว่าว่าทางนั้นมีอะไรกัน
"มีอะไรกันเหรอคะ"เธอถามเพราะเห็นเหมือนว่าจะกำลังมีปัญหาอะไรกันสักอย่าง
"สวัสดีค่ะคุณแกรนด์" พนักงานคนหนึ่งเอ่ยขึ้นแน่นอนว่าเธอคนนั้นต้องรู้จักเธออย่างแน่นอน แต่เธอนี่สิไม่รู้จักใครในนี้เลยรู้จักแต่เ้านายที่แกรนด์เล่าให้ฟังคนเดียวเท่านั้น แต่ถึงอย่างไรเธอก็ไม่หวั่นเื่แค่นี้สำหรับเธอสบายมาก
"สวัสดีค่ะ มีอะไรกันหรือเปล่าคะ"เธอตอบรับด้วยรอยยิ้มอย่างเป็มิตรภาพ เธอไม่รู้ว่าแกรนด์จะสนิทกับเพื่อนพนักงานด้วยกันขนาดไหนแต่สำหรับเธอถ้าทำงานอยู่ด้วยกันมีอะไรที่พอช่วยกันได้เธอก็ช่วยหมด
"พอดีมีปัญหาค่ะ เชฟป่วยกระทันหันแล้วเมนูวันนี้มีเชฟคมสันต์เท่านั้นที่ทำเมนูนี้ได้"พนักงานอีกคนอธิบายถึงปัญหาที่พวกเธอมาจับกลุ่มปรึกษากันอยู่
"ทำเมนูอื่นไม่ได้เหรอคะ" เธอเสนอไม่เห็นจะยากเลยก็แค่เปลี่ยนเมนู ก็ในเมื่อคนที่ทำได้ เกิดมาทำงานไม่ได้ก็ต้องหาทางอื่นจัดการ
"ไม่ได้ค่ะ เพราะวันนี้มีแขกพิเศษเขายื่นความจำนงมาสองอาทิตย์แล้ว ว่าต้องเป็เมนูนี้เท่านั้นแล้วทางเราก็รับปากไปแล้วด้วยค่ะ" อีกคนในกลุ่มอธิบายต่อ ในเมื่อเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นก็คงต้องคิดหาทางแล้วแหละ
"เอาล่ะๆ เมนูอะไรคะ"เธอถามเพราะเธอเชื่อว่าปัญหาทุกอย่างต้องมีทางออกเสมอ
"แกงฮังเลค่ะ เป็อาหารเหนือไม่มีใครในนี้ทำได้เลยค่ะ ถ้าเป็อาหารฝรั่งก็พอทำได้กันหลายคน"กรีนทำท่าคิด...แกงฮังเล กินมาั้แ่เด็กจนโต เอาไงดี แล้วถ้าเธอจะเป็คนทำเองล่ะ
"มีเวลาเท่าไหร่"วันนี้เธอจะแสดงฝีมือสักหน่อย แกงง่ายๆ กินมาั้แ่เด็กๆถึงเธอจะไม่ค่อยได้เข้าครัว แต่เธอก็ถูกสอนให้ทำกับข้าวเป็และไม่ว่าอะไรที่มันยากหรือง่าย สำหรับเธอมันคือความท้าทาย และเธอก็ชอบซะด้วยสิ
"สองชั่วโมงค่ะ...คุณแกรนด์จะไปหาใครมาช่วยทำคะ"พนักงานอีกคนเอ่ยถาม อย่างมีความหวังแต่เสียใจด้วยเพราะเธอไม่รู้จักใครที่กรุงเทพนี้เลย
"ใครบอกว่าจะไปหาคนมาทำแกรนด์จะเป็คนทำแกงนี้เองค่ะ" เธอพูดจบทุกคนถึงกับทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ
"จะทำเองเหรอคะ ถ้าคุณเควินทราบท่านจะดุเอานะคะ"ที่จริงพวกเธอไม่มั่นใจในฝีมือของเลขาคนนี้เลยต่างหากเพราะเด็กกรุงเทพเนี่ยนะจะมาทำอาหารเหนือ แค่อาหารที่ทำกินเองก็เอาให้รอดก่อนเถอะที่พวกเธอคิดแบบนี้ ไม่ได้จะดูถูกหรืออะไรนะแต่แค่มองภาพรวมของเด็กกรุงเทพเท่านั้น เพราะปกติคนที่อยู่ในเมืองนี้ส่วนมากก็จะซื้อกินเป็ส่วนใหญ่
"เอาน่าไปเตรียมของมา" กรีนออกคำสั่งเพราะเธอเป็คนกล้าคิดและกล้าลงมือทำเสมอ อาหารพวกนี้ป้าอิ่มทำให้ทานเป็ประจำแล้วกรีนก็ชอบไปเป็ลูกมืออยู่บ่อยๆ ทำให้ได้วิชาอาหารเหนือมาพอสมควร
"ค่ะ" ที่พวกเธอยอมเพราะไม่มีทางเลือกแล้วต่างหากจากนั้นพวกพนักงานก็ไปเตรียมวัตถุดิบและอุปกรณ์มาให้เธอจากนั้นกรีนก็ลงมือปรุงแกงฮังเล สูตรป้าอิ่มที่เธอเรียนรู้มาเวลาที่ป้าอิ่มทำอาหาร แกจะพิถีพิถันทุกขั้นตอน แกจะทำไปสอนเธอไปเธอก็ชอบไปนั่งให้ป้าแกสอนอยู่บ่อยๆ แกบอกว่าเป็ลูกผู้หญิงต้องหัดทำอาหารให้เป็ซึ่งตอนนั้นเธอก็ไม่ได้ใส่ใจนัก แต่รสชาติของแกงที่ป้าอิ่มทำให้ทานเธอจำได้ไม่มีลืม และวันนี้เธอก็จะปรุงรสชาติเดียวกับที่ป้าอิ่มปรุงเวลาผ่านไปนานพอสมควร แกงที่ตั้งอยู่บนเตาก็ส่งกลิ่นหอมอบอวนจนเพื่อนๆพนักงานด้วยกันตั้งหน้าตั้งตารอว่าผลมันจะออกมาเป็ยังไง
"เสร็จแล้วค่ะ" เธอบอกแล้วยิ้มให้ทุกคนเพราะเธอมั่นใจว่ารสชาตินี้แหละใช่เลย
"หอมจังเลยค่ะคุณแกรนด์"จากนั้นเธอก็ปล่อยให้เป็หน้าที่ของแม่ครัวเธอทำอาหารจนเพลินนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เธอต้องรับตำแหน่งเป็เลขาไม่ใช่เ้าของไร่ที่จะทำอะไรเวลาไหนตอนไหนก็ได้
"ฮึ้ย...ไปก่อนนะคะ"เธอยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู เธอจึงรีบขึ้นไปชั้นบนสุดที่เป็ที่ทำงานของเธอตามที่แกรนด์ได้บอกเอาไว้ทันทีที่ลิฟต์เปิดออกก็มีสายตาของผู้ชายที่หล่อมากคนหนึ่งมองมาที่เธอผู้ชายคนนี้น่าจะเป็บอสเ้านายของแกรนด์ ตามที่แกรนด์ได้บอกเอาไว้
"เมื่อวานคุณก็ไม่มาทำงาน วันนี้คุณก็ยังจะมาสายอีก พักนี้คุณเป็อะไร...คุณแกรนด์"เขาทำหน้าเข้ม มองมาที่เธออย่างดุๆ ทำให้หญิงสาวคิดว่าผู้ชายคนนี้ช่างไม่มีเหตุผลเอาซะเลย จะถามเธอสักคำว่าไปไหนทำอะไรมาถึงได้มาสายก็ไม่มี
"ขอโทษค่ะ" เธอต้องรักษาสถานะภาพของแกรนด์ไว้ถ้าไม่อย่างนั้นนะ บอกเลยว่าเธอไม่มีวันยอมหรอก ผู้ชายอะไรหน้าตาก็ดีทำตัวใหญ่เหลือเกิน บอกเลยว่าเธอไม่กลัวหรอก
"งานที่ผมสั่งเสร็จหรือยัง" เขาถามทำให้กรีนทำหน้างง งานอะไรวะ เอายังไงดีล่ะ
"ขอเวลาสักครู่นะคะ" เธอตอบอย่างมั่นใจจากนั้นเขาก็เดินเข้าห้องไป เธอก็เอามือถือขึ้นมาไลน์หาแกรนด์ทันที
กรีน : (แกรนด์ งานที่บอสของเธอสั่งงานอะไรแล้วมันอยู่ไหน เสร็จหรือยัง) คำถามเป็ชุดถูกส่งเป็ข้อความในไลน์ทันทีที่เธอส่งไป อีกฝ่ายก็อ่านและตอบกลับทันทีเช่นกัน
แกรนด์: (ใจเย็นๆเราทำเสร็จแล้วอยู่...ส่งงานได้เลย)
กรีน: (ขอบใจมาก แค่นี้ก่อนนะ) แล้วกรีนก็เอางานไปส่งบอสเรียบร้อยเควินรับเอาแฟ้มไปไม่ได้ว่าอะไร เธอก็เลยเดินกลับออกมาที่โต๊ะของตัวเองเควินนั่งทำงานอยู่เงียบๆ ก็มีเสียงโทรศัพท์ที่โต๊ะของเขาดังขึ้น
"กรี้งงงง กรี้งงงง กรี้งงงง"มันเป็เบอร์ภายใน
"ครับ" เขารับสาย
"คุณเควินครับผมขอยืมตัวน้องแกรนด์สักครู่นะครับ"คุณวุฒิผู้จัดการโรงแรมโทรขึ้นมาขอยืมตัวเลขาของเขาทำไมมีอะไรกันร้อยวันพันปีไม่เคยมีใครมาขอยืมตัวเลขาของเขาเลย วันนี้มาแปลกแฮะ
"มีอะไร" เขาขมวดคิ้วอย่างสงสัย
"คือเมื่อเช้า น้องแกรนด์เธอมาช่วยทำแกงฮังเลให้ลูกค้าน่ะครับ พอดีลูกค้าคนนี้กำลังจะกลับต่างประเทศเลยอยากจะขอพบน้องหน่อยนะครับ"สายคู่สนทนาตอบกลับมาทำให้เควินรู้สึกแปลกใจเข้าไปอีกแต่ในเมื่อเป็ความ้าของลูกค้าเขาก็ยินดีที่จะให้เธอลงไปแต่เื่เมื่อเช้าที่เธอมาสาย แล้วไปแอบทำอะไรที่เขาไม่ได้สั่งเขาไม่โอเค
"ครับ" แล้วเควินก็วางสาย
"แกงฮังเล" เขาพึมพำเบาๆ
"คุณแกรนด์...คุณแกรนด์...แกรนด์!!"เขาเพิ่มเสียงเพราะเรียกเธอเบาๆ เธอไม่ได้ยิน
"อ่อค่ะ" ใหมดก็เธอยังไม่ชินกับชื่อนี้เธอก็เลยไม่ได้หันเพราะว่าไม่ใช่ชื่อของเธอ
"คุณเป็อะไรผมเรียกตั้งหลายครั้ง คุณไม่ได้ยินเหรอคุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่า"เควินรู้สึกว่าเลขาของเขาอาจจะมีปัญหาส่วนตัวหรือเปล่า เมื่อวานก็ลางานวันนี้เขาก็รู้สึกว่าเธอแปลกๆ ไป
"เปล่าค่ะคุณมีอะไรหรือเปล่าคะ"เธอไม่ได้เป็อะไรแค่ยังไม่ชินเฉยๆ แต่สรรพนามที่หญิงสาวใช้เรียกเขาทำให้เควินรู้สึกว่ามันแปลกเข้าไปอีก แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะมีเื่ให้คิดมากกว่าเื่นี้
"เมื่อเช้าคุณไปทำอะไรมา" เสียงเข้มเอ่ยถามทำให้หญิงสาวยิ้มให้ แสดงว่าเขาต้องรู้แล้วแน่ๆ ถ้าไม่อย่างนั้นคงไม่ถามเธอแบบนี้
"ใครบอกหรือคะ" ถ้าเป็แกรนด์ตัวจริงเธอจะไม่ถามคำถามนี้ออกมา เพราะบอสของเธออาจจะอารมณ์เสียได้
"ถ้าแขกไม่อยากพบคุณ ผมก็คงไม่รู้ใช่มั้ย"กรีนนั่งเงียบ เพราะเหมือนจะถูกตำหนิ น้ำเสียงแบบนั้นต้องไม่พอใจเธอแน่ๆ
"ทีหลังจะทำอะไร ที่นอกเหนือจากงานของคุณมาขออนุญาตผมก่อน" เควินกำลังคิดว่าเลขาของเขาต้องไปทำ ให้ลูกค้าไม่พอใจแน่ๆเพราะเขาเคยรู้มาว่า เธอทำอาหารไม่ค่อยเก่ง แต่ก็พอทำได้แบบทำกินเองน่ะ
"ค่ะ"กรีนเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าลูกค้าจะเรียกเธอไปทำไมแต่เื่รสชาติอาหารเธอไม่เป็ห่วงเธอก็ได้รับสายจากคนข้างล่างเมื่อสักครู่เหมือนกันแล้วเธอก็ไม่รู้จักด้วยว่าเขาคนนั้นเป็ใครแต่คงจะเป็ใครสักคนในโรงแรมแห่งนี้นี่แหละ
"ป่ะ...ตามผมมา" เควินบอกหญิงสาวเพราะเขาต้องไปด้วยเพื่อจะได้ไปขอโทษลูกค้า ด้วยตัวเองเพราะแกรนด์เป็เลขาของเขาเมื่อลงมาถึงชั้นล่าง
"อ้าวมาพอดีเลย คุณเควินก็มาด้วยเหรอครับ"คุณวุฒิรู้สึกแปลกใจว่าทำไมคุณเควินถึงต้องลงมาเองเลย
"นำไป" เควินสั่งลูกน้องของเขาที่มีตำแหน่งงานเป็ถึงผู้จัดการโรงแรม
"เชิญทางนี้ครับ"กรีนก็เดินตามคุณเควินกับคุณวุฒิไปติดๆ
"นี่ครับคุณแกรนด์ ที่คุณลูกค้าอยากพบเธอเป็คนทำอาหารจานนี้ครับ" คุณวุฒิพูดเป็ภาษาเยอรมันเพราะลูกค้าเป็คนเยอรมัน
"คุณคนนี้เหรอครับขอบคุณที่ทำแกงฮังเลที่มีรสชาติอร่อยๆ ให้ผมทานนะครับ"ลูกค้าลุกขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวเดินเขามา พร้อมเอ่ยคำชมเป็ภาษาเยอรมันลูกค้าแค่อยากที่จะขอบคุณก็เท่านั้น เควินงงหนักว่าเลขาของเขาทำอาหารเป็ั้แ่เมื่อไหร่ เพราะเธอทำงานกับเขามาสามปี เขาย่อมรู้ว่าเธอทำอะไรได้บ้างไม่ได้บ้าง
"ยินดีค่ะทางโรงแรมของเรายินดีรับใช้อยู่แล้วค่ะ" ขณะที่ลูกค้าพูดจบเควินกำลังจะอ้าปากแปลภาษาให้เธอฟัง แต่เธอก็ตอบออกมาก่อน ปากเควินที่กำลังจะอ้าตอนนี้กลายเป็ต้องอ้าหนักกว่าเดิม เพราะเขากำลังอึ้งกับเธออีกเื่ เธอพูดภาษาเยอรมันได้ั้แ่เมื่อไหร่กันเพราะเขารู้มาว่าเธอพูดได้แค่ภาษาอังกฤษเท่านั้น แต่เธอไม่ใช่แค่พูดได้แต่ยังตอบได้ดีอีกด้วย
"ผมเคยมีแฟนเป็คนไทยน่ะครับ เธอทำให้ทานอยู่บ่อยๆแต่ตอนนี้เธอเสียไปแล้วครับ" ลูกค้าวัยสูงอายุตอบกลับมาพร้อมกับแววตาที่คิดถึงภรรยาของเขา เมื่อได้ชิมอาหารจานนี้ที่เธอทำ
"ดิฉันขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ"เธอโตตอบเป็ภาษาเยอรมันได้ดีและคล่องมากอย่างกับเ้าของภาษาแน่
"ขอบคุณครับอ่อเหมือนคนเหนือมาทำเองเลยนะครับอร่อยมากเลย"ชายต่างชาติคนนี้ยังไม่หยุดชมกรีนต่อหน้าเควิน ซึ่งกรีนก็ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าเธอกำลังทำให้ใครบางคนรู้สึกอึ้ง
"ยินดีค่ะ ขอบคุณที่ชมนะคะ"เธอก็ยังคงสนทนาต่อไปเรื่อยๆ
"งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับไว้คราวหน้าถ้ามีโอกาสผมจะแวะมาทานฝีมือของคุณอีกนะครับ"
"คราวหน้าคงจะไม่ได้นะครับ เพราะเธอเป็เลขาของผมไม่ได้เป็แม่ครัว เธอแค่มาช่วยนะครับ" อยู่ๆ เควินก็พูดออกมาทำให้ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น หันไปมองบอสว่าทำไมถึงตอบออกไปแบบนั้นนี่ลูกค้าวีไอพีนะ เ้านายของพวกเขาลืมอะไรไปหรือเปล่า
"โอ้! เก่งจังเลยนะครับ ทั้งสวยทั้งเก่งใครได้หนูไปเป็แฟนคงโชคดีมากแน่ๆ" ชายสูงอายุคนนั้นก็ยังคงชมหญิงสาวไม่ได้หยุดอย่างต่อเนื่อง
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะยังไงทางโรงแรมของเราก็ยินดีที่ได้รับใช้นะคะ" กรีนรีบแก้ต่างให้เ้านายตอนที่เธออยู่ที่ไร่ เธอก็มีลูกน้อง และก็มีลูกค้าเธอย่อมรู้ดีว่าควรจะปฎิบัติตัวยังไงกับลูกค้าถึงงานของเธอกับที่นี่จะแตกต่างกันก็ตาม
"ครับ ขอบคุณอีกครั้งนะครับผมต้องไปแล้วเดี๋ยวตกเครื่อง"
"เดินทางปลอดภัยนะคะ" พอลูกค้ากับไปแล้วหญิงสาวก็เจอกับสายตาของผู้จัดการกับเควินมองมาที่เธออย่าง้าคำตอบ
"ตามผมมา เรามีเื่ต้องคุยกัน"ชายหนุ่มบอกเลขาสาว ด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เธอจึงเดินตามเขาไปแบบเงียบๆเมื่อเข้ามาถึงในห้องทำงานส่วนตัว
2K
![[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776316625_41806885.webp)
