ระบบครองยุทธภพ

        บทที่ 31 

        ตัวแปรสำคัญ

        คลื่นกระบี่พุ่งตรงออกไปอย่างรวดเร็วตัดศีรษะของอีกฝ่ายจนขาดออกจากลำตัวตัวของมันกระเด็นออกจากลำตัวลอยกระเด็นไกลไปหลายเมตร

        ร่างที่เคยยืนอยู่ก็กลายเป็นร่างอันไร้วิญญาณมือของมันที่พยายามจะกดโจมตีใส่ร่างกายของหลันเซ่อก็ต้องหยุดลง  

        แรงกดดันมหาศาลได้หายไปใบหน้าของชายที่นอนติดอยู่กับพื้นและพยายามโต้ตอบการโจมตีที่พยายามจะสังหารตนเองเต็มไปด้วยความฉงนแรงที่เคยกดเขาอย่างสุดแรงมันหายไปใบหน้าที่แดงก่ำค่อยกลับคืนเป็นเหมือนเดิม 

        แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นไปมองโลหิตได้หยดลงมาสัมผัสที่ใบหน้าของเขา 

        สิ่งที่เขามองเห็นในตอนนี้มันคือร่างที่ไม่มีศีรษะร่างของผู้ที่ยืนอยู่ด้านหน้ากลายเป็นร่างที่มีเพียงแค่ร่างกายยืนอยู่เท่านั้น 

        และเมื่อเขามองไปร่างที่มีแต่เพียงร่างกายนั้นค่อยๆเอนไปอย่างช้าๆก่อนที่จะเอนล้มไปด้านข้าง 

        ตู้บ!!!หลันเซ่อเป็นไปด้วยความตกตะลึงใบหน้าของมันในตอนนี้คงจะกล่าวได้ว่าเป็นใบหน้าของผู้ที่กำลังสับสนเขาได้ค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างช้าๆดวงตามองตรงไปที่ร่างของผู้ที่น่าจะเป็นคนที่กระทำเรื่องนี้ 

        หลี่หยางที่กำลังยืนอยู่เขาได้ยกยิ้ม เขาเป็นคนตวัดการโจมตีนั้นออกมาเอง 

        ในตอนนี้ข้อความของเขามันได้แจ้งเตือนขึ้นมาเบื้องหน้าเป็นจำนวนมาก 

        ---

        หลี่หยางเขาทำการยกยิ้มขึ้นมาที่มุมปาก 

        หลังจากนั้นข้อความจากระบบมันก็ได้แจ้งเตือนขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง 

        สังหารแม่ทัพของศัตรู[1/1]คน สำเร็จ

        --

        ‘ ดูเหมือนว่าจะสำเร็จสักทีแต่ว่าเจ้าของเควสหรือยังไม่สำเร็จเพราะว่าสงครามยังไม่ได้จบลงสินะ ’หลังจากที่เขาลองใช้ดวงตาของตนเองมองดูเงื่อนไขอย่างสุดท้ายของเควสนั่นคือให้เขานั้นเอาตัวรอดจากสงครามในตอนนี้มันยังไม่สำเร็จ 

        เพราะว่าสงครามมันยังไม่ได้จบลง

        หลี่หยางทำการปัดหน้าต่างทุกอย่างออกไปก่อนที่เขาจะเดินตรงไปหาทั้งสอง

        อี้ชิงล้มลงไปกับพื้นเขานั่งอยู่ด้วยท่าทางที่สะบักสะบอมแล้วก็เหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก 

        ส่วนหลันเซ่อก็ยังคงเป็นเช่นเดียวกันคนผู้นั้นอ้าปากค้างแม้จะลุกขึ้นมาอยู่ในท่านั่งแต่ดูเหมือนว่าสติสตางค์ยังคงกลับมาไม่ครบ 

        หลี่หยางเขาทำการยกยิ้มขึ้นมาก่อนที่จะพูดขึ้น “รีบลุกขึ้นซะพวกเราจะเดินทางกันต่อแล้วถ้ายังอยู่ที่นี่ต่อไปมีหวังคงจะได้พบเจอกลับพวกมันอย่างแน่นอน ”

        หลี่หยางได้เตือนเรื่องสำคัญอย่างไรเสียได้ตอนนี้สิ่งที่พวกเราควรจะทำมากที่สุดก็คือการออกไปจากสถานที่แห่งนี้ 

        เขาได้ทำการยื่นมือของตนเองไปหาข้ารับใช้คนสนิท 

        อี้ชิงจ้องมองมือของนายน้อยก่อนที่เขาจะคว้าจับเอาไว้หลี่หยางเป็นคนที่ดึงให้เขานั้นขึ้นมาอยู่ในท่ายืน 

        หลังจากที่ดึงอี้ชิงขึ้นมาได้แล้วหลี่หยางได้หันไปจ้องมองที่หลันเซ่อก่อนที่เขาจะกระทำเช่นเดียวกันนั่นคือยื่นมือไปหาอีกฝ่าย 

        หลันเซ่อจ้องมองด้วยดวงตาที่ตกตะลึงก่อนที่เขาจะค่อยๆในใบหน้าของตนเองขึ้นมาเล็กน้อยมองไปที่ใบหน้าของบุรุษผู้นั้นที่เป็นคนยื่นมือเข้ามา 

         หลี่หยางยกยิ้มอ่อนๆ 

        หลันเซ่อนิ่งอยู่สักพักก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำการยื่นมือของตัวเองออกไปแล้วก็จับมือของหลี่หยาง 

        พวกเขาทั้งสามควรออกจากสถานที่แห่งนี้ได้อย่างราบรื่นแล้วจนกระทั่งตัวแปรสำคัญได้ปรากฏขึ้น 

        หลี่หยางที่กำลังก้าวเดินออกไปจากสถานที่แห่งนี้เท้าทั้งสองข้างของเขาหยุดลงเพราะว่าข้อความจากระบบด้านหน้ามันแจ้งเตือนขึ้นมา 

        ----

        ระบบสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังปราณจำนวน

        ----

        ดวงตาทั้งสองข้างของเขามันเบิกกว้างขึ้นสิ่งที่มันอยู่ด้านหน้าของเขาในตอนนี้ข้อความจากระบบที่ปรากฏขึ้นมา 

        เขาทำการค่อยๆหันมองไปด้านหลังของตนเอง เมื่อเห็นเช่นนั้นอีก 2 คนก็ได้มองตามไปตามทิศทางที่หลี่หยางมองตรงไปหา 

        สิ่งที่พวกเขามองเห็นเช่นเดียวกันยามที่ท้องฟ้านะถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิดก้อนเมฆสีดำมันทำการเคลื่อนผ่านท้องนภาบริเวณนั้นเผยเห็นแสงจันทร์สีเงินที่สาดส่องลงมาด้านล่าง 

        ยามที่แสงจันทร์สีเงินสาดส่องลงมาด้านล่างมันได้ส่องลงมากระทบกับบางอย่างร่างของคนผู้นึงที่ปรากฏกายออกมาจากความมืด 

        ผ้าคลุมสีดำสนิทที่โบกสะบัดไปมาตามสายลมยามราตรีใบหน้าวัยกลางคนที่แสนจะเคร่งขรึมจริงจังแถมยังดูองอาจสง่างามทั่วทั้งร่างกายสวมใส่ชุดเกราะสีดำสนิทที่ดูไม่ธรรมดามันน่าจะเป็นของชั้นยอดที่ถูกทำพิเศษหรือไม่ก็เป็นของล้ำค่าบริเวณข้างเอวแหนบกระบี่เล่มใหญ่เอาไว้หนึ่งเล่ม 

        ตึก!!! ตึก!!! ตึก!!!เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นก้าวผ่านความมืดออกมามันทำให้ดวงตาของทั้ง 3 ต่างพากันดวงตาเบิกกว้าง 

        สิ่งที่พวกเขานั้นพบเห็นคือร่างของคนผู้นึงมันไม่ใช่ว่าพวกเขานั้นรู้จักคนพวกนี้มาก่อนแต่มันเป็นเพราะว่าพวกเขาสามารถสัมผัสได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งภายในร่างกายของอีกฝ่ายต่างหาก 

        โดยเฉพาะหลี่หยาง ยามที่เขาจ้องมองไปที่อีกฝ่ายข้อความจากระบบมันได้ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าของเขา 

        ---

        ชื่อแม่ทัพใหญ่ของกองทัพดินแดนมาร      LV.151

        เผ่ามนุษย์       เพศ ชาย

        HP[16650/16650]

        --

        ‘ บ้าชัดๆ ระดับเลเวลขนาดนี้มันเกือบไปแล้ว.. ’คนที่อยู่ด้านหน้าของเขาเขาไม่อยากจะเชื่อสายตาของตนเองก่อนหน้านี้มองเห็นแม่ทัพใหญ่โจวของกองทัพดินแดนห้าธาตุก็ว่าแข็งแกร่งแล้วแต่คนที่อยู่ด้านหน้าของเขามันแตกต่างกันอย่างชัดเจน 

        คลื่นพลังที่ปลดปล่อยออกมาจากร่างกายของอีกฝ่ายมันสุดแสนจะแข็งแกร่งแม้ว่าจุดที่กำลังยืนอยู่ห่างกันหลายสิบเมตรแต่ก็ราวกับว่าพลังของอีกฝ่ายจะสามารถบดขยี้เขาได้อย่างง่ายดาย 

        ----

        ระบบ แนะนำกรุณาหนี

        ----

        ข้อความจากระบบการแจ้งเตือนขึ้นมาเมื่อได้มองเห็นเช่นนั้นมันยิ่งทำให้หลี่หยางตระหนก 

        ‘ ที่ผ่านมายังไม่เคยมีสักครั้งเลยที่ระบบจะแนะนำให้หนี’

        ‘ แต่ว่าในครั้งนี้ระบบมันแนะนำให้หนีคนที่อยู่ตรงหน้าแปลว่าผู้ที่อยู่ตรงหน้าของเรามันแข็งแกร่งขนาดนั้น ’ หลี่หยางตัวของเขาได้เห็นข้อความที่แจ้งเตือนให้เขาหนีออกจากสถานที่แห่งนี้มันยิ่งทำให้เขานั้นสามารถตระหนักได้ถึงความแข็งแกร่งของผู้ที่อยู่ด้านหน้า

        ดวงตาที่แสนจะจริงจังและเยือกเย็นจ้องมองลงมาที่พวกเขาทั้งสามที่เพิ่งจะสังหาร1 ในแม่ทัพของเผ่ามารไป 

        เมื่อดวงตาที่แสนจะเย็นมันจ้องมองมาคนผู้นั้นใช้มือของตนเองยื่นไปคว้าจับกระบี่ที่ข้างเอวก่อนที่จะดึงมันออกมา 

        กระบี่ที่อยู่ข้างเอวถูกดึงออกมามันเป็นกระบี่เล่มใหญ่ที่มีรูปลักษณะเป็นกระบี่สีดำสนิททั้งเล่มครู่นั้นทำการตวัดการโจมตีออกมาอย่างรวดเร็ว 

        เพียงแค่มันตวัดกระบี่เบาๆคลื่นพลังกระบี่สีดำสนิทพุ่งตรงเป็นระนาบแนวนอนใส่ร่างของพวกเขาทั้งสาม

        ดวงตาของทั้ง 3 เบิกกว้างสิ่งที่พวกเขาพบเห็นมันคือสิ่งเดียวกันการโจมตีที่พุ่งทะยานพุ่งตรงเข้ามาใส่ร่างกายของพวกเขา 

        พวกเขายกอาวุธของตัวเองขึ้นมาด้านหน้าเพื่อป้องกันการโจมตีอย่างพร้อมเพียง 

        กระบี่ขนาดใหญ่ที่มีรัศมีขว้างขวางขณะที่จะฟันร่างกายของเขาทั้งสามในครั้งเดียวพุ่งตรงเข้ามากระแทกเข้ากับอาวุธทั้ง3 ชิ้นที่ถูกยกขึ้นมาป้องกัน

        ตรึง!!!การโจมตีที่รุนแรงร่างของพวกเขาทั้งสามโดนอัดกระเด็นออกมาจากจุดนั้นกระเด็นเกลือกกลิ้งไปกับพื้นหลายสิบเมตร

        ตู้บ!!! ตู้บ!!! ตู้บ!!!พวกเขากระเด็นออกมาจากจุดนั้นร่างกายบาดเจ็บจากการโจมตีมากพอสมควร 

        พวกเขาลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของทั้ง 3 ไม่สู้ดีนักพวกเขาจ้องมองไปที่คู่ต่อสู้ที่อยู่ด้านหน้าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล 

        “ ขนาดสามารถรับได้ร่างกายยังบาดเจ็บขนาดนี้ “หลันเซ่อพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อแห่งความกังวล 

        “ หลันเซ่อนำของชิ้นนั้นออกมาพวกเราต้องใช้แผนการนั้นเพื่อหนีจากคนพวกนี้ไปให้ได้ถ้าปล่อยไว้เช่นนี้พวกเราได้ตายกันหมดอย่างแน่นอน” หลี่หยางหันไปพูดอย่างรวดเร็ว 

        หลันเซ่อทำการหันใบหน้าของตัวเองไปหาอีกฝ่ายแล้วก็พยักหน้าตอบรับกลับไปราวกับว่าพวกเขานั้นมีแผนการณ์บางอย่างที่ได้ถูกจัดเตรียมเอาไว้ตั้งแต่ในตอนแรก 

        สิ้นสุดการส่งสัญญาณหลันเซ่อที่กำลังอยู่ในบริเวณนั้นไม่รีรอเขาทำการนำบางอย่างออกมาอย่างรวดเร็วสิ่งที่เขาทำออกมามันเป็นก้อนกลมๆสีดำที่มีฉนวนเชื้อเพลิงบางอย่าง

        เขานำมันออกมาแล้วก็เริ่มทำการใช้แร่หินจุดไฟขึ้น 

        เมื่อเห็นว่าฉนวนมันเริ่มมีประกายไฟลุกขึ้นมาแม่ทัพใหญ่ที่อยู่ด้านหน้าขมวดคิ้วทั้งสองข้างเข้าหากันมันรู้ได้ในทันทีว่ากำลังจะมีบางอย่างเกิดขึ้น 

        สิ่งที่มันทำคือการง้างกระบี่ออกแล้วก็ตั้งใจจะโจมตีใส่ไปที่พวกที่มันอยู่ด้านหน้าในตอนนี้ 

        หลี่หยางเขามองเห็นอีกฝ่ายจะปล่อยการโจมตีมาขณะที่การเตรียมการนั้นยังไม่เสร็จสิ้นหลี่หยางไม่รีรอทำการตวัดขึ้นกระบี่ออกไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว 

        คลื่นกระบี่ของเขาทั้งความรวดเร็วและความรุนแรงมันขึ้นอยู่กับความสามารถและการเลือกใช้ในแต่ละสถานการณ์ 

        ถ้าทำการใส่พลังเข้าไปมากก็ต้องใช้เวลานานในการรวบรวมแต่การโจมตีที่ได้ออกมามันก็จะได้การโจมตีที่ทรงพลังแต่ถ้าตวัดออกไปเลยก็เป็นการโจมตีที่มีพลังไม่เทียบเท่าทันเน้นความรวดเร็ว 

        กระบี่ของเขาพุ่งตรงออกไปอย่างรวดเร็วพุ่งไปใส่หน้าของศัตรูที่อยู่ด้านหน้า 

        และมันก็ทำให้ชายผู้นั้นต้องทำการแปรเปลี่ยนจากการที่มันจะใช้กระบี่ของตนเองโจมตีใส่ร่างกายของเขามันได้ยกกระบี่ของตนเองขึ้นมาป้องกันแทน 

        ตรึง!! การโจมตีนั้นถูกทำลายไปได้อย่างง่ายดายอีกฝ่ายดูไม่สามารถสะทกสะท้านกับการโจมตีที่ปล่อยไปเลยสักนิดร่างกายของมันไม่ขยับแม้เพียงก้าว 

        แต่ว่านั่นมันก็เพียงพอที่จะซื้อเวลาหลันเซ่อได้ทำการปาก้อนกลมๆสีดำออกไปหลังจากนั้นช่วงเวลามันก็ได้มาถึงก้อนกลมๆนั่นคือระเบิดมันได้ระเบิดออกในขณะที่มันกำลังลอยอยู่กลางอากาศ

        ตูม!!!เมื่อแรงระเบิดได้ระเบิดออกมาม่านสีดำพุ่งตรงลงมาปกคลุมรอบบริเวณในรัศมีเกิดจาก 1 ลี้ 

        พวกหลี่หยางถือโอกาสนั้นใช้เส้นทางหนีอย่างรวดเร็ว 

        พวกเขาสามารถหนีรอดในสถานการณ์เช่นนั้นออกมาได้ 

        จบบท