เสียงไวโอลินบรรเลงเพลงคลาสสิกอันไพเราะ ผู้คนในชุดราตรีและสูทหรูหรากำลังชนแก้วแชมเปญอย่างมีความสุข
แต่หญิงสาวในชุดสูทยาวสีดำมุมห้องยืนจ้องไปที่กลุ่มคนที่พูดคุยหัวเราะ โดยมีพี่สาวของเธออยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขา เหล่าผู้คนที่เข้ามายินดีในการกลับมาหลังจากไปเรียนที่อังกฤษนับ 10 ปี คนที่เคยเป็ความหวังของครอบครัวตัวจริงกลับมาแล้ว หน้าที่ควรกลับไปอยู่กับเ้าของตัวจริงเสียที
เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้เมื่อหันกลับไปพบกับเลขาสาวที่อยู่ในชุดสีชมพูอ่อนน่ารัก คนที่ร่วมฝ่าฟันอุปสรรคมาพร้อมกับเธอทั้งสองคนได้พบกันเมื่อ 5 ปีที่แล้วที่เธอต้องผลัดเปลี่ยนเลขาไปเรื่อย ๆ ไม่มีใครเข้าใจงานที่ต้องจัดการปัญหามากมายประกอบกับเ้านายที่หาอะไรทำมากมายอย่างเธอนั้นก็ดูจะเป็งานหนักหนาสำหรับคนช่วยเหลือ ตอนที่กำลังจะถอดใจที่ต้องค่อยสอนงานใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่าก็เจอกับเลขาสาวมากความสามารถมาพร้อมกับ ความน่ารักเหมือนกับเดซีชื่อของเธอ เสียงขอบคุณของคนตรงหน้าที่รับแก้วน้ำผลไม้เรียกสติคนเผลอคิดนอกเื่ไปให้กลับมา
"คุณภีม พรุ่งนี้จะเดินทางไปสนามบินยังไงคะ ให้เดซี่จองรถให้ไหมคะ "
"เดียวให้รถที่บ้านไปส่งค่ะ น่าจะต้องกลับไปค้างที่บ้านคืนนี้ "
"ได้ค่ะ" เลขาสาวที่รับคำพร้อมรอยยิ้มตอบกลับ
"ตารางงานของคุณภีม จบแล้วนะคะ เดินทางปลอดภัย เจอกันอีกสองเดือนนะคะ เดซี่ขอตัวกลับก่อนค่ะ ดื่มแต่พอดีนะคะพรุ่งนี้ต้องเดินทางแต่เช้า"
"ขอบคุณค่ะ เจอกันค่ะ"
คนแจ้งตารางงานกล่าวทิ้งท้าย
วันนี้… เธอควรจะประกาศถอนหมั้นกับผู้ชายที่หายไปจากชีวิตเธอโดยไม่บอกกล่าว แต่น่าแปลก ที่ภายในใจกลับรู้สึกอึดอัดคล้ายมีบางอย่างผิดปกติ
เธอกำแก้วแชมเปญในมือแน่น หัวใจเต้นแปลก ๆ รอเวลาที่ใกล้เข้ามาอย่างใจจดใจจ่อ
เสียงดนตรีบรรเลงคลอไปกับเสียงหัวเราะของแเื่ งานเลี้ยงฉลองการกลับมา จัดขึ้นอย่างหรูหราในโถงจัดเลี้ยงของโรงแรมระดับห้าดาว โคมไฟระย้าส่องแสงสะท้อนกับแก้วไวน์ แพรวพราวราวกับดาว คนมากมายที่ยังอยู่ร่วมฉลองการกลับมาผู้คนวนเวียนเข้ามาทักทายเธอ พูดคุยกันพอเป็พิธี จังหวะที่กำลังจะก้าวเดินออกจากห้องออกไปสูดอากาศข้างนอกเพื่อผ่อนคลาย
ตูม!!!
แรงะเิสั่นะเืไปทั้งห้อง โคมไฟแก้วเหนือศีรษะแตกกระจาย เศษกระจกปลิวว่อน แรงอัดทำให้ร่างของแขกหลายคนล้มระเนระนาด
หญิงสาวถูกแรงะเิกระแทกกระเด็นไปชนโต๊ะ แผ่นหลังปะทะเข้ากับขอบไม้ ร่างกายร้อนวูบจากความเจ็บ แขนขาของเธอชาไปหมด เธอพยายามพยุงตัวขึ้นแต่พื้นใต้เท้ากลับสั่นไหว
เสียงกรีดร้องของผู้คนดังระงม ควันและฝุ่นตลบอบอวล
เธอพยายามมองหาพี่สาวและครอบครัวพวกเขาถูกคุ้มกันพาตัวออกไปทางด้านหนึ่งของห้อง ทว่าภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน คนในตระกูลเธอกำลังหนีตายโดยมีบอดี้การ์ดล้อมรอบ แต่ไม่มีใครหันกลับมามองเธอเลย เธอเอื้อมมือพร้ะโกนเรียกเท่าไหร่เสียงรอบข้างได้กลืนกินเสียงขอความช่วยเหลือไปจนหมดสิ้น ฉันจะต้องตายที่นี่อย่างนั้นหรอ เธอถูกทอดทิ้งอีกแล้ว ลมหายใจขาดห้วง ร่างกายเต็มไปด้วยาแ เือุ่น ๆ ไหลซึมผ่านเสื้อผ้า
แรงะเิรอบสองปะทุจากมุมห้องด้านหลัง แรงอัดทำให้โคมไฟระย้าหล่นกระแทกพื้น เศษแก้วแตกกระจาย เสียงหวีดร้องดังระงมขึ้นรอบสอง เพราะเธอกระเด็นเข้ามาที่ด้านในของโต๊ะ ดีที่ยังไม่ถูกคนที่กำลังหนีตายเหยียบซ้ำอีกรอบ เธอเห็นกระเป๋าเธอหล่นใต้โต๊ะห่างจากมือไม่ไกล ตอนที่กำลังบังคับให้ร่างกายขยับไปข้างหน้า ทุกการเคลื่อนขยับเหมือนความเ็ปมันวิ่งไปทั่วร่างเธอหยุดและพยายามหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อไปหยิบกระเป๋ามาให้ได้นั้นเป็สิ่งเดียวที่จะช่วยชีวิตเธอได้ในตอนนี้ ไม่นานมือก็เอื้อมถึงกระเป๋า เสียงโครมคราม้าโต๊ะดังไม่หยุดก่อนจะมีมือใครบางคนเปิดผ้ากระชากแขนเธอออกมาอย่างรวดเร็ว
ท่ามกลางความโกลาหล ร่างสูงของใครบางคนพุ่งเข้ามาใกล้ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมาที่เธอ
…เป็ไปไม่ได้
เขา… คนที่หายไปจากชีวิตเธอ คนนั้น
แต่เธอยังไม่ทันได้ถามอะไร มือหนาก็คว้าตัวเธอไว้ ประโยคแรกที่เขาพูดกับเธอไม่ใช่คำขอโทษ ไม่ใช่คำอธิบาย
แต่เป็คำสั่งที่หนักแน่น
“ไปกับผม”
เธอไม่ควรเป็คนที่ถูกทิ้งไว้ตรงนี้ เขามองร่างที่โดนแรงะเิไปไม่น้อยตรงหน้า
มือหนาอุ้มเธอขึ้นมา ทั้งที่เธออ่อนแรงเกินกว่าจะประท้วง ดวงตาเลือนรางของเธอมองเห็นเพียงเงาของชายที่เคยหายไปจากชีวิตเธอ และเสียงกระซิบสุดท้ายก่อนที่เธอจะหมดสติ
“อดทนไว้…”
ปล. ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ใครชอบนางเอกสายลำบากต้องเอาตัวรอดเชิญมาทางนี้ค่า เราจะพาน้องภีมคนลุยไปบุกพระเอก ไม่ช่าย บุกทุกที่ เริ่มเื่เราพามาโดนะเิในตอนแรกมาทายกันไปค่ะว่าต่อไปนางเอกจะโดนอะไรอีก ส่วนพี่พระเอกทุกคนน่าจะกลิ่นนะคะมาจะมาว่าสายไหน มาติดตามไปด้วยกันค่า วิกาธี
1K
