ไซม่อนดึงมือของฮันเตอร์เข้าไปในห้อง เขาดันตัวฮันเตอร์ให้ไปนั่งลงบนเตียงนอน
"แฮ่ก!" ร้อนรุ่มไปหมด ผมััจับแขนตัวเองสั่นไปทั้งตัว
"ไหวมั้ย?นายรอฉันอยู่ตรงนี้นะ อดทนอีกนิดฉันจะไปเอาน้ำเย็นมาให้"
"แฮ่ก! รู้สึกเหมือนจะเป็บ้า กลิ่นฟีโรโมน ของเขาเร้าอารมณ์เราเหลือเกิน"
หมับ!
"อา... มะไม่นะอย่าไป" ฮันเตอร์รีบคว้ามือของไซม่อนไว้ทันที กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า
"นายจะทำอะไร! มีสติหน่อยสิ! ฉันจะไปเอาน้ำมาให้ นายเมามากแล้วนะ" ไซม่อนกล่าวขึ้นแสดงสีหน้าใ
"ไม่ มะไม่ใช่แบบนั้น ผะผม"
"หรือจะให้ฉันโทรเรียกคนที่บ้านนายให้ นายพอจะจำเบอร์ใครได้มั้ย? หากขืนกลับเองด้วยสภาพแบบนี้ละก็"
"มะไม่ ไม่เอา อย่าไป"
ขวับ!
ฮันเตอร์ขยับตัวลุกขึ้นเขาสวมกอดคอไซม่อนไว้อย่างรวดเร็ว จนทำให้ไซม่อนสะดุ้ง!
"นะนาย เออะ จะทำอะไรน่ะเอามือออกจากคอฉันก่อน"
"ไม่ ผม อยากจูบคุณ"
"เดี๋ยวซิ ให้ตายเถอะ! นาย"
"ช่วยผมด้วยผมรู้สึกแปลกๆ ร้อนเหลือเกิน" ฮันเตอร์พยายามััจูบไซ้ไปยังซอกคอของไซม่อนอย่างรวดเร็ว
"อะอ๊าา บ้าเอ๊ยย!" เขาอุทานออกมาเบาๆ ก่อนที่จะ ดึงคอของฮันเตอร์ออกจากซอกคอของเขาและจ้วงจูบไปยังริมฝีปากของฮันเตอร์อย่างเร่าร้อน
อื้ออ!
อุ๊บ!
ปึก ปึก ปึก ผมสะดุ้งเมื่อรู้สึกตัว ว่าถูกลิ้นของเขากำลังสอดเข้าไปในโพรงปากของผม จึงขยับมือทุบไปบนอกกว้างของ อัลฟ่าคนนั้นด้วยความใ
"แฮ่ก! ผมหายใจไม่ออก!" เมื่ออัลฟ่าหนุ่มคนนั้นถอดริมฝีปากออกมองไปยังใบหน้าของ ฮันเตอร์ที่หอบหายใจกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเบาๆ เมื่อเขาตั้งสติได้
"งั้นพอเถอะนายเมามากแล้ว"
"เดี๋ยวซิ อีกครั้งได้ไหม ช่วยจูบผมอีกครั้งนะนะ ขอร้อง" สายตาปรือ ร้องขอต่ออัลฟ่าหนุ่ม ในขณะไซม่อนเองก็แสดงสีหน้ากลัดมันในอารมณ์ยิ่ง
"งั้นก็ช่างมันเถอะถ้าเป็เช่นนั้น" เขากล่าวออกมาเบาๆ ก่อนที่จะดันตัวฮันเตอร์ลงไปนอนและััจ้วงจูบลงไปยังริมฝีปากของฮันเตอร์อีกครั้งอย่างรุนแรงและเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม เพราะเขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์ดิบที่มีต่อคนคนนี้ได้อีกแล้ว
เสื้อผ้าถูกถอดออกไปั้แ่เมื่อไรไม่รู้ เมื่อ ไซม่อนดันน่องขา ของฮันเตอร์สูงขึ้นเพื่อัันิ้วมือลงไปยังช่องทางรักทันที
"อะ ผมเจ็บ!" ฮันเตอร์สะดุ้งโหยง ร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บและใ จนน้ำตาไหล
ไซม่อนเงยหน้าขึ้นชะงักมือมองไปยังคนตรงหน้าที่มีสีหน้าหวาดกลัว ขณะร้องไห้ให้ออกมา
"อื้ออ ไม่เอาแล้ว ฮื้ออ ผมเจ็บ"
"นี่นาย! ครั้งแรกของนายงั้นรึ"
"ฮื้ออ ฮื้ออ ผมไม่เคยมีอะไรกับใคร" น้ำเสียงสะอื้นเอ่ยออกมา
เขาััจูบดูดไปยังหัวนมสีชมพูของฮันเตอร์เพื่อเรียกอารมณ์ของฮันเตอร์กลับมาให้อีกครั้ง
"อ๊าาา เสียว"
ก่อนที่จะจ้วงจูบไปยังยังซอกคอขาว ของฮันเตอร์และใช่นิ้วสอดเข้าไปใหม่อีกครั้ง
"อะอ๊าา ตะตรงนั้น ไม่นะ มะมันแปลกๆ ผมเจ็บ ผมกลัว พะพอแล้ว"
"เอ๊ยย จะบ้าตาย อะไรของนาย! ฉันไม่ทำแล้ว พอเถอะ" เขาขยับถอยออกจากตัวของ ฮันเตอร์ทันที อย่างหัวเสีย
"อย่าไป! สะใส่ไปในตัวผมเลยได้ไหม ใส่ไปเลยได้ไหม ผมขอร้อง"
"นาย! แค่ฉันใช่มือนายก็เจ็บขนาดนั้น นี้นายจะให้ฉันใส่ไปในตัวนายอย่างนั้นรึ"
ฮันเตอร์พยักหน้า หงิกๆ ส่งสายตาอ้อนวอน
เขาจับฮันเตอร์อาขาออก ยกก้นขึ้นก่อนที่จะกดแท่งร้อนแล้วเสียบลงไปทันที
กึก!
อ๊าาา! เจ็บ!
"อะไรกัน! นาย!" เขาขยับสะโพกกระแทกเข้าไปอีกครั้ง ตาเบิกโพลง!
"อ๊าาา อื้ออ"
"นี่นาย! ทำไม นายไม่ใช่เบต้ารึ บ้าชะมัด! นี้ฉันเสียสติไปแล้วหรือ ที่คิดมีอะไรกับโอเมก้าที่กำลังฮีท" เขาคิดก่อนที่จะขยับตัวถอดแท่งร้อนออกจากตัวของ ฮันเตอร์ ที่ตอนนี้นอนนิ่งไม่มีแรงและไม่ได้สติเหมือนตอนแรกเลยสักนิด
เขาจึงขยับตัวลุกขึ้นเดินไปเปิดตู้ผ้า นำผ้าคลุมมาสวมใส่ และเปิดตู้เย็น นำน้ำรินใส่แก้ว เดินไปหยิบยาในถุงที่มียาระงับฮีท นำมาให้ฮันเตอร์ทาน ก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มนำมาห่มให้ฮันเตอร์ที่ตอนนี้สายตาปรือหนักขึ้น
"อือออ! ชะช่วยผมด้วย" ฮันเตอร์พยายามเอื้อมมือไปยังไซม่อนที่นั่งมองอยู่ข้างเตียง เพื่อขอความช่วยเหลือจากเขา แต่ก็ไร้เรี่ยวแรงก่อนที่ฮันเตอร์จะหลับลงไป
"เอ้ยยย บ้าจริงเชียว ฉันไม่ได้จะช่วยนาย แบบนี้สักหน่อย และไม่ได้คิดจะมีอะไรกับโอเมก้าด้วยซ้ำ แต่นายกลับมาฮีทใส่ฉันอีก หากฉันทำอะไรมากกว่านั้น ฉันก็ น็อกใส่นายซิ นายไม่ใช่เบต้า แต่ทำไมยังปกปิดตัวเองกันนะเ้าบ้าเอ๊ย! คิดจะทำอะไรกัน!" เขาขยับตัวลุกขึ้นไปใส่เสื้อผ้าทันที ก่อนที่จะเดินออกไปโดยไม่พูดสักคำ
ฮันเตอร์สะดุ้งตื่น เขาหันไปมองที่เตียงแต่ไม่พบใคร ไม่มีอัลฟ่าคนนั้นอยู่แล้ว ความรู้สึกของฮันเตอร์ตอนนี้คือคนครึ่งหลับครึ่งตื่นเมื่อพยายามมองไปรอบๆ ของห้อง
"อัลฟ่าคนนั้นไม่อยู่แล้วงั้นรึ เฮ้ย! เราไม่รู้สึกตัวเลย คงจะทำอะไรให้หมอนั้นไม่พอใจ หมอนั้นถึงได้รังเกียจเราถึงเพียงนั้นเลยรึ"ขณะที่เขาคิด แต่ตอนนี้ร่างกายของฮันเตอร์ยังคงเบลอๆ อยู่
"นอนต่ออีกหน่อยแล้วกัน ให้อาการดีขึ้นแล้ว พรุ่งนี้ก็ค่อยกลับ กี่โมงแล้วนะ"ฮันเตอร์จึงหันไปหยิบโทรศัพท์ที่โต๊ะโคมไฟแต่สายตาก็เหลือบไปพบกระดาษแผ่นเล็กๆ วางอยู่ใต้โทรศัพท์ เขาจึงหยิบขึ้นมาอ่าน
"หากรู้ตัวว่าจะมีอาการฮีทแบบนี้ นายไม่ควรจะออกมาเพ่นพ่านแบบนี้นะ นายอาจจะไม่โชคดีเหมือนวันนี้ ขอโทษ ที่ไปไม่ได้บอก แต่นายไม่ใช่เบต้า ฉันจึงไม่จำเป็จะต้องอยู่"
"บ้าเอ้ย! แต่ยังไงนายก็ใส่ลงไปในตัวฉันแล้วนี่ ถึงจะไม่เสร็จ นั้นนะเป็ครั้งแรกของฉันนะ ที่ต้องเสียความบริสุทธิ์ให้นาย คนบ้า!"
ปัจจุบัน
"ระดับฮอร์โมน ตอนนี้ของนายกลับมาปกติแล้วนะ คิดว่าไม่มีอะไรน่าเป็ห่วงแล้ว"
"แต่ระดับฮอร์โมน ที่เป็ยีนด้อยของนาย แปลกมากปกติมันจะอยู่ในระดับที่ต่ำมาก แต่ทำไมครั้งนี้ถึงได้จู่ๆ ถึงพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วแบบนี้ล่ะ"
"ถามจริง? ก่อนหน้านี้นายไปทำอะไรมาหรือเปล่า ได้ไปมีเพศสัมพันธ์กับอัลฟ่ายีนเด่นบ้างหรือไม่? บอกพี่มาตามตรง"
"นายรู้ตัวไหมว่าตอนนี้ นายกำลังเกิดอาการฮีทจากอัลฟ่า ทั้งที่ก่อนหน้านี้ อาการนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับนายเลยด้วยซ้ำ พี่ยังเข้าใจว่านายเป็ เบต้าเสียอีก แต่ตอนนี้ การเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมนนาย คือโอเมก้า!"
"ห้า โอเมก้า! แล้วผมต้องทำอย่างไรที่จะทำให้ฮอร์โมนกลับมาเป็ปกติคงที่เหมือนเดิมครับพี่นาที"ฮันเตอร์ถามกลับไปด้วยความกังวล
"มันมีวิธี นายต้องหาอัลฟ่ายีนเด่นคนนั้นให้เจอ เพราะเขาเป็คนทำให้ฮอร์โมนของนายเปลี่ยนไป"
"ผมจะไปหาที่ไหน ชื่อเขาผมก็ยะยังไม่รู้"ฮันเตอร์กล่าว
"นายนอนกับเขาโดยไม่รู้ชื่องั้นรึ เอ้ย! ฮันเตอร์! พี่ละปวดหัวกับนายจริงๆ ให้ตายเถอะ" นาทีกล่าวมือกุมขมับไว้
"ผะผมไม่ ใช่ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นแต่ตอนนั้นผม ไม่รู้สึกตัวเลยจริงๆ นะครับพี่นาที"
"นี่ละโอเมก้าที่กำลังฮีทละ มันอันตรายสำหรับนายมากรู้ตัวไหม"หมอนาทีกล่าวด้วยความเป็ห่วง
ฮันเตอร์กดเล็บตัวเองไปมามีสีหน้าเป็กังวลยิ่ง
"แต่ยังไง นายก็ต้องตามหาอัลฟ่าคนนั้นให้เจอ ไม่งั้นอันตรายจากอาการฮีทไม่รู้ตัวของนาย มันอาจเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา ที่สำคัญนายจะฉีดยาระงับอาการฮีททุก 3 ชั่วโมงไม่ได้หรอก หากดื้อยาขึ้นมาจะยิ่งอันตรายมากขึ้นกว่าเดิม เขาคนนั้นที่ทำให้ฮอร์โมนนายเปลี่ยนจะต้องเป็คนทำให้ฮอร์โมนของนาย กลับมาคงที่เหมือนเดิม เข้าใจที่พี่พูดใช่ไหม?" หมอนาทีกล่าวแสดงสีหน้าด้วยความเป็ห่วง
"ขะเข้าใจครับ" ฮันเตอร์พยักหน้าหงิกๆ รับทราบทันที เหมือนจะเข้าใจ แต่ไม่เลยสักนิด
ร้านกาแฟ
"และจะต้องเป็คนที่ทำให้ฮอร์โมนของนายก่อนหน้านี้เปลี่ยนเท่านั้น ที่เขาจะสามารถควบคุมฮอร์โมนของนายให้กลับมาเหมือนเดิมได้ เมื่อเขาเป็คนทำเขาก็ต้องเป็คนรับผิดมัน"หมอนาทีกล่าว
"อะไรนี่ นี้เราเป็โอเมก้าหรือนี่ แถมเป็ยีนด้อยที่ไม่มีใครปรารถนาเสียด้วย เฮ้ย!ปวดหัวชะมัด"ขณะที่ฮันเตอร์ คิดถึงคำพูดของพี่นาที
ฮันเตอร์หันไปมองแฟ้มประวัติข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ชายคนนั้น ที่เลขาคิมนำมาให้เขา ขณะครุ่นคิดพิจารณามองอยู่พักใหญ่
"เฮ้ยย! นายอัลฟ่ายีนเด่น! เพราะเราได้รับกลิ่นฮอร์โมนเพศชายจากเขาเลยทำให้ระดับฮอร์โมนของเราสูงขึ้นตามไปด้วย"
"ถ้าอยากให้ฮอร์โมนระดับปกติก็ต้องได้รับกลิ่นฮอร์โมนเพศชายจากเขาอย่างต่อเนื่องสินะ"
"แต่ว่าหมอนั้นเกลียดโอเมก้าเข้าไส้ และคงไม่ยอมร่วมมือกับเราแต่โดยดีเป็แน่"
"และที่สำคัญยิ่งยากไปกว่านั้น เขาเป็ลูกชายคนเดียวของบียองกรุ๊ป ไซม่อน เกตส์ ลูกครึ่งไทย อเมริกัน พ่อเป็คนอเมริกันส่วนแม่เป็คนไทย การศึกษาระดับป.โท จากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ เป็มหาลัยที่ดังอันดับ 1 ในอังกฤษเสียด้วยไม่พอยังได้เกียรตินิยมอันดับ 1 อีกหรือนี่ ผิดกับเรา ที่ไม่จบอะไรสักอย่าง ราวฟ้ากับเหว แถมยังเป็ บริษัทคู่แข่งอีกด้วย เฮ้ยย!" ฮันเตอร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่เพราะเขารู้ชะตาตัวเองชัดเจน
6K
