พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่หนึ่งร้อยเก้า The die is cast

นี่คือสิ่งที่ผมวิเคราะห์มาตลอดเกี่ยวกับจ้าวเกา

ว่าต่อให้เรายึดอำนาจราชสำนักเก่งมากแค่ไหนมีกองทัพจากฝ่ายนอกมาหาเราเราก็แพ้อยู่ดี

หากมองในแง่หนึ่งตั๋งโต๊ะตามประวัติศาสตร์ก็แพ้ในเรื่องนี้เช่นกัน

เพราะไม่ว่าจะเข่นฆ่าฮ่องเต้ไทเฮาแค่ไหนก็ไม่เป็นอะไรตราบใดที่ยังไม่มีกองทัพพันธมิตรสิบแปดหัวเมืองจากภายนอกและลิโป้กบฏซ้ำจากภายใน

ดังนั้นแผนการเพื่อความปลอดภัยของผมจึงควรจะเป็นการทำให้กองทัพสิบแปดหัวเมืองไม่สามารถก่อตั้งขึ้นได้หรือไม่สามารถเคลื่อนทัพได้อย่างง่ายดาย

ดังนั้นผมเลยคิดแบบเม่ยกั๋วที่แผนการของผมไม่ใช่

ปกครองด้วยความสงบสุข

ที่ให้ขุนนางหรือสังคมหลงรัก

มีประโยชน์อะไรที่คนจะมารักเรา?

หาประโยชน์อะไรมิได้

อย่างที่พระเอกอิเซไคแดนจงหยวนคนหนึ่งเคยพูดว่า

ข้าไม่เดิมพันกับความเสียใจของฮ่องเต้

ว่าฮ่องเต้ทำร้ายเราอาจจะเสียใจเพราะรักเราแต่ก็ไม่เปลี่ยนแปลงความเป็นจริงที่ฮ่องเต้จะฆ่าเราอยู่ดี

แบบเดียวกับเม่ยกั๋วส่งออกเงินเฟ้อสงคราม ความทุกข์ยาก Debt trap กับดักหนี้ ผ่านองค์กร IMF สร้างความวุ่นวายไปทั่วใต้หล้าเพราะพวกเขาเชื่อมั่นในหลักการที่ว่า

สงครามภายนอกดินแดนดีกว่าสงครามภายในดินแดน

ดังนั้นแผนการของผมคือยิ่งเกิดการฆ่าฟันภายนอกมากเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น

เวลาสงบสุขบ้านเมืองรุ่งเรือง อาหารเสบียงพร้อมพรักเราต้องคาดหวังว่าผู้คุมกองกำลังจะไม่ยกทัพมา

เวลาวุ่นวาย อาหารเสบียงมีไม่พอกินกำลังคนไม่พอ

ต่อให้ขุนศึกอยากยกกองทัพมาหาเราก็ไม่สามารถทำได้

มันคือการเดิมพันตามสภาพความเป็นจริงว่า

พวกเขาไม่มีความสามารถ

No capability

ไม่ใช่เพียงแค่

ไม่มีความปรารถนาทางการเมือง

No political will

การที่ลูกน้องจะบังคับให้เจ้านายของตนเองคลุมภูษามังกรก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้

ลุกน้องของฮองฮูสงคนหนึ่งก็เคยเกลี้ยกล่อมฮองฮูสงให้ชูธงต่อต้านราชสำนัก(หรือตั๋งโต๊ะแล้วแต่คนจะมอง)

กองซุนตู้เจ้าเมืองเลียงตังที่ได้รับการแต่งตั้งเองจากตั๋งโต๊ะก็เช่นกัน

ก็ตั้งตนเป็นใหญ่ในยุควุยก๊กไม่คิดจะฟังคำสั่งราชสำนักอีกต่อไป

ผมเดิมพันพอสมควรกับการทอยเต๋าครานี้

Alea iacta est

The die is cast

ลูกเต๋าได้ทอยออกไปแล้ว

และเราทำได้แค่เดิมพันเท่านั้นโดยไม่มีใครจะสามารถหยุดได้

เดิมพันว่าราชวงศ์ฮั่นยังมีบารมีพอที่จะไม่ให้ทหารก่อการณ์ณ วินาทีนี้

เพราะผมแนบข้อความไปด้วยว่าได้รู้ข่าวว่ามีที่ปรึกษาของฮองฮูสงคนหนึ่งแนะนำให้เขาชูธงขึ้นก่อการณ์ซึ่งก็เป็นเรื่องจริงแต่ความจริงอาจจะไม่เพียงพอในยุคของความวุ่นวายนี้

และข้อดีของการที่ผมมีเมตตาคือ

ผมเอากักข-เอ๊ย ดูแลรักษาพวกฮองฮูสงอยู่ยังมิได้สังหารพวกเขา

ต่อให้มีแม่ทัพที่ยังจงรักภักดียอมตายเพื่อพวกเขาในกองทัพก็คงต้องลังเลอยู่บ้าง

นี่คือมาตรการยึดอำนาจทางการทหารของกองทัพที่อยู่ในบริเวณนครหลวงและหัวเมืองรอบนอกกลับมาอยู่ในมือของราชสำนัก(ที่ตั๋งโต๊ะเป็นมหาขุนพล)

ผมพยุงกาเซี่ยงขึ้นมาและมอบหมายให้เขาไปทำตามแผนการของพวกเราเพราะผมไม่มั่นใจในตนเองว่าผมจะเก่งพอที่จะทำแผนการนี้ได้

“ชะตากรรมของราชสำนักและสกุลตั่งอยู่ในมือของท่านกาแล้ว”

ผมทำท่าคารวะกาเซี่ยงอย่างนอบน้อม

สร้างความแปลกใจหึ้คนรอบข้างที่กำลังสั่นกลัวอยู่ตอนนี้และกาเซี่ยงเอง

“นา- ท่านขุนพลโปรดวางใจข้าจะทำตามคำสั่งทางทหารให้สำเร็จ”

กาเซี่ยงรับคำก่อนจะเอาราชโองการและป้ายคำสั่งที่ผมร่างเตรียมไว้แล้วให้ฮ่องเต้ประทับตราพร้อมกับตรามหาขุนพลที่ใช้เคลื่อนกองทัพทั้งแผ่นดินกับตราพยัคฆ์ที่ใช้เคลื่อนทัพในส่วนกองกำลังของผม

ผมกำลังเดิมพันอย่างหนึ่ง

การที่เราไม่ใช่แม่ทัพออกรบเองแบบพระเอกอิเซไคแต่ต้องใช้คนอื่นทำงานนี่มันตื่นเต้นไปอีกแบบเหมือนกัน