ท่ามกลางความสำเร็จพุ่งพรวดของเหมืองเกลือหิมะ พรรคมารทมิฬที่เคยสงบเงียบ (ในแบบมารๆ) กลับร้อนระอุขึ้นมาอีกครั้ง กงจื่อเอ้อ หรือพี่รองผู้เ้าเล่ห์ บัดนี้กำลังนั่งกัดฟันกรอดอยู่ในตำหนักส่วนตัว ความพ่ายแพ้ที่เหมืองเกลือทำให้นายทุนและผู้าุโบางส่วนเริ่มหันไปมอง "เ้าขยะสี่" ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
"ในเมื่อใช้กำลังไม่ได้ผล ข้าก็จะใช้ 'นุ่มนวล' สยบ 'แข็งแกร่ง'!" กงจื่อเอ้อตบโต๊ะดังปัง ก่อนจะหันไปหาหญิงสาวที่ยืนอยู่ในเงามืด "หรูเยียน... ภารกิจนี้มีเพียงเ้าเท่านั้นที่ทำได้ จงไปทำให้มันหลงเสน่ห์จนหัวปักหัวปำ แล้วขโมยสูตรลับเกลือหิมะมาให้ข้า!"
หลิวหรูเยียน ยอดนารีพิฆาตอันดับหนึ่งผู้มีวิชา 'อาคมบุปผาเคลิ้มรัก' คลี่ยิ้มงดงามที่สามารถทำให้ชายหนุ่มทั้งเมืองละลายได้ในพริบตา "วางใจเถอะเ้าค่ะท่านพี่รอง... ผู้ชายร้อยทั้งร้อย หากเจอข้าปรนนิบัติเพียงคืนเดียว แม้แต่ความลับชาติปางก่อนเขาก็จะคายออกมาจนหมดสิ้น"
บ่ายวันต่อมา ณ เรือนพักส่วนตัวของ กงจื่อสี่
กงจื่อสี่กำลังเผชิญกับวิกฤตการณ์ครั้งใหญ่... นั่นคือ "องศาของเปลญวนไม่สัมพันธ์กับทิศทางลม" เขาพยายามขยับตัวไปมาด้วยความยากลำบาก จนกระทั่งกลิ่นหอมกรุ่นของดอกกุหลาบป่าลอยมาปะทะจมูก พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่แ่เบาราวกับแมวเดิน
"คุณชายสี่เ้าคะ... แดดแรงขนาดนี้ ทำไมท่านมานอนนอกชานให้ผิวเสียแบบนี้ล่ะเ้าคะ?"
กงจื่อสี่หรี่ตามอง เห็นสาวงามในชุดผ้าไหมบางเบาสีชมพูอ่อนที่ "บังเอิญ" หลุดรุ่ยตรง่ไหล่เผยให้เห็นผิวขาวเนียนดุจหิมะ นางเดินเข้ามาพร้อมกับถาดน้ำชาและท่าเดินที่บิดเอวอย่างจงใจ
[ติ๊ง! ตรวจพบค่าเสน่ห์ระดับภัยพิบัติ: หลิวหรูเยียน (สายลับระดับ S)] [ตรวจพบการใช้ 'ปราณเสน่ห์' ในรัศมี 2 เมตร] [เปิดใช้งานทักษะ: 'จิตขยะไม่หวั่นไหว' (ทนทานต่อการยั่วยวน 1,000% เนื่องจากโฮสต์ี้เีเกินกว่าจะมีอารมณ์ทางเพศ)]
"เ้าเป็ใคร?" กงจื่อสี่ถามพลางหาวหวอด
"ข้าชื่อหรูเยียนเ้าค่ะ ท่านพี่รองเห็นว่าท่านทำงานหนัก (นอน) มาหลายวัน เลยส่งข้ามาคอยดูแลปรนนิบัติท่าน..." นางขยับเข้าไปใกล้จนหน้าอกเกือบจะััแขนเขา "ให้ข้านวดไหล่ให้ท่านนะเ้าคะ?"
หานเสวี่ยที่ยืนแอบอยู่หลังเสาหินกำกระบี่แน่นจนมือสั่น นางเกือบจะพุ่งออกมาจัดการยัยจิ้งจอกนี่แล้ว แต่โม่ขวางกลับดึงแขนไว้ "รอดูไปก่อน... นายท่านไม่โง่ขนาดนั้น"
"นวดไหล่รึ?" กงจื่อสี่ตาเป็ประกาย "มาเลย! ข้ากำลังปวดเมื่อยอยู่พอดี เ้ามาได้ถูกเวลามาก!"
หลิวหรูเยียนยิ้มในใจ 'หึหึ ง่ายกว่าที่คิดไว้เยอะ' นางเริ่มลงมือนวดไหล่ให้เขา พร้อมกับกระซิบข้างหูด้วยเสียงสยิว "สบายไหมเ้าคะ? ถ้าท่านอยากสบายกว่านี้... ท่านบอกสูตรฟอกเกลือให้ข้าหน่..."
"ลงไปอีกหน่อย..." กงจื่อสี่แทรกขึ้น "ตรงนั้นแหละ... ซ้ายอีกนิด... เออ... ตรงนั้นมันติดเส้นกระดูกพอดี แรงๆ หน่อยเ้าค่ะ อย่าี้เีสิ!"
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง...
หลิวหรูเยียนเริ่มเหงื่อซึม ปราณเสน่ห์ที่นางปล่อยออกมาดูเหมือนจะไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อย แทนที่กงจื่อสี่จะเคลิ้มหลับในอ้อมกอดนาง เขากลับสั่งนางเหมือนสั่งทาสในโรงครัว
"เ้าแรงน้อยจัง กินข้าวมาหรือเปล่า? นวดตรงเอวด้วยสิ ตรงนั้นแหละที่ข้านอนทับมาทั้งวัน" กงจื่อสี่บ่น "แล้วก็นะ... กลิ่นตัวเ้าหอมเกินไป มันทำให้ข้าจาม แนะนำให้ไปเปลี่ยนน้ำหอมเป็กลิ่นใบเตยนะ ข้าชอบกลิ่นขนมมากกว่า"
หลิวหรูเยียนกัดฟันกรอด 'ไอ้หมอนี่มันเป็มนุษย์ประเภทไหนกัน!' นางตัดสินใจใช้แผนไม้ตายสุดท้าย คือการ "ลื่นล้มทับ" เพื่อสร้างสถานการณ์โรแมนติกแบบถึงเนื้อถึงตัว
"ว้ายยย!" นางแสร้งทำเป็เสียหลักแล้วทิ้งตัวลงใส่ตักของกงจื่อสี่ทันที
แทนที่จะเป็ฉากพระเอกประคองนางเอกอย่างงดงาม กงจื่อสี่กลับสะดุ้งสุดตัวแล้วกลิ้งหลบลงจากเก้าอี้โยกอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า (ซึ่งเป็ความเร็วเดียวที่เขาแสดงออกเมื่อไม่อยากให้ใครมายุ่งกับที่นอนของเขา)
โครม! หลิวหรูเยียนหน้าทิ่มลงไปบนเก้าอี้ไม้แข็งๆ แทน
"เ้าทำอะไรน่ะ!" กงจื่อสี่ะโ "เ้าเกือบจะทำเก้าอี้ตัวโปรดข้าหักนะ! รู้ไหมว่ามันหาซื้อยากขนาดไหน!"
หลิวหรูเยียนเงยหน้าขึ้นมาด้วยสภาพหัวยุ่งเหยิง น้ำตาคลอเบ้า (ครั้งนี้ร้องจริงเพราะเจ็บหน้า) "คุณชาย... ท่านไม่มีใจเมตตาต่อสตรีตัวเล็กๆ เลยหรือเ้าคะ?"
กงจื่อสี่มองนางด้วยสายตาสงสาร (จริงๆ คือสมเพช) เขาเดินเข้าไปหาแล้วยื่นมือออกมา หลิวหรูเยียนยิ้มกริ่มในใจ 'สุดท้ายก็ต้องใจอ่อนสินะ' นางยื่นมือไปหมายจะให้เขาฉุดขึ้นมาเพื่อซบหน้าอก
แต่กงจื่อสี่กลับหยิบถาดน้ำชาที่นางทำหกขึ้นมา แล้วยัดใส่มือนาง "ไปชงมาใหม่นะ ครั้งนี้ขอแบบไม่ใส่น้ำตาล ข้ากำลังลดพุง"
หานเสวี่ยที่ดูอยู่ถึงกับหลุดขำออกมาเสียงดัง "พรืดดด!"
ค่ำคืนนั้น หลิวหรูเยียนยังไม่ยอมแพ้ นางบุกเข้าไปในห้องนอนของกงจื่อสี่ในชุดนอนซีทรูที่บางจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน นางพบเขานั่งอยู่โต๊ะทำงาน (ที่จริงๆ คือโต๊ะวางขนม)
"คุณชาย... ข้านอนไม่หลับเ้าค่ะ ห้องข้ามันหนาว... ขอข้านอนด้วยคนนะเ้าคะ?" นางพูดพร้อมกับแสร้งทำตัวสั่นเทา
กงจื่อสี่เงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชี "หนาวรึ? อืม... งั้นเ้ามานี่สิ"
เขาลุกขึ้นแล้วจูงมือนางไปที่เตียง หลิวหรูเยียนหัวใจเต้นแรง 'เสร็จข้าละ!' แต่ทว่า กงจื่อสี่กลับหยิบหมอนและผ้าห่มทั้งหมดของเขามายัดใส่อ้อมแขนนาง
"เ้าเอาผ้าห่มนี่ไปนะ นี่เป็ผ้าห่มไหมฟ้าที่อุ่นที่สุดในพรรค ส่วนข้า... ข้าจะไปนอนที่โซฟาไม้ฝั่งโน้นเอง เ้าจะได้ไม่ต้องหนาวไง" เขาพูดด้วยสีหน้าจริงใจสุดขีด "ไปเถอะ ข้าี้เีแย่งผ้าห่มกับใคร มันนอนไม่ถนัด"
"คุณชายสี่!!!" หลิวหรูเยียนกรีดร้องในใจจนแทบกระอักเื "ท่านจะบ้าหรือไง! สาวงามมาแก้ผ้าอยู่ตรงหน้า ท่านกลับห่วงเื่นอนไม่ถนัดเนี่ยนะ!"
นางตัดสินใจโผเข้ากอดเขาจากด้านหลัง "คุณชาย... ข้าไม่้าผ้าห่ม ข้า้าท่าน! ท่านพี่รองบอกข้าว่าถ้าข้าได้ใจท่าน ท่านจะมอบทุกอย่างให้ข้า..."
กงจื่อสี่นิ่งไปครู่หนึ่ง บรรยากาศเริ่มเงียบสงัดและดูโรแมนติกขึ้นมาอย่างน่าประหลาด เขาค่อยๆ หันกลับมามองหน้าหลิวหรูเยียน แววตาของเขาดูจริงจังและลึกซึ้งจนนางเริ่มใจสั่นจริงๆ
"หรูเยียน..." เขาเรียกชื่อนางเบาๆ มือหนาลูบไล้แก้มของนางอย่างแ่เบา "เ้ารู้ไหมว่าความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของข้าคืออะไร?"
"อะไรหรือเ้าคะ?" นางถามเสียงพร่า
"คือการมี 'สปาย' ส่วนตัวที่ทำงานเก่งๆ แบบเ้ามาช่วยนวดหลังและขัดรองเท้าให้ข้าทุกวัน โดยที่ข้าไม่ต้องจ่ายเงินเดือนให้พี่รอง" กงจื่อสี่ยิ้มเ้าเล่ห์ "เ้ากลับไปบอกพี่รองนะว่า แผนนารีพิฆาตของเขาใช้กับข้าไม่ได้ผลหรอก... แต่ถ้าเขาอยากจะส่งเ้ามาเป็ 'สาวใช้ถาวร' ของข้า ข้าก็ยินดีรับไว้นะ เพราะเ้านวดแรงดีข้าชอบ"
หลิวหรูเยียนอึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะตระหนักได้ว่า ตลอดทั้งวันกงจื่อสี่ไม่ได้โง่เลย เขาพึ่งพา 'จิตวิทยาขั้นสูง' ในการทำให้โหมดนักฆ่าของนางกลายเป็โหมดตลกขบขัน และทำให้ความภูมิใจในเสน่ห์ของนางพังยับเยินจนไม่เหลือชิ้นดี
"ท่าน... ท่านรู้ั้แ่แรกแล้วรึ?"
"แหม... กลิ่นปราณเสน่ห์ของเ้ารุนแรงขนาดที่โม่ขวางที่อยู่นอกเรือนยังเกือบจะเคลิ้ม ถ้าข้าไม่รู้ ข้าคงนอนไม่หลับหรอก" กงจื่อสี่ยักไหล่ "เอาละ กลับไปได้แล้ว ข้าจะนอนจริงๆ แล้ว ถ้าเ้ายังอยู่ตรงนี้ ข้าจะสั่งให้เ้าไปล้างคอกม้าแทนนะ เลือกเอา"
หลิวหรูเยียนยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและศักดิ์ศรีตีรวนกันไปหมด ทว่าในวินาทีนั้นเอง นางกลับรู้สึกถึงความ 'เบาสบาย' อย่างประหลาดเมื่ออยู่ต่อหน้าชายคนนี้ เขาไม่ได้มองนางเป็เครื่องมือสังหาร ไม่ได้มองเป็ของเล่นทางเพศ แต่มองนางเป็... 'คนนวดหลัง' ที่มีชีวิต
"หึ... ท่านมันคนประหลาดที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอมาเลย กงจื่อสี่" นางยิ้มออกมาเป็ครั้งแรกที่เป็ยิ้มจริงๆ ไม่ใช่การเสแสร้ง "ข้าจะกลับไปบอกพี่รองว่าท่านมันตายด้าน... แต่ข้าจะแอบมานวดหลังให้ท่านบ่อยๆ ก็แล้วกันนะ ถือว่าเป็การฝึกวิชา!"
นางะโออกทางหน้าต่างไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ
[ติ๊ง! ภารกิจ 'เปลี่ยนศัตรูให้กลายเป็เครื่องนวด' สำเร็จ!] [ได้รับแต้มเกียจคร้าน: 4,000 แต้ม] [ความสัมพันธ์กับหลิวหรูเยียน: 'สปายสองหน้าผู้ภักดี' (สถานะซึนเดเระ)] [ได้รับไอเทมพิเศษ: 'น้ำมันนวดสยบมาร' (ช่วยเพิ่มพลังปราณเวลาถูกนวด)]
กงจื่อสี่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงที่ว่างเปล่าพลางบ่นงึมงำ "เฮ้อ... กว่าจะได้นอน ต้องใช้แรงคุยตั้งเยอะ พรุ่งนี้ข้าจะตื่นตอนเย็นเลยคอยดูสิ"
ในเงามืด หานเสวี่ยแอบยิ้มมุมปาก นางรู้ดีว่าเ้านายของนางกำลังรวบรวมขุมกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดขึ้นมา... ขุมกำลังของคนเก่งที่ 'ยอมแพ้' ให้กับความี้เีที่แสนจะจริงใจของเขา
Wisan-Mars
845
