อาหลางย่างกรายเข้าไปในห้องพักอย่างเงียบเชียบ ราวกับเงาที่เคลื่อนไหวในความมืดมิดยามราตรี แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาเพียงน้อยนิด สาดส่องกระทบผืนห้องให้พอเห็นเค้าลางของสรรพสิ่ง เขามองดูแม่นางเหยาที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตาของนางเบิกโพลงจ้องมองเพดานอย่างเลื่อนลอย แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็หินผา ริมฝีปากเม้มแน่น แสดงถึงความขัดขืนที่ยังคงมีอยู่ภายในจิตใจ แม้ร่างกายจะถูกพันธนาการด้วยฤทธิ์ของกำยานและน้ำยาแก้พิษจนไม่อาจขยับเขยื้อนได้
ในความเงียบสงัดของราตรี เสียงลมหายใจของจอมยุทธหนุ่มที่นอนหลับสนิทข้างๆ ดังเป็จังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเสียงคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งอย่างไม่รู้จักหยุด กำยาน "นิทรานิรันดร์" ได้ทำงานอย่างสมบูรณ์แบบ ดึงเขาลงสู่ห้วงนิทราอันล้ำลึกจนไม่มีสิ่งใดในโลกนี้สามารถปลุกให้ตื่นได้ แม้แต่เสียงฟ้าร้องที่ดังก้องจากภายนอกก็ไม่อาจรบกวนการหลับใหลของเขาได้เลย
อาหลางเดินเข้าไปใกล้เตียงอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวของเขาได้รับการคำนวณอย่างพิถีพิถัน หลีกเลี่ยงไม้พื้นที่อาจส่งเสียงดัง ฝีเท้านุ่มนวลราวกับแมวป่าที่กำลังย่องเข้าหาเหยื่อ ชุดเสื่อมเอ้อสีขาวของเขาปลิวไสวเบาๆ ตามกระแสลมที่พัดผ่านหน้าต่าง สร้างเงาเต้นระบำไปตามผนังห้องอย่างน่าหลงใหล
เขาหยุดยืนอยู่ข้างเตียง สายตาคมกริบจับจ้องไปยังใบหน้าของแม่นางเหยาที่แสดงออกถึงความขัดแย้งภายใน ใบหน้าที่เคยเ็าและไร้อารมณ์ บัดนี้กลับเผยให้เห็นความเปราะบางที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้หน้ากากของนักฆ่าผู้เยือกเย็น แสงจันทร์สาดส่องกระทบผิวขาวผ่องของนาง ทำให้เห็นเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ซึมออกมาที่หน้าผาก แสดงถึงการต่อสู้ภายในจิตใจที่กำลังเกิดขึ้นอย่างรุนแรง
"แม่นางเหยา..." เขากระซิบข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้าแหย่ "ท่านรู้หรือไม่ว่าในตอนนี้ท่านช่างงดงามเพียงใด เมื่อหน้ากากแห่งความเ็าถูกถอดออก เมื่อความเป็ผู้หญิงที่แท้จริงได้เผยออกมา"
ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารินรดลงบนใบหูของนาง ทำให้ร่างกายของนางสั่นะเืภายใน แม้จะไม่สามารถแสดงออกมาภายนอกได้ ประสาทััที่ถูกขยายออกไปสิบเท่าทำให้นางรู้สึกถึงทุกการััอย่างชัดเจนและรุนแรง กลิ่นกายของเขาที่หอมกรุ่นปนกลิ่นกำยาน ยิ่งทำให้นางรู้สึกสับสนและปั่นป่วนภายในใจ
รอยยิ้มเ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอาหลาง เขาก้าวเข้าไปใกล้เตียงช้าๆ พลางหยิบ "เชือกไหมปีศาจ" ออกมาจากอกเสื้อ เชือกเส้นนี้ทำจากเส้นไหมสีดำสนิทที่ถักทอขึ้นจากรังไหมของหนอนไหมปีศาจที่อาศัยอยู่ในหุบเหวนรก มันมีความเหนียวแน่นทนทานยิ่งกว่าเหล็กกล้า และมีคุณสมบัติพิเศษคือยิ่งดิ้นรนมากเท่าไหร่ เงื่อนก็จะยิ่งรัดรึงแ่าขึ้นเท่านั้น
เชือกไหมปีศาจเส้นนี้มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน มันเคยถูกใช้โดยจักรพรรดิมารในยุคโบราณเพื่อพันธนาการเหล่านางสนมที่ขัดขืนพระราชอำนาจ เส้นไหมแต่ละเส้นถูกทอด้วยคาถาอาคมดำที่ทำให้มันมีชีวิต สามารถรู้สึกถึงอารมณ์และความปรารถนาของผู้ที่ถูกมัด ยิ่งความปรารถนาแรงกล้ามากเท่าไหร่ เชือกก็จะยิ่งรัดแน่นขึ้นเท่านั้น ทำให้ผู้ที่ถูกพันธนาการไม่สามารถหลีกหนีจากความรู้สึกที่ปะทุขึ้นภายในตัวเองได้
อาหลางเริ่มมัดรวบข้อมือเรียวเล็กของนักฆ่าสาวเข้าด้วยกันอย่างช้าๆ ด้วยเงื่อนซับซ้อนที่เขาคิดค้นขึ้นเอง เงื่อนแล้วเงื่อนเล่าถูกผูกมัดอย่างประณีตบรรจง ราวกับกำลังสร้างสรรค์งานศิลปะชิ้นเอก ท่ามกลางสายตาที่สั่นระริกของแม่นางเหยาที่พยายามจะขัดขืน แต่กลับทำได้เพียงส่งเสียงครางอื้ออึงในลำคอ
เขาใช้เทคนิคการผูกเงื่อนที่เรียกว่า "บัวบานในนรก" ซึ่งเป็ศิลปะการพันธนาการที่สืบทอดกันมาในเผ่ามารหลายชั่วอายุคน เงื่อนแต่ละเงื่อนมีความหมายและจุดประสงค์เฉพาะตัว ไม่เพียงแต่เพื่อควบคุมการเคลื่อนไหว แต่ยังเพื่อกระตุ้นจุดประสาทพิเศษที่ทำให้ความรู้สึกทางกายและใจถูกขยายออกไปอย่างไม่มีขีดจำกัด
ขณะที่เขาผูกเงื่อนรอบข้อมือของนาง เขาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ในการหายใจของนาง แม้นางจะพยายามควบคุมตัวเอง แต่ร่างกายกลับไม่สามารถปกปิดปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นได้ หัวใจเต้นเร็วขึ้น ลมหายใจหอบถี่ขึ้น และที่สำคัญที่สุดคือกลิ่นกายของนางเริ่มเปลี่ยนแปลง แสดงถึงความปรารถนาที่กำลังปะทุขึ้นภายในจิตใจ
จากนั้น เขาก็เลื่อนมือลงไปมัดข้อเท้าของนางเข้าด้วยกันอย่างแ่าเช่นกัน เชือกไหมปีศาจสีดำสนิทตัดกับผิวขาวผ่องของแม่นางเหยาอย่างชัดเจน ยิ่งขับเน้นให้เห็นถึงความเปราะบางของนางภายใต้พันธนาการอันแข็งแกร่ง การมัดข้อเท้าใช้เทคนิค "ดอกบัวปิด" ที่ทำให้ขาของนางถูกรวมเข้าด้วยกันอย่างสวยงาม แต่แ่าจนไม่อาจแยกออกได้
อาหลางค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามเรือนร่างของนางอย่างแ่เบา ราวกับกำลังสำรวจภูมิประเทศที่แปลกใหม่และน่าค้นหา เขารู้ดีว่านักฆ่าสาวเช่นนางย่อมต้องมีอาวุธลับซ่อนอยู่ตามร่างกายอย่างแน่นอน และศิลาเนตรมารก็ได้บ่งบอกถึงตำแหน่งของอาวุธเ่าั้ให้เขาได้รับรู้แล้ว
ศิลาเนตรมารที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อของเขาเปล่งแสงสีม่วงเข้มออกมาเป็ระลอกๆ แสดงให้เขาเห็นภาพของอาวุธลับที่ซ่อนอยู่ตามร่างกายของนาง เหมือนกับแผนที่ที่เขียนด้วยแสงสีม่วง บ่งบอกตำแหน่งของกริชเล่มเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ มีดบินที่ซ่อนอยู่ใต้กระโปรง เข็มพิษที่ซ่อนอยู่ในปิ่นปักผม และอาวุธลับอื่นๆ อีกหลายชิ้นที่แม้แต่จอมยุทธหนุ่มก็ไม่เคยรู้ถึงการมีอยู่
เขาเริ่มปลดอาวุธลับที่ซ่อนอยู่ตามร่างกายของนางออกทีละชิ้นอย่างใจเย็น กริชเล่มเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อถูกดึงออกมาอย่างระมัดระวัง ใบมีดเล็กๆ ที่เคยเป็เครื่องมือแห่งความตายในมือของนาง บัดนี้กลับดูไร้อันตรายราวกับของเล่นเด็ก เขาวางมันลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างเบามือ ก่อนจะเอื้อมมือไปหามีดบินที่ซ่อนอยู่ใต้กระโปรงของนาง
การััของมือเขาที่เลื่อนไปตามต้นขาของนางเพื่อหาอาวุธที่ซ่อนอยู่ ทำให้ร่างกายของแม่นางเหยาสั่นะเือย่างรุนแรงภายใน แม้จะไม่สามารถแสดงออกมาภายนอกได้ ประสาทััที่ถูกขยายออกไปทำให้ทุกการััรู้สึกเหมือนไฟที่ลุกไหม้ ความอับอายและความโกรธแค้นปะปนกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่นางไม่เคยประสบมาก่อน
มีดบินเล่มเล็กที่ทำจากเหล็กกล้าคุณภาพสูง ถูกดึงออกมาจากที่ซ่อนอย่างชำนาญ ตามด้วยเข็มพิษที่ซ่อนอยู่ในปิ่นปักผมที่ทำจากหยกขาว เข็มเล็กๆ เหล่านี้เคยชุบด้วยพิษร้ายแรงที่สามารถฆ่าคนได้ภายในไม่กี่วินาที แต่ในมือของอาหลาง มันกลับดูไร้อันตรายราวกับเข็มเย็บผ้าธรรมดา
"อาวุธมากมายเหลือเกิน" เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชม "ท่านช่างระมัดระวังและเตรียมพร้อมเสมอ แต่คืนนี้ อาวุธเหล่านี้จะไม่สามารถช่วยท่านได้แล้ว"
เขายังคงค้นหาอาวุธที่ซ่อนอยู่ต่อไป ดาบสั้นเล่มเล็กที่ซ่อนอยู่ในแถบเอว ลูกดอกที่ซ่อนอยู่ในรองเท้า และแม้กระทั่งเข็มเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้เล็บมือ ทุกชิ้นล้วนถูกอาหลางปลดออกอย่งง่ายดาย ราวกับกำลังถอดเสื้อผ้าของนางออกทีละชิ้น จนเหลือนางเพียงร่างเปลือยเปล่าที่ถูกพันธนาการไว้อย่างสมบูรณ์แบบ
ผิวขาวผ่องของนางสะท้อนแสงจันทร์ให้ดูเรืองรองน่ามองยิ่งนัก เส้นโค้งของร่างกายที่เคยถูกปกปิดไว้ด้วยเสื้อผ้า บัดนี้ถูกเผยออกมาอย่างสมบูรณ์ แสงจันทร์สาดส่องกระทบิัที่เนียนนวลราวกับหยกขาว สร้างเงาเบาๆ ที่เน้นให้เห็นถึงความงดงามที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์ของนักฆ่าผู้เยือกเย็น
เชือกไหมปีศาจสีดำสนิทที่พันรอบข้อมือและข้อเท้าของนาง เริ่มเปล่งแสงสีแดงเข้มเล็กน้อย เป็สัญญาณว่ามันกำลังรับรู้ถึงความปรารถนาที่เพิ่มขึ้นภายในจิตใจของเหยื่อ เชือกเส้นนี้มีชีวิต มันสามารถรู้สึกถึงอารมณ์และความ้าของผู้ที่ถูกมัด และมันกำลังตอบสนองต่อความขัดแย้งที่เกิดขึ้นภายในหัวใจของแม่นางเหยา
อาหลางก้มลงกระซิบข้างหูของนางอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้าแหย่ "แม่นางเหยา... เ้าช่างงดงามยิ่งนักยามไร้อาวุธและถูกพันธนาการเช่นนี้" เขาสังเกตเห็นว่ายิ่งเขามัดนางแ่ามากเท่าไหร่ ปฏิกิริยาทางร่างกายของนางก็ยิ่งเด่นชัดมากขึ้นเท่านั้น
ลมหายใจของนางเริ่มหอบถี่ขึ้น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ิัที่เคยเย็นเฉียบกลับเริ่มมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย แสดงถึงความปรารถนาที่กำลังปะทุขึ้นภายในจิตใจของนางอย่างรุนแรง ร่างกายของนางเริ่มตอบสนองต่อสถานการณ์ในลักษณะที่นางไม่เคยคาดคิดมาก่อน
เขาเอื้อมมือไปััแก้มของนางอย่างอ่อนโยน ปลายนิ้วเย็นและนุ่มนวลเลื่อนไปตามเส้นโค้งของใบหน้า ลงไปยังคอเรียวและกระดูกไหปลาร้า การััที่แ่เบาแต่เต็มไปด้วยความหมาย ทำให้ร่างกายของนางสั่นะเืจากภายใน แม้จะไม่สามารถเคลื่อนไหวได้
"ท่านรู้หรือไม่" เขากระซิบต่อ "ว่าในตอนนี้ ร่างกายของท่านกำลังบอกความจริงที่จิตใจพยายามปฏิเสธ มันกำลังเผยให้เห็นความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้หน้ากากแห่งความเ็า"
แม่นางเหยาพยายามจะต่อต้าน พยายามจะปฏิเสธความรู้สึกที่กำลังปะทุขึ้นภายในตัวเอง แต่ร่างกายกลับไม่ยอมเชื่อฟัง ความรู้สึกแปลกใหม่ที่นางไม่เคยประสบมาก่อนกำลังครอบงำจิตใจของนาง ความปรารถนาที่จะถูก ถูกควบคุม ถูกทำให้ไร้เรี่ยวแรง
ศิลาเนตรมารที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อของอาหลางเปล่งแสงสีม่วงเข้มออกมาอย่างต่อเนื่อง บ่งบอกถึงความปรารถนาที่จะถูกสยบด้วยพันธนาการที่แ่าของแม่นางเหยาที่กำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ความขัดแย้งระหว่างจิตใจที่้าอิสระกับร่างกายที่โหยหาการถูกควบคุม กำลังสร้างความทรมานและสุขสมให้กับนักฆ่าสาวในเวลาเดียวกัน
แสงสีม่วงจากศิลาเนตรมารเริ่มแรงขึ้น แสดงภาพความปรารถนาที่ซับซ้อนและลึกซึ้งของแม่นางเหยา ภาพของนางที่ถูกพันธนาการอย่างสมบูรณ์แบบ ไร้เรี่ยวแรงและถูกครอบงำ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความปลดปล่อยและความสุขที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน ความปรารถนาที่ขัดแย้งกับทุกสิ่งที่นางเป็ แต่กลับเป็ส่วนหนึ่งของความเป็มนุษย์ที่แท้จริงของนาง
อาหลางยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น เขารู้ว่าแผนการของเขาได้ผลเกินคาด แม่นางเหยาไม่เพียงแต่ตกอยู่ในอำนาจของเขาทางร่างกาย แต่จิตใจของนางก็เริ่มยอมจำนนต่อความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในตัวเอง
เขาเอื้อมมือไปปรับท่าทางของนางให้สวยงามยิ่งขึ้น จัดวางแขนและขาให้อยู่ในตำแหน่งที่เน้นให้เห็นถึงความเปราะบางและความงดงาม เชือกไหมปีศาจรัดรึงร่างกายของนางไว้อย่างแ่า แต่ไม่ทำร้าย เป็เพียงการควบคุมที่อ่อนโยนแต่แข็งแกร่ง
"คืนนี้จะเป็คืนแห่งการเปิดเผย" เขากระซิบ "การเปิดเผยความจริงที่ท่านซ่อนเร้นไว้จากตัวเองมานาน ความปรารถนาที่แท้จริงของหัวใจ ความ้าที่ลึกซึ้งที่สุดของจิติญญา"
แสงจันทร์เริ่มเลื่อนตำแหน่ง ส่องผ่านหน้าต่างในมุมที่แตกต่างจากเดิม สร้างเงาใหม่ที่เต้นระบำไปตามผนังห้อง บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปจากความเงียบสงัดสู่ความตึงเครียดที่เต็มไปด้วยความปรารถนา อากาศหนาแน่นไปด้วยกลิ่นกำยานและกลิ่นกายของทั้งสองคน
อาหลางยิ้มอย่างพึงพอใจ เขาได้เห็นแล้วว่าความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในจิตใจของนางนั้นรุนแรงเพียงใด และเขาก็พร้อมแล้วที่จะสนองความปรารถนานั้นให้แก่นาง ค่ำคืนนี้จะเป็ค่ำคืนที่แม่นางเหยาจะได้ัักับพันธนาการที่แท้จริง พันธนาการที่จะปลดปล่อยจิติญญาของนางให้เป็อิสระจากกรอบที่สังคมสร้างขึ้น
280
