เช้าวันต่อมา จวนตระกูลหลิวยังคงจมอยู่ในความเงียบสงบที่น่าอึดอัดเช่นเคย แสงแดดรำไรลอดผ่านยอดไม้ในสวนโบตั๋นเข้ามายังระเบียงทางเดินไม้ขัดมัน หลิวเหมยตื่นขึ้นพร้อมกับความรู้สึกที่แปลกไปจากทุกวัน ความฝันเมื่อคืนยังคงทิ้งร่องรอยของความตื่นเต้นที่อธิบายไม่ได้ไว้ในใจ นางรู้สึกราวกับว่ากรงทองที่นางอาศัยอยู่เริ่มมีรอยร้าวที่มองไม่เห็น และนางกำลังมองหาทางที่จะขยายรอยร้าวนั้นออกไป
ในความฝันเมื่อคืน นางได้เห็นภาพของตัวเองที่กำลังวิ่งอยู่ในป่าไผ่อันกว้างใหญ่ ลมพัดผ่านเส้นผมที่ปล่อยยาวสลวย ไม่มีปิ่นหยกหรือเครื่องประดับใดๆ มาผูกมัด ความรู้สึกเสรีภาพนั้นหวานชื่นจนนางไม่อยากตื่น แต่เมื่อตื่นขึ้นมา นางกลับพบว่าตัวเองยังคงอยู่ในห้องนอนที่หรูหราแต่เหมือนคุกขัง ยังคงต้องสวมใส่หน้ากากของคุณหนูผู้ดีที่เรียบร้อยและเชื่อฟังต่อไป
นางลุกขึ้นนั่งบนเตียงช้าๆ มองไปยังแสงแดดที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ความรู้สึกอึดอัดที่คุ้นเคยเริ่มก่อตัวขึ้นในอกอีกครั้ง แต่วันนี้มันดูรุนแรงกว่าเดิม ราวกับว่าบางสิ่งบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น บางสิ่งที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของนางไปตลอดกาล
"คุณหนูเ้าคะ นายท่านสั่งให้คนเข้าไปทำความสะอาดห้องสมุดเก่าที่เรือนตะวันออก เห็นว่ามีตำราโบราณบางเล่มที่นายท่าน้าให้จัดหมวดหมู่ใหม่เ้าค่ะ" เสี่ยวชุ่ยเอ่ยรายงานขณะปรนนิบัติหลิวเหมยแต่งกายในชุดสีเขียวอ่อนราวกับใบไผ่
คำว่า 'ห้องสมุดเก่า' สะกิดใจหลิวเหมยทันที มันคือสถานที่ที่นางไม่ค่อยได้ย่างกรายเข้าไปนัก เนื่องจากเป็ที่เก็บรวบรวมตำราเก่าแก่ของตระกูลที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน บรรยากาศที่นั่นมักจะมืดสลัวและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอดีต ทว่าในวันนี้ สถานที่แห่งนั้นกลับดูมีแรงดึงดูดอย่างประหลาด ราวกับว่ามีเสียงเรียกนางจากที่ลึกที่สุดของจิตใจ
นางจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เข้าไปในห้องสมุดเก่านั้นคือเมื่อสามปีก่อน เมื่อนายท่านหลิวพานางไปดูตำราประวัติศาสตร์ของตระกูล ตอนนั้นนางยังเป็เด็กที่ไม่เข้าใจอะไรมากนัก เพียงแค่รู้สึกว่าที่นั่นมืดและน่ากลัว แต่ตอนนี้ ความรู้สึกนั้นกลับเปลี่ยนไปเป็ความอยากรู้อยากเห็นที่แรงกล้า
"ข้าจะไปช่วยจัดเอง" หลิวเหมยเอ่ยขึ้นสั้นๆ ท่ามกลางความประหลาดใจของเสี่ยวชุ่ย
"แต่คุณหนูเ้าคะ ที่นั่นฝุ่นเยอะนัก และอากาศก็อับชื้น นายท่านคงไม่ประสงค์ให้คุณหนูต้องลำบาก..." เสี่ยวชุ่ยพยายามห้ามปรามด้วยความเป็ห่วง เพราะนางรู้ดีว่านายท่านหลิวเคร่งครัดเื่การดูแลบุตรสาวเป็อย่างมาก
"ข้าเบื่อหน่ายกับการนั่งปักผ้าในศาลาแล้วเสี่ยวชุ่ย การได้อยู่ท่ามกลางตำราอาจจะช่วยให้ใจข้าสงบขึ้นบ้าง" หลิวเหมยตัดบทด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดกว่าปกติ แววตาของนางมีความมุ่งมั่นที่เสี่ยวชุ่ยไม่เคยเห็นมาก่อน
เสี่ยวชุ่ยมองนางด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่กล้าขัดขืนเมื่อเห็นท่าทีที่แน่วแน่ของนาง นางจึงพยักหน้ารับคำและเตรียมอุปกรณ์ทำความสะอาดไปด้วยกัน
เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องสมุดเก่า กลิ่นกระดาษเก่าและหมึกจีนที่แห้งเหือดโชยมาปะทะจมูก ชั้นไม้แกะสลักสูงตระหง่านเรียงรายไปด้วยม้วนคัมภีร์และสมุดเย็บเล่มที่วางซ้อนกันอย่างไม่เป็ระเบียบ แสงสว่างเพียงน้อยนิดที่ลอดผ่านหน้าต่างบานเล็กเข้ามาทำให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศ
ห้องแห่งนี้กว้างใหญ่กว่าที่หลิวเหมยจำได้ เพดานสูงโปร่งประดับด้วยคานไม้แกะสลักลวดลายัและนกฟีนิกซ์ ผนังทั้งสี่ด้านเต็มไปด้วยชั้นหนังสือที่สูงจรดเพดาน มีบันไดไม้เลื่อนสำหรับปีนขึ้นไปหยิบหนังสือจากชั้นบน กลิ่นอายของความเก่าแก่และความลึกลับปกคลุมไปทั่วห้อง ทำให้นางรู้สึกเหมือนได้ก้าวเข้าสู่โลกที่ถูกลืมเลือนไปแล้ว
หลิวเหมยเริ่มหยิบตำราขึ้นมาปัดฝุ่นและจัดเรียงอย่างช้าๆ นางปล่อยให้เสี่ยวชุ่ยไปจัดการทำความสะอาดที่มุมอื่น ส่วนนางเลือกที่จะสำรวจชั้นหนังสือที่อยู่ลึกที่สุด ที่ซึ่งแสงแดดแทบจะส่องไม่ถึง
ขณะที่นางเดินไปตามชั้นหนังสือ นางสังเกตเห็นว่าตำราในส่วนนี้แตกต่างจากที่อื่น หลายเล่มมีปกหนังที่เก่าขรุขระ บางเล่มไม่มีชื่อเื่ระบุไว้ที่หน้าปก และบางเล่มถูกผูกด้วยเชือกหนังราวกับไม่้าให้ใครเปิดอ่าน บรรยากาศรอบๆ ตรงนี้ให้ความรู้สึกลึกลับและน่าค้นหา
ชั้นหนังสือส่วนนี้ดูเหมือนจะถูกลืมเลือนไปนานแสนนาน ตำราที่วางอยู่ส่วนใหญ่เป็บันทึกประวัติศาสตร์และหลักปรัชญาที่ยากจะเข้าใจ หลิวเหมยไล่นิ้วไปตามสันหนังสือที่สากมือ อ่านชื่อเื่ต่างๆ ที่เขียนด้วยตัวอักษรโบราณ "บันทึกราชวงศ์ถัง" "หลักปรัชญาขงจื๊อ" "ตำราดาราศาสตร์" "บทกวีราชสำนัก"
จนกระทั่งนิ้วของนางไปสะดุดเข้ากับช่องว่างเล็กๆ ระหว่างชั้นไม้กับผนังห้อง ที่นั่นมีวัตถุบางอย่างถูกซ่อนไว้ลึกสุดใจ ราวกับว่าใครสักคนไม่้าให้มันถูกค้นพบ
นางขยับตัวเข้าไปใกล้ ใช้ความพยายามอย่างยิ่งในการเอื้อมมือเข้าไปหยิบมันออกมา ต้องคลานเข่าลงและยื่นแขนเข้าไปในช่องแคบๆ จนเกือบจะติดอยู่ในนั้น ในที่สุดนางก็คว้าสิ่งนั้นได้ มันคือสมุดปกหนังเก่าแก่เล่มหนึ่ง ขนาดไม่ใหญ่นักแต่มีความหนาพอสมควร
ปกหนังสีน้ำตาลเข้มนั้นมีรอยถลอกตามกาลเวลา ิัดูนุ่มและเรียบจากการััของมืุ์มานานนับศตวรรษ ทว่าไม่มีชื่อเื่หรือชื่อผู้เขียนระบุไว้ที่หน้าปก มีเพียงลวดลายเถาวัลย์ที่สลักไว้อย่างประณีตที่มุมสมุด ลวดลายนั้นดูคล้ายกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน แต่เมื่อมองใกล้ๆ กลับดูเหมือนร่างกายมนุษย์ที่พัวพันกันอย่างลึกซึ้ง
หัวใจของหลิวเหมยเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ นางรู้สึกได้ถึงความลับที่ซ่อนอยู่ภายในสมุดเล่มนี้ ราวกับว่ามันกำลังเรียกร้องให้นางเปิดมันขึ้นมา นางเหลียวมองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าเสี่ยวชุ่ยยังคงยุ่งอยู่กับการเช็ดถูที่อีกฟากหนึ่งของห้อง เสียงของไม้กวาดที่ขัดถูพื้นดังอยู่ห่างๆ นางจึงค่อยๆ เปิดสมุดเล่มนั้นออกช้าๆ
เพียงแค่หน้าแรกที่ปรากฏสู่สายตา ลมหายใจของหลิวเหมยก็พลันสะดุดลง
ภายในสมุดเล่มนั้นมิใช่ตัวอักษรที่บรรยายถึงหลักธรรมหรือบทกวีสรรเสริญธรรมชาติอย่างที่นางคุ้นเคย ทว่ามันคือภาพวาดลายเส้นพู่กันจีนที่วิจิตรบรรจงอย่างที่สุด ภาพของชายหญิงคู่หนึ่งที่อยู่ในท่วงท่าที่เปิดเผยและพัวพันกันอย่างลึกซึ้ง เส้นสายที่ตวัดอย่างต่อเนื่องแสดงให้เห็นถึงส่วนโค้งเว้าของร่างกายมนุษย์ที่ถูกจารีตประเพณีสั่งให้ปกปิดไว้ภายใต้ผ้าไหมหลายชั้นมาตลอดชีวิต
ภาพวาดนั้นไม่ใช่แค่เส้นสายธรรมดา แต่เป็งานศิลปะที่ประณีตบรรจงอย่างยิ่ง ทุกเส้นทุกจุดถูกวาดด้วยความใส่ใจ แสดงให้เห็นถึงความงามของร่างกายมนุษย์ในแบบที่นางไม่เคยได้เห็นมาก่อน ผิวพรรณของสตรีในภาพดูเนียนนวลราวกับหยกขาว ส่วนร่างกายของชายนั้นแข็งแรงและมีกล้ามเนื้อที่เด่นชัด ท่วงท่าของทั้งคู่แสดงถึงความใกล้ชิดที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่นางจะเข้าใจ
หลิวเหมยรู้สึกราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ใบหน้าของนางร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เืในกายสูบฉีดอย่างรุนแรงจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นตุบๆ อยู่ที่ข้างขมับ นางรีบปิดสมุดลงด้วยความใ มือที่ถือสมุดอยู่นั้นสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
"นี่มัน... สิ่งใดกัน?" นางพึมพำเบาๆ เสียงสั่นเครือ
ความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ผิดจารีตประเพณีเข้าจู่โจมจิตใจของนางทันที หากใครมาเห็นนางถือสมุดเล่มนี้อยู่ ชื่อเสียงของคุณหนูใหญ่ตระกูลหลิวคงต้องย่อยยับลงในพริบตา นายท่านหลิวจะต้องโกรธจนหน้าดำ และคุณชายจางเหว่ยก็คงจะยกเลิกการหมั้นหมายทันที ทว่าในขณะเดียวกัน ความอยากรู้อยากเห็นที่ถูกกดทับไว้มานานแสนนานกลับร่ำร้องให้นางเปิดมันขึ้นมาอีกครั้ง
นางมองไปรอบๆ อีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเสี่ยวชุ่ยยังคงอยู่ไกลพอ เสียงของการทำความสะอาดยังคงดังอยู่ที่มุมห้องอีกฟาก นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ ก่อนจะค่อยๆ เปิดสมุดเล่มนั้นขึ้นมาใหม่
คราวนี้หลิวเหมยจ้องมองภาพวาดเ่าั้ด้วยความตั้งใจมากขึ้น ภาพแต่ละหน้าแสดงถึงท่วงท่าที่แตกต่างกันไป บางภาพเป็ชายหญิงที่โอบกอดกันท่ามกลางป่าไผ่ ใต้แสงจันทร์ที่ส่องลงมาเบาๆ บางภาพพัวพันกันอยู่บนเตียงไม้แกะสลักที่ดูคล้ายกับเตียงในห้องนอนของนางเอง มีม่านไหมที่ปลิวไสวและกลีบดอกไม้ที่กระจายอยู่บนผ้าปูที่นอน
ภาพหนึ่งแสดงให้เห็นชายหนุ่มที่กำลังจูบที่คอของสตรี ใบหน้าของสตรีเงยขึ้นด้วยความเผลอใจ ดวงตาปิดลงด้วยความสุขสม อีกภาพหนึ่งแสดงมือของชายที่กำลังลูบไล้ผิวพรรณของสตรีอย่างอ่อนโยน ทุกเส้นสายในภาพเล่าเื่ของความรักที่ลึกซึ้งและเร่าร้อน
สิ่งที่ทำให้หลิวเหมยสะท้านไปทั้งทรวงมิใช่เพียงความเปลือยเปล่าของร่างกาย ทว่าคืออารมณ์ที่สื่อออกมาจากภาพวาดเ่าั้ ใบหน้าของสตรีในภาพไม่ได้ดูหม่นหมองหรืออึดอัดเหมือนที่นางเป็อยู่ทุกวัน แต่กลับฉายแววของความสุขสม ความปรารถนา และความรัญจวนใจที่นางไม่เคยจินตนาการถึงมาก่อน ดวงตาของสตรีในภาพปรือปรอย ริมฝีปากเผยอออกราวกับกำลังส่งเสียงครางแ่เบา
นางเริ่มสังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในภาพ เช่น วิธีที่มือของชายวางอยู่บนเอวของสตรี วิธีที่ผมยาวของสตรีกระจายอยู่บนหมอน หรือวิธีที่ร่างกายทั้งสองโค้งงอเข้าหากันราวกับเป็หนึ่งเดียว ทุกอย่างดูธรรมชาติและงดงามอย่างที่นางไม่เคยคิดว่าจะเป็ไปได้
"วสันต์หรรษา..." หลิวเหมยอ่านอักษรตัวเล็กๆ ที่มุมภาพหนึ่งด้วยความรู้สึกที่สับสน
คำนี้นางเคยได้ยินมาแล้ว แต่ไม่เคยรู้ความหมายที่แท้จริง ตอนนี้เมื่อเห็นภาพเหล่านี้แล้ว นางเริ่มเข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร มันคือความสุขสมที่เกิดจากการรวมกายของชายหญิง สิ่งที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้คำว่า "หน้าที่ของภรรยา" ที่แม่ของนางเคยพูดถึงอย่างคลุมเครือ
นางเริ่มตระหนักว่า สิ่งที่นางเห็นอยู่นี้คือความลับที่โลกของผู้ใหญ่พยายามปกปิดไว้ภายใต้คำว่า 'ความเหมาะสม' และ 'จารีตประเพณี' ภาพเหล่านี้แสดงถึงความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนระหว่างชายหญิง สิ่งที่นางถูกสอนมาตลอดว่าเป็เื่น่าอายและไม่ควรเอ่ยถึง ทว่าในภาพวาดเหล่านี้ มันกลับดูงดงามและเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาอย่างที่นางไม่เคยพบเห็นในชีวิตจริง
นางพลิกไปหน้าถัดไป พบภาพที่ทำให้ใจนางเต้นแรงยิ่งขึ้น เป็ภาพของสตรีที่นั่งอยู่บนตักของชาย ใบหน้าของนางเอียงไปข้างหนึ่งด้วยความเขิน แต่ดวงตากลับเปิดมองชายด้วยความรัก มือของชายโอบรอบเอวของนาง ส่วนมืออีกข้างลูบไล้แก้มของนางอย่างอ่อนโยน
หลิวเหมยพลิกหน้ากระดาษต่อไปเรื่อยๆ อย่างลืมตัว นางเริ่มเปรียบเทียบภาพในสมุดกับชีวิตของนางเอง ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับคุณชายจางเหว่ยที่เต็มไปด้วยระยะห่างและความสุภาพที่เ็า ช่างดูจืดชืดและไร้ความหมายเมื่อเทียบกับความเร่าร้อนที่ปรากฏอยู่ในตำราเล่มนี้
นางนึกถึงครั้งสุดท้ายที่พบกับจางเหว่ย เขานั่งห่างจากนางสามก้าว พูดคุยเื่บทกวีของนักปราชญ์โบราณด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย เมื่อนางยื่นชาให้ เขารับด้วยความระมัดระวังไม่ให้นิ้วมือัักัน เมื่อลมพัดผ้าคลุมไหล่ของนางไปโดนเขา เขาก็รีบขยับตัวออกห่างทันที
นางเริ่มสงสัยว่า ความรักที่แท้จริงควรจะเป็เช่นไร? ควรจะเป็การนั่งห่างกันสามก้าวและสนทนาเื่บทกวี หรือควรจะเป็การโอบกอดและพัวพันกันอย่างลึกซึ้งเช่นนี้? ควรจะเป็การรักษาระยะห่างด้วยความสุภาพ หรือควรจะเป็การัักันด้วยความอ่อนโยนและเร่าร้อน?
ความรู้สึกบางอย่างที่หลับใหลอยู่ในส่วนลึกของร่างกายเริ่มตื่นขึ้น ความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วท้องน้อยทำให้หลิวเหมยรู้สึกกระสับกระส่าย นางเริ่มจินตนาการถึงััของมือที่แข็งแกร่งบนผิวพรรณของนาง จินตนาการถึงลมหายใจที่รดรินอยู่ที่ซอกคอ จินตนาการถึงริมฝีปากที่อบอุ่นและนุ่มนวล... สิ่งที่นางไม่เคยได้รับรู้จากคุณชายจางเหว่ยเลยแม้แต่น้อย
นางพลิกไปยังหน้าสุดท้าย พบข้อความสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือประณีต: "ความรักที่แท้จริงไม่อาจถูกจำกัดด้วยกฎเกณฑ์ มันคือการรวมกันของจิตใจและร่างกาย การให้และการรับที่สมบูรณ์แบบ ผู้ใดที่ได้ัักับความรักเช่นนี้แล้ว จะไม่อาจลืมเลือนไปได้เลย"
คำเหล่านี้ทำให้หัวใจของหลิวเหมยเต้นแรงขึ้น นางรู้สึกเหมือนได้ค้นพบความจริงที่ถูกซ่อนไว้มาตลอด ความจริงที่ว่าชีวิตของนางที่ผ่านมาเป็เพียงเปลือกนอกที่ว่างเปล่า ไม่มีสาระสำคัญใดๆ
"คุณหนูเ้าคะ จัดเสร็จหรือยังเ้าคะ? นายท่านเรียกให้ไปพบที่ห้องโถงใหญ่เ้าค่ะ" เสียงของเสี่ยวชุ่ยดังขึ้นใกล้ๆ ทำให้หลิวเหมยสะดุ้งสุดตัว
นางรีบซ่อนสมุดปกหนังเล่มนั้นไว้ใต้แขนเสื้อกว้างของนางทันที หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ นางพยายามปรับสีหน้าให้เป็ปกติที่สุดก่อนจะหันไปหาเสี่ยวชุ่ย
"เสร็จแล้ว... ข้ากำลังจะออกไปพอดี" หลิวเหมยตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูราบเรียบที่สุด
เสี่ยวชุ่ยมองนางด้วยความสงสัยเล็กน้อย "คุณหนูดูแปลกๆ เ้าค่ะ หน้าแดงเหมือนจะเป็ไข้"
"อาจจะเป็เพราะอากาศในห้องนี้อับชื้นเกินไป" หลิวเหมยตอบเร็วๆ พลางเดินออกจากห้องสมุดอย่างรีบเร่ง
ตลอดทางที่เดินไปยังห้องโถงใหญ่ หลิวเหมยรู้สึกถึงน้ำหนักของสมุดเล่มนั้นที่แนบอยู่กับกาย มันเหมือนกับว่านางกำลังพกพาความลับที่ยิ่งใหญ่และอันตรายที่สุดในชีวิตติดตัวไปด้วย ทุกย่างก้าวที่นางเดินผ่านข้ารับใช้ในจวน นางรู้สึกราวกับว่าทุกคนกำลังจ้องมองมาที่นางและล่วงรู้ถึงสิ่งที่นางซ่อนไว้
นางผ่านสวนโบตั๋นที่เคยเป็ที่โปรดของนาง แต่วันนี้ดอกไม้เ่าั้ดูจืดชืดและไร้ชีวิต เมื่อเทียบกับความรู้สึกที่เร่าร้อนที่กำลังเผาไหม้อยู่ในใจของนาง นางผ่านศาลาที่เคยนั่งปักผ้าอย่างสงบเสงี่ยม แต่ตอนนี้มันดูเหมือนคุกที่จำกัดเสรีภาพของนาง
เมื่อไปถึงห้องโถงใหญ่ นายท่านหลิวนั่งรออยู่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมตามปกติ ข้างกายของเขาคือคุณชายจางเหว่ยที่มาเยือนโดยไม่ได้นัดหมาย จางเหว่ยลุกขึ้นยืนและประสานมือคารวะนางด้วยท่วงท่าที่ไร้ที่ติ ชุดบัณฑิตสีน้ำเงินเข้มของเขาเรียบร้อยไร้ที่ติ ใบหน้าขาวซีดและดวงตาที่นิ่งสงบราวกับผิวน้ำในสระ
"คุณหนูหลิว ไม่พบกันเพียงไม่กี่วัน ท่านดู... เปลี่ยนไปเล็กน้อยนะ" จางเหว่ยเอ่ยทัก แววตาของเขายังคงนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในสระที่ไร้ลมพัด
"เปลี่ยนไปอย่างไรหรือคุณชายจาง?" หลิวเหมยถามกลับ พยายามไม่ให้มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อสั่น
"แววตาของท่าน... ดูเหมือนจะมีบางอย่างที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน เหมือนกับว่าท่านได้ค้นพบสิ่งใหม่ๆ" จางเหว่ยตอบสั้นๆ ก่อนจะเริ่มสนทนาเื่ตำราปรัชญาเล่มใหม่ที่เขาเพิ่งได้อ่านมา
หลิวเหมยนั่งฟังบทสนทนาที่แสนจะน่าเบื่อหน่ายนั้นด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทุกคำพูดของคุณชายจางเหว่ยที่เคยดูสูงส่งและดีงาม บัดนี้กลับดูเหมือนเปลือกนอกที่ว่างเปล่า เขาพูดถึงหลักธรรมของขงจื๊อ พูดถึงความสำคัญของการรักษาจารีตประเพณี พูดถึงหน้าที่ของสตรีในการเป็ภรรยาที่ดี แต่ไม่เคยพูดถึงความรู้สึก ไม่เคยพูดถึงความรัก ไม่เคยพูดถึงความปรารถนา
ในใจของนางกลับหวนคิดถึงภาพวาดในสมุดปกหนังเล่มนั้น ภาพของความปรารถนาที่รุนแรงและััที่เร่าร้อน ภาพของชายหญิงที่มองกันด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความรัก ไม่ใช่ด้วยความสุภาพที่เ็าเช่นนี้
นางเริ่มมองจางเหว่ยด้วยสายตาที่ต่างออกไป นางสงสัยว่าภายใต้ชุดบัณฑิตที่เรียบร้อยและกิริยาที่สำรวมนี้ เขามีความรู้สึกโหยหาเหมือนที่นางกำลังรู้สึกอยู่บ้างหรือไม่? หรือเขาเป็เพียงหุ่นเชิดของจารีตประเพณีที่ไร้ซึ่งจิติญญาจริงๆ? เขาเคยฝันถึงการัักันอย่างใกล้ชิดบ้างหรือไม่? หรือในใจของเขามีเพียงตำราและหลักธรรมเท่านั้น?
"คุณหนูหลิว ท่านฟังข้าอยู่หรือไม่?" เสียงของจางเหว่ยดึงนางกลับมาจากภวังค์
"อ๋อ... ข้าฟังอยู่ค่ะ คุณชายพูดถึงเื่การปฏิบัติตามหลักธรรม" หลิวเหมยตอบอย่างรีบเร่ง
"ใช่แล้ว ข้าคิดว่าหลังจากที่เราแต่งงานกันแล้ว เราควรจะเป็แบบอย่างที่ดีให้กับคนอื่นๆ ในการรักษาจารีตประเพณี ท่านคิดเห็นอย่างไร?" จางเหว่ยถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
หลิวเหมยมองเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน นางเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและดวงตาที่ใสสะอาด แต่นางไม่เห็นความปรารถนาหรือความรักที่แท้จริงเลย มีเพียงความเคารพและหน้าที่เท่านั้น
"ข้าคิดว่า... บางครั้งจารีตประเพณีอาจจะไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต" นางตอบเบาๆ
จางเหว่ยมองนางด้วยความประหลาดใจ "ท่านหมายความว่าอย่างไร? จารีตประเพณีคือรากฐานของสังคม หากไม่มีมัน โลกนี้จะเป็อย่างไร?"
"อาจจะเป็โลกที่มีความสุขมากกว่านี้" หลิวเหมยตอบโดยไม่ทันคิด
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงใหญ่ นายท่านหลิวมองนางด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ส่วนจางเหว่ยดูเหมือนจะไม่เข้าใจคำพูดของนาง
เมื่อการเยี่ยมเยียนสิ้นสุดลงและหลิวเหมยกลับเข้าสู่ห้องนอนของตนเอง นางรีบปิดประตูและลงกลอนอย่างแ่า นางหยิบสมุดปกหนังเล่มนั้นออกมาวางบนโต๊ะ แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างทำให้ลวดลายบนปกหนังดูเด่นชัดขึ้น
หลิวเหมยรู้ดีว่านางควรจะทำลายสมุดเล่มนี้ทิ้งเสีย เพื่อรักษาเกียรติยศและชีวิตที่สงบสุขของนางไว้ ทว่าเมื่อนางมองไปที่สมุดเล่มนั้น นางกลับรู้สึกว่ามันคือกุญแจเพียงดอกเดียวที่จะเปิดประตูสู่โลกที่นางโหยหา โลกที่นางจะได้เป็ตัวของตัวเองและได้ัักับความรู้สึกที่แท้จริง
นางตัดสินใจซ่อนสมุดเล่มนั้นไว้ใต้หมอนของนาง ความลับนี้จะถูกเก็บงำไว้ในห้องนอนที่เปรียบเสมือนพื้นที่ส่วนตัวเพียงแห่งเดียวของนาง หลิวเหมยล้มตัวลงนอน มือข้างหนึ่งสอดเข้าไปใต้หมอนเพื่อัักับสมุดเล่มนั้น ความเย็นของปกหนังกลับทำให้ใจของนางรู้สึกร้อนรุ่ม
"จารีตประเพณีที่ท่านพ่อพร่ำสอน... แท้จริงแล้วมันคือสิ่งที่ปกป้องเรา หรือคือสิ่งที่จองจำเรากันแน่?" นางถามตัวเองเบาๆ ก่อนจะหลับตาลง
ในคืนนั้น หลิวเหมยไม่ได้ฝันถึงกรงทองอีกต่อไป ทว่านางฝันถึงภาพวาดในตำราเล่มนั้น... และในความฝันนั้น ชายที่โอบกอดนางอยู่กลับไม่ใช่คุณชายจางเหว่ย ทว่าคือชายหนุ่มปริศนาที่มีแววตาคมกล้าและััที่ทำให้ใจของนางสลายลงด้วยความรัญจวน
1K
