" สั่งกาแฟหน่อยครับ " รดาจำเสียงนี้ได้ เสียงที่รดาเคยได้ยินอยู่บ่อยๆ เสียงที่รดาชอบ เสียงที่คุ้นหู และเสียงรักแรกของรดา
เหมือนเวลาหยุดหมุนไปชั่วขณะ วินาทีที่รดาหันกลับมามองที่มาของเสียงทุ้มนั้น ทั้งโกรธ ทั้งคิดถึง ทั้งอยากรู้ว่าหายไปไหนมา แต่มันอาจจะไม่เหมือนเดิมก็ได้ รดาคิดแบบนั้น
" รับอะไรดีคะลูกค้า " นิ่งไว้รดา
" อเมริกาโน่ไม่ใส่น้ำตาล แล้วก็เค้กมะพร้าวครับ " เ้าของเสียงทุ้มเอ่ยสั่งกาแฟที่เ้านั้นชอบ ซึ่งรดานั้นก็รู้ดีว่าคนตรงหน้าจะสั่งอะไร แต่ก็ไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะสั่งเค้กมะพร้าวที่รดาชอบด้วย ไม่รู้ว่ารดาคิดไปเองมั้ยว่าตอนที่คนตรงหน้าสั่ง เขาเอาแต่มองสบตารดา เหมือนอยากจะบอกอะไรบางอย่าง
" เชิญลูกค้าไปนั่งรอก่อนนะคะ ไม่ทราบว่าจะนั่งทานที่ร้านเลยมั้ยคะ " รดาถามตามหน้าที่
" ผมทานที่นี่ครับ " อีกคนตอบก่อนจะยิ้มให้รดา อ่า รอยยิ้มแบบนี้ คิดถึงจัง
" ค่ะ รอสักครู่นะคะ " รดาตอบก่อนจะหันไปชงกาแฟ
รดาปล่อยให้คนที่นั่งอยู่รอสักพักก็ชงกาแฟเสร็จ ที่อาจจะนานหน่อยเพราะว่านี่เป็แก้วแรกที่เราจะชงให้เขา รดาก็อากจะชงให้อร่อยและดีที่สุด ตามที่เคยสัญญากันไว้.......
" อเมริกาโน่กับเค้กมะพร้าวได้แล้วค่ะ " รดานำกาแฟมาเสิร์ฟให้คนที่นั่งรออยู่
" ขอบคุณครับ " คนตรงหน้ากล่าวขอบคุณ
" เดี๋ยวก่อนรดา นั่งคุยกับพี่ก่อนได้มั้ย " คนตรงหน้ารั้งแขนเขาไว้ เหมือนสายตาเขาจะอ้อนรดาเลยแหะ
" นะ นะครับ นั่งคุยกันก่อน " สายตาอ้อนคูณสิบเข้าไปอีก อย่างนี้รดาจะใจอ่อนมั้ยล่ะเนี้ย
รดาไม่ตอบอะไรแต่ก็ไปลากเก้าอี้อีกฝั่งออกก่อนจะนั่งลง เขาสองคนสบตากันสักพัก ไม่มีใครพูดอะไร เหมือนกับว่า้าแค่จะนั่งมองหน้าอีกคนนานๆเท่านั้น
" พี่มาตามสัญญาแล้วนะครับ " เพียงแค่ประโยคเดียวที่ออกมาจากอีกฝ่าย รดาก็ะเิน้ำตาออกมาอย่างไม่อาย รดาเอามือทั้งสองข้างบังหน้าของตัวเองเอาไว้ เพราะไม่อยากให้อีกคนเห็นว่าเขาอ่อนแอขนาดนี้ แต่จะทำยังไงได้ ในเมื่อมันคิดถึงนี่นา รดาร้องไห้สะอื้นจนไหล่สั่น ทางฝั่งของภัทรเองที่เห็นท่าไม่ดีว่ารดาร้องไห้หนักมาก จึงรีบลุกจากเก้าอี้แล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ารดา ภัทรจับเก้าอี้ที่รดานั่งให้หันไปทางตนเอง หลังจากนั้นภัทรก็นั่งย่อลงตรงหน้ารดา ภัทรพยายามจะจับมือรดาออกจากหน้า หลังจากจับออกได้สำเร็จก็เอามือค่อยๆปาดน้ำตาให้รดาอย่างอ่อนโยน
" ไหน ร้องทำไมครับ หื้ม เงยหน้ามามองพี่หน่อยเร็ว " ภัทรพยายามที่จะพูดให้รดาเงยหน้าให้มามอง แต่รดาทำส่ายหัวอย่างเดียวนี่สิ ทำยังไงล่ะทีนี้
" โกรธพี่มั้ยครับ โกรธพี่มั้ยที่พี่หายไปไม่บอกเรา " ภัทรถามเพาะคิดว่ายังไงอีกคนก็โกรธแน่ๆ เพราะเขาเล่นหายไปดื้อๆแบบนั้น
รดาก็กำลังเช็ดน้ำตาออกจากหน้าให้หมดพอได้ยินอีกคนถามนั้นก็รู้สึกว่าเราควรจะโกรธดีมั้ย เขาเล่นหายไปขนาดนั้น
" โกรธ " รดาตอบตามความรู้สึกจริงๆ
ในระยะเวลาปีกว่าๆที่เขาหายไป จากความรู้สึกเศร้ามันก็กลายเป็โกรธ รดาไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาหายไปไหน และหายไปเพราะอะไร ทำไมถึงหายไป เพราะหลังจากที่กลับจากสวนสนุกเมื่อตอนนั้นเราก็แทบจะไม่ได้เจอกัน ทักไปพี่เขาก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง รดาก็พยายามจะนัดเจอแต่พี่เขาก็บอกไม่ว่าง จนกลายเป็ว่าเขาหายไป โดยที่รดาไม่รู้ว่าตัวเองผิดอะไรไหม ทำอะไรให้เขาไม่พอใจรึเปล่า หรือเขาจะเรียนหนักเพราะอยู่ปี4แล้ว รดาไม่รู้เลยจริงๆ ่แรกๆที่เขาหายไปรดายอมรับเลยว่าร้องไห้เกือบทุกวัน เพื่อนปลอบก็แล้ว แม่ปลอบก็แล้ว ถึงแม้ว่ามันจะดีขึ้นบ้าง แต่มันก็ไม่ทำให้ความเศร้าเสียใจของรดาหายไปได้หรอก จนวันนี้เขากลับมา รดาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไง แต่พอพี่เขาพูดว่ากลับมาทำตามสัญญา ความโกรธความเศร้าทุกอย่างมันเหมือนคลี่คลายและหายไปอย่างไม่น่าเชื่อ ใจอ่อนจังรดา
" พี่ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ พี่คิดว่าถ้าบอกเราไปตอนนั้นพี่คิดว่ายังไงรดาก็ต้องร้องไห้แน่ไ ถ้าพี่เห็นน้ำตาของรดา พี่เองก็อาจจะไม่ยอมไปเรียนต่อเหมือนกัน " ภัทรพยายามอธิบายเหตุผลที่หายไป
" เรียนต่อหรอคะ " พี่เขาหายไปเรียนต่อหรอกหรอ
" ครับ ที่พี่เรียนบริหารก็เพราะว่าจะต้องสานต่อธุรกิจของครอบครัว พ่อกับแม่พี่ท่านเคยพูดไว้นานแล้ว ว่าถ้าพี่เรียนจบปี4 พี่ต้องไปเรียนต่ออเมริกาตามที่ท่านหวังไว้ " ภัทรอธิบายต่อ
" แต่ตอนนั้นพี่ยังไม่จบปี4ไม่ใช่หรอคะ รดายังไม่เห็นพี่มารับปริญญาเลย " ใช่นะ รดาว่าก็ไม่เห็นพี่เขาจะมารับปริญญาเลยนี่นา
" ใช่ครับ พี่พยายามเรียนให้จบหลักสูตรเร็วๆ ก็คือ่ที่พี่ไม่ค่อยได้ตอบแชทเรานั่นแหละ ส่วนใบปริญญาก็ให้ทางมหาลัยส่งไปให้ที่บ้านน่ะ " ออ อย่างนี้นี่เอง
" แล้วทำไมพี่ภัทรถึงไม่บอกให้รดาฟังั้แ่ตอนนั้นล่ะคะ ว่าพี่จะต้องไปเรียนต่อ รดาก็ไม่ใช่คนงี่เง่าพูดไม่รู้เื่สักหน่อย " รดาว่าอย่างงอนๆ มันก็จริงหนิ ถ้าพี่เขาบอกเราั้แ่ตอนนั้นเราก็คงจะไม่ต้องนั่งร้องไห้แทบทั้งวันขนาดนั้น
" พี่ขอโทษครับ ขอโทษจริงๆ พี่คิดมากเองแหละ พี่กลัวรดาเสียใจ พี่กลัวรดาร้องไห้ " ภัทรเอ่ยขอโทษอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงไปอีก คงรู้สึกผิดจริงๆ
" เอาน้ำตาที่รดาร้องไห้ไปคืนมาเลยนะคนบ้า!! " รดาว่าพร้อมกับตีอกคนพี่ไปหนึ่งที
" โอ๋ๆ นะครับ พี่ขอโทษ รดาจะทำโทษพี่ก็ได้นะ พี่ยอมทุกอย่างเลย " ภัทรพูดขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับจับมือของรดาเอาไว้
" ในเมื่อมันผ่านมาแล้วก็ช่างมันเถอะ พี่ภัทรมาอธิบายให้รดาฟังแค่นี้ก็ดีใจแล้ว " รดาดีใจจริงๆนะ เพราะมันเหมือนกับว่าพี่เขายังแคร์และใส่ใจอยู่ไม่เคยเปลี่ยน
" ยิ่งรดาไม่โกรธพี่ พี่ก็ยิ่งรู้สึกผิดไปอีกที่ตอนนั้นไม่ยอมอธิบายให้รดาฟัง พี่ไม่กล้าเองแหละ ไม่อย่างงั้นความสัมพันธ์ของเราสองคนอาจจะมากกว่านี้ก็ได้ " ภัทรว่าพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่มมีเล่ห์สนัยตามสไตล์เขาอีกแล้ว รดาล่ะไม่ชอบจริงๆ เพราะรอยยิ้มแบบนี้มันทำให้หัวใจรดาเต้นไม่เป็จังหวะ
" อะ อะไร ความสัมพันธ์อะไรกัน ไม่เห็นจะรู้เื่ " ถึงกับตะกุกตะกักเลย เขินชะมัดเลย หน้าแดงหมดละมั้งเรา
" ฮ่า ฮ่า โอเค งั้นตอนนี้ถือว่าเราหายโกรธกันแล้วนะครับ ดีกันแล้วนะ " ภัทรไม่ว่าเปล่าก็ยื่นนิ้วก้อยมาทางรดา เพื่อเป็การตกลงว่าหายโกรธแล้ว
" ไม่อยากใจอ่อนหรอกนะ แต่หายก็ได้ " รดาว่ายิ้มๆ พร้อมกับยื่นมือไปเกี่ยวก้อยกับภัทร
" โอเค สรุปเราหายโกรธกันแล้ว แล้วเรา...." ภัทรว่าพร้อมกับจ้องตารดาเหมือนอยากจะถามอะไรสักอย่าง
" เราอะไรหรอคะ " รดาถาม
" เรา เราสองคนยังจะเป็เหมือนเดิมกันอยู่มั้ยครับ " ภัทรถามอย่างกล้าๆกลัวๆ
" เอ่อ คือ แล้วจะให้เป็เหมือนเดิมยังไงหรอคะ รดาไม่เห็นจะเข้าใจเลย " รดาตอบอย่างไม่รู้ไม่ชี้ ก็อยู่ๆมาถามอะไรแบบนี้ล่ะ พึ่งจะเจอกันเองนะ มันจะเร็วไปรึเปล่าถ้าเราสองคนจะกลับมาคุยๆกันเหมือนเดิม
" โถ่ ทำไมจะไม่เข้าใจล่ะครับ เหมือนเดิมที่ว่าคือ เรากลับมาคุยกันเหมือนเดิมได้มั้ยครับ พี่ขอโอกาสได้มั้ย กลับมาเจอกันบ่อยๆเหมือนเดิม เหมือนแต่ก่อนที่เราเคยทำ พี่สัญญาว่าทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้นกว่าเดิม ให้พี่ได้ชดใช้เวลาปีกว่าที่พี่หายไปนะครับรดา " ภัทรจับมือรดามากุมไว้ พร้อมกับบอกความในใจที่อยากจะสื่อให้รดารู้ว่าเขาอยากจะทำให้ทุกอย่างมันดีกว่าเดิมจริงๆ
รดาก็ไม่เคยชนะสายตาและน้ำเสียงของพี่ภัทรได้อีกเช่นเคย ไม่ใช่ว่ารดาใจง่ายหรอกนะ แต่เพราะว่าเป็พี่ภัทรต่างหาก รดาถึงแพ้เขาขนาดนี้ เพียงแค่พี่ภัทรขอโอกาศรดาก็พร้อมจะให้อย่างไม่ปฏิเสธ
" ในเมื่อพี่ภัทรขอโอกาสขนาดนี้แล้ว ทำไมรดาจะให้ไม่ได้ล่ะคะ " รดาว่าอย่างยิ้มๆ พี่ภัทรพอได้ยินรดาตอบแบบนั้นก็ดีใจสุดขีด ยิ้มกว้างจนตาปิด อ่า รดาแพ้รอยยิ้มนี้อีกแล้ว
" ขอบคุณครับ ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณที่ให้โอกาสพี่ " ภัทรดึงรดาเข้าโอบกอดรดาจนแแ่ กอดที่ว่าแน่นแล้วก็แน่นขึ้นไปอีก และรดาก็คิดถึงอ้อมกอดของพี่ภัทร วันนี้เราก็ได้กอดกันอีกครั้ง ทั้งสองคนยืนกอดกันอยู่นาน ตอนนี้ร้านคาเฟ่ของรดาได้ตลบอบอวนไปด้วยความรักสีชมพูไปหมดแล้ว ความสุขมันทะลักออกมาอย่างท่วมท้นจนห้ามไม่ได้เลยแหละ แต่ยังไม่หมดแค่นั้น ภัทรก้มหน้าลงมาในระดับหูของรดาแล้วพูดประโยคที่ทำให้รดาเขินหน้าแดงระเรื่อ
" พี่ขอจีบเรานะครับรดา "
2K
![ตำนานเทพสงครามอมตะ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690279672_67656443.webp)
