อคิณใน่มัธยมปลาย เป็วัยที่ร่างกายและจิตใจของเด็กหนุ่มกำลังเติบโตเป็ผู้ชายเต็มตัว
ในตอนเด็ก อคิณรักและภูมิใจในตัวมุกดาเหมือนลูกที่ภูมิใจในตัวคุณแม่ทั่วไป แต่จุดสั่นคลอนเกิดขึ้นเพราะมุกดาเป็แม่ที่ยังสาวมาก รูปร่างหน้าตาดีจนดูเหมือนพี่สาวมากกว่าเป็แม่ เวลาเพื่อนๆ ที่โรงเรียนเห็นตอนประชุมผู้ปกครอง หรือเวลาเดินคู่กันในห้าง เพื่อนๆ มักจะสะกิดบอกเขาเสมอว่า
‘ทำไมแม่มึงสวยจังวะ’
คำพูดเ่าั้ประกอบกับผู้ชายมากหน้าหลายตาที่พยายามเข้ามาขายขนมจีบมุกดา ทําให้ในใจของอคิณเริ่มเกิดความรู้สึก “หวง” ขึ้นมาอย่างประหลาด มันไม่ใช่แค่การหวงแม่ตามประสาเด็กน้อยทั่วไป แต่เป็ความรู้สึกหวงแหนของผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่้าให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องผู้หญิงคนนี้
ซึ่งจุดเปลี่ยนที่ทำให้อคิณมั่นใจว่าตัวเองได้ตกหลุมรักคุณแม่คนสวยเข้าเต็มเปา ก็คงเป็ คืนวันฝนตก่มัธยมปลาย
เขายังจำคืนนั้นได้ดีเพราะมันเป็คืนที่เปลี่ยนสายตาและความรู้สึกของเขาไปตลอดกาล...
คืนนั้นมุกดากลับมาจากงานเลี้ยงดึกดื่นและมีอาการเมาเล็กน้อย อคิณเดินเข้าไปช่วยพยุงแม่เข้าห้องนอนและช่วยถอดรองเท้าส้นสูงให้ ทันทีที่เขาก้มลงไปใกล้ ไอร้อนจากเรือนร่าง กลิ่นหอมประจำตัว และชุดราตรีที่แนบไปกับเรือนร่างมีน้ำมีนวลของคุณแม่ยังสาว ทำให้เด็กหนุ่มวัยสิบหกปีที่กำลังพลุ่งพล่านไปด้วยฮอร์โมนหัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา
ััของปลายนิ้วที่เผลอไปโดนผิวเนียนนุ่ม และการได้เห็นใบหน้าสวยสะพรั่งในระยะประชิด ทำให้อคิณตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า ผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้เป็แค่แม่ แต่เธอคือผู้หญิงที่สวย สง่า และเย้ายวนใจที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอในชีวิต
นับั้แ่วันนั้น ภาพของมุกดาในสายตาเขาก็เปลี่ยนไปตลอดกาล เขารู้สึกผิดบาปทุกครั้งที่เผลอมองเรือนร่างหรือรอยยิ้มของแม่ด้วยความปรารถนาแบบผู้ชาย
ความสับสนและความกลัวว่าตัวเองจะทำเื่ล้ำเส้น ทำให้อคิณตัดสินใจขอไปเรียนต่อต่างประเทศทันทีที่จบมัธยม เผื่อว่าระยะทางและเวลาจะช่วยเยียวยาหัวใจให้กลับมาเป็ปกติ...
โดยหารู้ไม่ว่า... การอยู่ไกลกันยิ่งทำให้ความโหยหาในตัวของผู้เป็แม่ปะทุหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิมเป็ร้อยเท่าพันเท่า