เสียบโลดเลเวลลิ่ง!

“โหวว... ชินจังน่ารักที่สุดเลย...” 

คุณแม่ยังสาวได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกประทับใจจนหัวใจพองโต 

เธอขยับกายหาท่าที่สบายที่สุด 

หน้าอกคู่โตเบียดเสียดกับที่นอนจนเสียรูปทรง 

ก่อนที่จิตวิญญาณที่ตึงเครียดจะค่อยๆ ผ่อนคลายลง 

และผลอยหลับไปในที่สุด ท่ามกลางเสียงลมหวีดหวิวภายนอกตึก

เมื่ออากาศค่อยๆเย็นลงนั่นเอง

.

.

.

“อือ… อื้มมม...”

ผ่านไปประมาณสามสี่ชั่วโมง อั้มก็ค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา 

แสงสีแดงสลัวจากท้องฟ้าภายนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีโทนเย็นที่ดูแปลกตา

ชิ้ง… ชิ้ง…

เธอลืมตาขึ้นช้าๆ และลอบสังเกตเด็กหนุ่มผมแดง

ที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน 

ในมือของเขาถือกล้องส่องทางไกลทางทหาร 

สอดส่องดูความเคลื่อนไหวรอบๆ ตึกอย่างตั้งใจ 

.

วูม…วูมม…

“โอ๊ะ... สวยจัง” 

อั้มอุทานออกมาเบาๆ เมื่อมองออกไปนอกผนังที่พังทลาย

ท้องฟ้าในมิติบิดผันยามค่ำคืนมืดสนิท 

ทว่ากลับมีละอองแสงของนาโนเมมโมรี่

เรืองแสงพาดผ่านท้องฟ้าคล้ายแสงเหนือหรือออโรร่า 

และที่น่าทึ่งที่สุดคือดวงจันทร์ดวงโตมหึมา

ที่ดูใกล้โลกมากกว่าปกติหลายเท่า 

มันส่องแสงสีเงินนวลอาบลงบนซากเมือง 

จนดูเหมือนสถานที่ท่องเที่ยวในฝันที่แฝงไปด้วยความลึกลับ

.

“ชินจัง... ทำอะไรอยู่เหรอจ๊ะ?” 

เธอส่งเสียงหวานทักออกไป

.

“อ๋อ... ผมกำลังศึกษาพฤติกรรม

ของศัตรูตอนกลางคืนน่ะครับพี่อั้ม” 

ชินลดกล้องลงพลางหันมาหา 

.

“ปกติแล้วทุกปาร์ตี้จะหยุดพักตอนกลางคืน 

เพราะความมืดจะทำให้พวกมนุษย์จักรกลอันตรายและดุร้ายขึ้นหลายเท่า 

แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ ตราบใดที่เราไม่ออกจากเขตรัศมีเซนเซอร์ตรงนี้ 

เราจะค่อนข้างปลอดภัยครับ”

.

“ฮิฮิ… รู้ไปหมดเลยนะคนเก่งของพี่”

งึ? ฉ่าห์!

คราวนี้ไม่ใช่แค่ชินที่หน้าแดงจนหูร้อน 

แต่อั้มเองที่เพิ่งตื่นมาในบรรยากาศสองต่อสอง

กับเด็กหนุ่มรูปหล่อที่พึ่งพาได้ขนาดนี้ 

ก็เริ่มรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว 

.

หนุบหนับ…อือ?

อั้มขยับลุกขึ้นนั่ง ความรู้สึกแปลกใหม่

ที่ได้ลองมาสัมผัสโลกมิตินี้ทำให้นิสัยเดิมๆ 

ของเธอเริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย 

ความเข้มงวดในฐานะคุณแม่ในโลกจริงค่อยๆ เลือนหาย 

แทนที่ด้วยสัญชาตญาณความต้องการบางอย่างภายในใจ?

.

“ชินจัง...”

“ครับพี่?”

“มันเป็นเรื่องจริงเหรอ... ที่สตางค์เคยบอกว่า 

ไม่ว่าเราจะทำอะไรกันที่นี่... ร่างกายของเราก็จะ…เอ้อ?

กลับไปเหมือนเดิมทุกอย่างเมื่อกลับไปโลกปกติ?” 

.

เธอถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย 

สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของชินอย่างไม่กระพริบ

.

“เอ๋? เอ่อ... ครับพี่ ไม่ต้องห่วงครับ กฎของมิตินี้เป็นแบบนั้น 

ต่อให้ได้รับบาดเจ็บรุนแรงหรือตายที่นี่ 

ร่างกายที่โลกจริงก็จะฟื้นคืนชีพในสภาพเดิม

แต่พี่ไม่ต้องกลัวนะ ผมเลือกจุดที่เหมาะกับระดับของพี่

แล้วด้วยความสามารถของพี่ โอกาสเจ็บตายจะต่ำมาก!”

.

ฉ่าห์!?

“อือ... ไม่ว่าทำอะไร 

ร่างกายก็จะกลับเป็นเหมือนเดิมทุกอย่างเลยเหรอจ๊ะ?”

.

คำอธิบายของชินดังก้องอยู่ในหัวของคุณแม่ลูกหนึ่ง 

ทว่าสิ่งที่เธอจับใจความได้กลับมีเพียง

แค่บางส่วนที่ตรงกับความต้องการลึกๆ ในใจเท่านั้น 

อั้มเหม่อมองออกไปที่ดวงจันทร์ดวงโต 

พลางฉุกคิดถึงเพื่อนรักอย่างครูสตางค์ขึ้นมา 

.

‘อา… ยัยสตางค์นะยัยสตางค์ แอบมาทำอะไรที่โลกนี้กันแน่นะ?’ 

พอยิ่งได้สัมผัสโลกนี้ด้วยตัวเอง อั้มก็เริ่ม "คิดเป็น" ขึ้นมาบ้าง 

ถ้าสตางค์เป็นนักสู้และห่วงเธอจริงๆ 

ทำไมถึงไม่ตอบตกลงมาสู้เคียงข้างกัน 

แต่กลับส่งเด็กหนุ่มไร้พรสวรรค์อย่างชินมาแทน? 

หรือว่าความจริงแล้ว... 

.

‘หึหึ… ยัยเพื่อนกะหรี่?’ 

สาวออฟฟิศเหยียดยิ้มในใจอย่างขำๆ 

เธอจำได้แม่นตอนที่เคยปรึกษาสตางค์เรื่องปัญหาการเงิน 

สตางค์เคยสั่งสอนเธอเป็นชุดว่าการขายตัวมันต่ำต้อย 

น่ารังเกียจ และไม่ควรทำเป็นอย่างยิ่ง 

ทว่านั่นมันคือก่อนที่ประตูมิติเกตบาบิลอนจะเปิดออก 

.

ใครจะไปรู้ล่ะว่าในที่ที่ไร้กฎหมายและไร้ร่องรอยแห่งนี้ 

เพื่อนรักที่รักษาศักดิ์ศรีปานยอดหญิง อาจจะกำลังแอบรี่

มาขายหีแลกแต้มมหาศาลอยู่ก็ได้! 

ในเมื่อไม่มีหลักฐานติดตัวกลับไปโลกจริง 

ใครจะไปรู้ความลับเน่าๆ นี้ล่ะ?

.

“อ้า? ว่าแต่... แฟนพี่ไม่มาด้วยเหรอครับ?”

เฮือกก? อุ๊ย?!

.

คำถามของชินพุ่งเข้าชนกลางใจจนอั้มสะดุ้งตัวโยน 

หน้าอกอวบหยัดกระเพื่อมไหวแรงจนกระดุมเสื้อเชิ้ตแทบจะดีดตัวออก 

“อ้า… แหะๆ แฟนพี่ก็ต้องคอยดูลูกให้ที่บ้านน่ะจ้ะ 

อีกอย่าง... เขาก็ไม่ได้มีพรสวรรค์นาโนอะไรพวกนั้นด้วย” 

.

“ฮะฮะ… นั่นสิครับ” 

ชินพยักหน้ารับอย่างเข้าใจพลางรู้สึกเสียใจแทนสามีของเธอ 

ที่ไม่ได้รับเลือกให้มีพรสวรรค์จนต้องปล่อยให้ภรรยา

สาวสวยหุ่นสะบึมต้องข้ามมิติมาเสี่ยงชีวิตในนรกแห่งนี้เพียงลำพัง 

.

“แล้วชินจังล่ะ? ทำไมถึงมาทำงานรับใช้แบบนี้? 

สตางค์บอกว่าไม่รู้เหมือนกัน ให้มาถามชินเอง”

.

“หะๆ พอดีแม่ผมป่วยเป็น ‘โรคมิติบิดผัน’ น่ะครับ” 

ชินตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าลงเล็กน้อย 

คำตอบนั้นทำให้อั้มถึงกับชะงัก 

.

“โหว? แย่เลยเนอะ...” 

.

ชื่อของโรคมิติบิดผันนั้นเป็นที่รู้จักกันดีในสังคมปัจจุบัน 

มันคือฝันร้ายของครอบครัวผู้ที่เป็น ผู้ป่วยจะหลับลึกไม่มีวันตื่น 

ร่างกายคล้ายถูกหยุดนิ่งอยู่ในมิติเวลาที่ผันผวน 

ไม่ต้องกิน ไม่ต้องถ่าย และร่างกายดูสมบูรณ์ดี 

ทว่าจิตวิญญาณกลับติดอยู่ในวังวนความปั่นป่วน 

และที่น่ากลัวที่สุดคือผลข้างเคียงที่คาดเดาไม่ได้... 

วันดีคืนดีร่างกายอาจจะแก่ชราลงอย่างรวดเร็วจนตาย 

หรืออายุย้อนกลับจนกระดูกแหลกเหลวผิดรูปขึ้นมาอย่างสยดสยอง!

.

“เพราะงั้น... ผมเลยต้องหาแต้มให้ได้เยอะๆ 

เพื่อซื้อยาและเครื่องมือต่างๆช่วยแม่น่ะครับ” 

โอวว?

ชินกำหมัดแน่น แววตามุ่งมั่นของเขา

ช่างดูหล่อเหลาและดึงดูดใจสาวออฟฟิศเป็นอย่างมาก

.

“แล้วคุณพ่อล่ะจ๊ะชินจัง?” 

พี่อั้มถามต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน 

สายตาที่มองดูเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ

.

“อ้า… พ่อผมเสียไปตอนช่วงที่พวกมนุษย์จักรกล

บุกออกมาจากประตูมิติระลอกแรกน่ะครับ 

ท่านเป็นทหารหน่วยหน้า” 

ชินตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความขมขื่นลึกๆ 

.

“โอวว… พี่เสียใจด้วยนะจ๊ะ” 

ยิ่งฟังปูมหลังอันโดดเดี่ยวของชิน พี่อั้มก็ยิ่งรู้สึกสงสารจับใจ 

ความเป็นแม่ในตัวเธอมันเรียกร้อง

อยากจะเข้าไปโอบกอดปลอบโยนเด็กหนุ่มคนนี้เหลือเกิน

.

“แล้ว... ชินจังมีพี่น้องอีกไหมจ๊ะ?”

“ครับ... มีพี่สาวกับน้องสาว เป็นลูกติดของแม่เลี้ยงน่ะครับ”

.

“แม่เลี้ยง? เห? งั้นตอนนี้ชินจังก็อาศัยอยู่ในบ้าน

ที่มีผู้หญิงล้อมรอบอยู่ตั้งสามคนเลยเหรอจ๊ะนั่น?” 

พี่อั้มอุทานพลางทำตาโต อย่างเกินเบอร์!

.

“แหะๆ… พี่อั้มอย่าพูดให้มันดูแปลกๆ สิครับ ฮะฮะฮะ...” 

ชินได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อนพลางหลบสายตา

ที่เหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงข้างในใจของเขาได้ 

มันเหมือนกับว่าพี่อั้มมีเซนส์แรงเกินไป? 

ว่าเขาแอบ "กินตับ" ทั้งคุณแม่เลี้ยง

และน้องสาววัยใสที่บ้านไปเรียบร้อยแล้ว!

.

“ง่าา… ก็แบบว่า ผู้หญิงสามคน แม่แท้ๆ ก็หลับไม่ตื่น 

แล้วต้องใช้ชีวิตอยู่กับพี่ชายหรือลูกเลี้ยงที่หล่อเหลา

แถมยังดูพึ่งพาได้แบบชินจัง...” 

พี่อั้มลากเสียงยาวพลางจ้องเขม็ง 

.

“โอยยย เป็นพี่ พี่ก็หวั่นไหวแย่แล้วจ้ะ!”

“ง่าา พี่อั้มอะ แหย่ผมอยู่เรื่อยเลย!”

หนุ่มหล่อเอ่ยบ่น กับสาวสวยเหลือเกิน

แต่มีผัวแล้วที่ช่างชอบเต๊าะ!

.

“อื้ม… พี่ไม่ได้แหย่นะชิน พี่ ‘หวั่นไหว’ จริงๆ...” 

อึ้ก? 

.

ในตอนนั้นเองที่สาวออฟฟิศจ้องหน้าของเขานิ่ง 

แววตาของเธอเปลี่ยนจากความขี้เล่น

เป็นความปรารถนาที่หยาดเยิ้มจนมองออกทางสายตา

แสงจันทร์ดวงโตภายนอกส่องมากระทบเรือนร่างอวบอัด

ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดออฟฟิศสั้นๆรัดๆ 

ยิ่งทำให้เธอดูเย้ายวนใจเกินพิกัดเป็นหนักหนา

.

“ชินจัง… เอ่อ... จะไม่มาทางนี้เหรอจ๊ะ?” 

“เอ๋? ครับ?”

.

พี่อั้มเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายเล็กน้อย

แต่กลับขยับกายแยกขาออกกว้าง 

มือเรียวตบลงบนฟูกที่นอนข้างตัวเบาๆ 

เป็นการเชื้อเชิญที่ชัดเจนยิ่งกว่า

การเอ่ยคำพูดใดๆออกมา!

.

เอื๊อก?

ชินมองภาพเบื้องหน้าเหมือนคนละเมอ 

เขาค่อยๆ คลานขึ้นไปบนฟูกเตียงเก่าๆ ตามคำเรียกขานนั้นทันที 

สายตาจับจ้องไปที่หน้าอกคู่โตที่สั่นกระเพื่อม

รัวเร็วตามจังหวะการหายใจ

ของพี่อั้มอันแน่นเนื้อน่าเย็ดจริงๆ!?