จ๋อม! จ๋อม!
มือปราบหนุ่มลืมตาขึ้นทันที เมื่อมีเสียงคนหย่อนร่างลงในอ่างอาบน้ำอันเดียวกับเขา
“สบายมากใช่หรือไม่?” คนถามยิ้มละไมในหน้า
ไอร้อนพวยพุ่งจากอ่างแต่ก็ยังไม่อาจบดบังคนผู้นั้น ม่อชิงฉือตกตะลึงเขาไม่คิดว่าจะมีคนบุกเข้ามาอาบน้ำด้วย ชายหนุ่มรีบใช้มือปิดส่วนสงวนของร่างกายแล้วหันข้างให้อีกฝ่ายทันที
“ท่านหมออู๋! ท่านมาได้อย่างไร?”
“นี่มันเรือนของข้า ข้าจะมาอาบน้ำก็ย่อมเป็เื่ปกติมิใช่หรือ?” แววตาของคนตอบคล้ายจะยั่วเย้า เขายื่นหน้าเขาไปหาม่อชิงฉือ “เ้าจะอายยามนี้คงไม่ทันแล้ว ร่างกายของเ้า” ชายหนุ่มเว้นระยะคำพูดแล้วมองไล่ต่ำลงไปอย่างมีความหมาย “ข้าได้เห็นและััจนหมดแล้ว”
ม่อชิงฉือปากคอสั่น “เ้าหมอบ้า! คนลามก! เ้าฉวยโอกาสตอนข้าเมาถอดเสื้อผ้าข้าโดยไม่เต็มใจ”
“จุ๊ๆ ข้าช่วยม่อฮูหยินเช็ดตัวให้เ้าต่างหาก นี่ข้าทำคุณได้โทษหรือ? อันที่จริงเ้าควรจะตอบแทนข้าด้วยการหยิบผ้ามาขัดเนื้อขัดตัวให้ข้าจะถูกต้องกว่า” ไม่เพียงแต่พูด หากแต่ขาของอู๋หยางก็ยื่นมาเสียดสีน่องของม่อชิงฉือเบาๆ
มือปราบหนุ่มสะดุ้งรีบชักขาออก
“ไม่มีทาง! ข้ารับจ้างเฝ้ายามระวังโจร มิใช่มารับใช้ท่าน” พอเห็นสายตาเปี่ยมด้วยความหมาย ม่อชิงฉือก๊อกสั่นขวัญแขวน “ท่านหันไปเดี๋ยวนี้ ข้าจะขึ้นแล้ว ห้ามแอบมองข้าเด็ดขาด”
อู๋หยางหัวเราะด้วยความเอ็นดู “จะรีบขึ้นไปไหนเล่า? เ้าเองก็เพิ่งเข้ามาแช่มิใช่หรือ? น้ำอบกุหลาบขวดนี้ ข้าปรุงขึ้นจากกุหลาบสายพันธุ์พิเศษเชียวนะ กลิ่นหอมติดร่างกายนานเชียวล่ะ อาบด้วยกันอีกสักหน่อยเถิด”
ม่อชิงฉือไม่กล้ามองหน้าของอู๋หยางนาน คนผู้นี้ทำให้เขาฝันถึงมาหลายคืนแล้ว ซ้ำบางคืนยังฝันลามก อู๋หยางมีคิ้วกระบี่ ดวงตาหงส์ จมูกโด่งสวยและกรามที่ชัดยิ่ง...หากเผลอมองแล้วก็อาจจะหลงใหลไม่รู้ตัว
มือปราบหนุ่มนึกถึงหวังฮั่น ภรรยาของหัวหน้ากู้ เขานึกอยากจะถามหวังฮั่นแล้วว่า...ในยามที่เริ่มรู้ตัวว่าชอบบุรุษเป็อย่างนี้หรือไม่?
....แค่ได้ยินเสียงและรู้ว่าคนผู้นั้นอยู่ใกล้ๆ ใจเขาก็เต้นราวกับกลองศึกและร่างกายก็คล้ายจะโอนเอนเข้าไปใกล้อีกฝ่าย
“เ้าแอบคิดลามกกับข้าหรือ? ดูสิ...เ้าหน้าแดงไปถึงใบหูแล้ว”
“ใช่ที่ไหน? ท่านอย่ามาพูดจาส่งเดช”
ม่อชิงฉือหันไปดุคนรูปงาม พลันมองเห็น่คอและหน้าอกขาวผุดผาดของอีกฝ่าย เขาก็รู้สึกว่าสิ่งที่กุมไว้ใต้น้ำเริ่มพองตัวขึ้น
‘แย่แล้ว...นี่ข้าจะทำเช่นใด? เ้าลูกชายยุบลงเดี๋ยวนี้’
อู๋หยางก้มลงมองไปใต้น้ำ แม้จะไม่ชัดนักแต่ก็พอรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังพยายามทำสิ่งใด ท่านหมอตัวร้ายขยับเข้าไปใกล้พร้อมยกยิ้มมุมปาก เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระเส่า
“เ้ารู้สึกกับข้า อย่างเดียวกับข้ารู้สึกกับเ้าใช่หรือไม่? ม่อชิงฉือ เ้าไม่ปฏิเสธจูบของข้า แล้วยัง...คิดไม่ซื่อกับข้าอีก”
“หยะ อย่า....อย่ามาใกล้ข้านะ เ้าหมอบ้า ถอยไปก่อน”
อู๋หยางไม่ฟังสิ่งที่ม่อชิงฉือพยายามจะบอก เพราะน้ำเสียงและท่าทางของม่อชิงฉือดูแล้วเหมือนกำลังจะห้ามปรามตนเองมากกว่า แขนของ อู๋หยางทาบลงบนแขนที่มีหยดน้ำเกาะพราวของม่อชิงฉือ
พลั่ก!
มือปราบหนุ่มสะดุ้ง รีบลุกขึ้นก้าวพรวดออกจากอ่างอาบน้ำ คว้าเอาผ้าซับตัวมาพันกาย หอบเอาเสื้อผ้าที่กองไว้ของตนวิ่งหนีกลับไปห้องพักในทันที เสียงหัวเราะของบุรุษเ้าของเรือนดังลั่นไล่หลังด้วยความพอใจ
ปัง!
ม่อชิงฉือวิ่งกลับไปถึงห้องก็รีบลั่นดาล เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะโยนเสื้อผ้าที่หอบไว้ลงบนเตียง รีบเช็ดตัวแล้วสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว
‘เ้าหมอบ้า! ที่แท้นี่ก็เรือนเ้า ข้าติดกับดักเสียแล้วหรือ?’
ใจของมือปราบหนุ่มยังเต้นระส่ำ ใบหน้าหล่อเหลาที่มีน้ำกระเซ็นโดนใบหน้า เรือนร่างขาวผ่องกำยำยังติดตา รอยยิ้มยั่วเย้านั้น เกือบทำให้ม่อชิงฉืออดใจไม่อยู่
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
“เ้าคนเลว! ข้าไม่มีทางให้เ้าเข้ามาในห้องนี้แน่” ม่อชิงฉือโมโหตนเองที่เกือบพลาดท่าเสียทีให้กับอู๋หยาง เขาะโออกไปเต็มเสียง
“เอ๋? นี่ข้าเองนะ พ่อบ้านฝู มือปราบม่อท่านเป็อันใดหรือ?”
“อ๋า? ท่านพ่อบ้านเองหรือ?”
ม่อชิงฉือรีบเปิดประตูออกมาด้วยสีหน้าเจื่อนๆ
“ข้าขออภัยขอรับ ข้าไม่ทราบว่าเป็ท่าน”
“ท่านะโด่าผู้ใดอยู่?”
“ขะ ข้า ข้าซ้อมเฉยๆ ขอรับ ไม่มีอะไร?”
“ได้เวลาที่จะต้องตรวจคฤหาสน์แล้ว ข้ามาตามท่านไปเพื่อจะได้ดูโดยรอบจะได้รู้จักทุกซอกทุกมุมของที่นี่”
“ขอรับ ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเลย”
บ่าวรับใช้ที่ทำหน้าที่ตรวจตรารอบเรือนยืนกันหน้าสลอน พวกเขาหันมามองมือปราบหนุ่มที่ถูกว่าจ้างมาคอยดูแลความปลอดภัยของคุณชายรองด้วยความประหลาดใจ...ที่นี่มีคนมากมายอยู่แล้ว ตัวคุณชายรองเองก็มีวรยุทธ์สูง เหตุใดต้องจ้างมือปราบตัวเล็กๆ มาคอยดูแลด้วย?
คหบดีอู๋ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวงามตรงกลางห้อง มองเห็นม่อชิงฉือก็ยิ้มให้
“เป็อย่างไรบ้าง? เสื้อผ้าที่ตัดเย็บให้เ้า พอดีหรือไม่?”
มือปราบหนุ่มก้มลงมองชุดที่ตนเองสวมใส่ด้วยสายตาปลาบปลื้ม เขารู้แล้วว่าเสื้อผ้าของเขาคล้ายกับขององครักษ์คหบดีอู๋แต่มีลายปักงดงามกว่า
“พอดีขอรับ ขอบพระคุณท่านอู๋ที่กรุณา”
“อืม...จริงอย่างเสี่ยวหยางว่า เ้าสวมใส่ชุดนี้แล้วดูดีจริง”
ใบหน้าของม่อชิงฉือพลันครึ้มลงอีกหลายส่วน ที่แท้เสื้อผ้าที่เขาได้รับก็เป็เพราะเ้าหมอโฉดผู้นั้น ชายหนุ่มได้แต่บอกตนเองให้อดทนและพยายามหลีกเลี่ยงการพบเจออู๋หยางจนกว่าภารกิจนี้จะเสร็จสิ้น เวลาสิบเก้าวันข้างหน้า เขาต้องหลบให้พ้น
“หน้าที่ของข้าน้อยคือทำสิ่งใดบ้างขอรับ?”
บุรุษรูปร่างสูงแต่งกายงามสง่าเดินเข้ามาทางด้านหลัง
“ก็แค่คอยดูแลข้าให้ปลอดภัยจากขโมยก็พอ”
อู๋หยางก้าวเข้าไปนั่งเก้าอี้เคียงข้างบิดา ม่อชิงฉือยังโมโหเื่เมื่อครู่ไม่หายเขาพยายามไม่หันไปมองหน้าคนพูด
“มือปราบม่อ เรือนที่เ้าพักอยู่นั่นล่ะที่เ้าจะต้องดูแลให้ดี ในนั้นมีของมีค่าอยู่หลายอย่าง โดยเฉพาะความปลอดภัยของเสี่ยวหยาง”
“ขอรับ ข้าจะทำอย่างเต็มความสามารถ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ให้พ่อบ้านฝูพาเ้าไปดูรอบๆ เรือนเถิด”
ม่อชิงฉือปรายตาแวบเดียวไปมองอู๋หยาง พลันเขาก็เห็นหมอหนุ่มแอบยักคิ้วหลิ่วตาให้ มือปราบหนุ่มรีบหลบตาแล้วเร่งฝีเท้าตามหลังพ่อบ้านฝูไป
พ่อบ้านฝูพามือปราบหนุ่มเดินวนเวียนไปตามเรือนหลักหกหลังแล้วก็พากลับมายังเรือนของคุณชายรอง
“ท่านไปนอนเถิด ยามนี้พวกบ่าวรับใช้จะเดินเวรยามกันเอง หากมีเสียงผิดปกติท่านค่อยออกมาดูนะ”
“เอ๊ะ! พวกท่านจ้างข้ามาให้ตรวจตราถึงเที่ยงคืนมิใช่หรือ?”
“ไม่เป็ไร ท่านนอนพักได้ หากมีเื่ค่อยออกมาดูแลก็ได้ นายท่านบอกว่าให้แค่มีท่านอยู่ก็พอแล้ว”
ม่อชิงฉือถึงกับโคลงศีรษะ เขาเกรงใจผู้ว่าจ้างแต่ก็ยอมรับในสิ่งที่พ่อบ้านฝูบอกจึงได้นั่งอยู่ในห้องพักรอฟังเสียง ชายหนุ่มไม่กล้านอนหลับเพราะกลัวว่าหากเกิดเหตุร้ายขึ้นในคฤหาสน์แห่งนี้ เขาก็จะกลายเป็ผู้บกพร่องในหน้าที่
ปึง! ปัง!
ห้องที่อยู่ติดกับเขาเกิดเสียงดังเหมือนโต๊ะเก้าอี้กำลังล้ม ม่อชิงฉือได้ยินก็พุ่งออกจากห้องตนเองวิ่งไปยังห้องข้างๆ
“ชิงฉือ เ้ามาเร็วดีจริง” อู๋หยางยืนอยู่ข้างเก้าอี้ที่ล้มลงไป
“นี่ท่านแกล้งข้าหรือ?”
“ไม่ได้แกล้ง ข้าแค่ใช้เก้าอี้ปีนขึ้นไปค้นหาของหลังตู้เสื้อผ้าเฉยๆ แต่เหยียบพลาดไปหน่อยก็เลยล้ม”
ม่อชิงฉือพลันคิดขึ้นได้ว่าอู๋หยางเรียกตนอย่างสนิทสนมก็ทำหน้าตึง
“คราวหน้า ท่านเรียกข้าว่ามือปราบม่อจะดีกว่า”
*****************
5K
