จักรพรรดิอักขระสยบฟ้า

ตอนที่ 43

ภายในคฤหาสน์

หลิงเฉินพาร่างของหวังเซียนผ่านสระบัวขนาดใหญ่มาถึงคฤหาสน์ของเขาเพื่อเยี่ยมชม ตอนแรกที่เริ่มสร้างเขาคิดว่าจะไม่มีผู้ใดสร้างให้เขาได้แล้วเสียอีก 

เมื่อเท้าทั้งสองข้างเหยียบลงไปที่พื้นของคฤหาสน์ของตนเองหลิงเฉินได้หันไปพูดกับหวังเซียนทันที “ ตอนแรกข้าคิดว่าท่านจะหาคนทำมาให้ข้าไม่ได้แล้วนะขอรับ ”

“ มันก็ยากเอาการเลยแหละขอรับนายน้อยหลิง แต่ว่าถ้าไม่ได้ปลามังกรเจ็ดสีช่วยพวกช่างคงจะไม่สามารถสร้างฐานของคฤหาสน์ได้เพราะว่าใต้ก้นสระแห่งนี้มันลึกมาก” หวังเซียนเอ่ยออกมาพลางแสดงสีหน้าแห่งความลำบากออกมา 

แน่นอนว่าการสร้างคฤหาสน์กลางสระน้ำมันยากเย็นยิ่งเป็นภายในสระที่มีก้นลึกมากเช่นนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่มนุษย์ธรรมดาจะสามารถสร้างฐานของคฤหาสน์ขึ้นมาได้ แต่เพราะว่าได้รับการช่วยเหลือจากปลามังกรเจ็ดสีไม่เช่นนั้นไม่ว่าช่างที่สร้างจะเก่งขนาดไหนก็คงทำไม่ได้ 

หลิงเฉินและหวังเซียนได้เดินชมคฤหาสน์อันใหญ่โตกลางน้ำอย่างเพลินตา โดยคฤหาสน์นี้เป็นคฤหาสน์ขนาดใหญ่ที่มีถึงสามชั้นและมีห้องอยู่รวมหลายสิบห้องตั้งแต่ ห้องโถง ห้องตำรา ห้องพัก ห้องครัว ห้องหมอ ห้องเก็บของ และอื่นๆอีกมากมาย 

หลังจากการสร้างเสร็จลุล่วงด้วยผลลัพธ์เช่นนี้หลิงเฉินก็พอใจยิ่งนัก มันถือว่าคุ้มค่ามากที่เดียวที่เขาเสียเงินไปมากมายเช่นนี้ 

หลังจากที่เดินชมคฤหาสน์มาพักใหญ่หลิงเฉินและหวังเซียนก็มาจบลงด้วยการนั่งสนทนากันอยู่ที่ห้องโถงขนาดใหญ่ตรงด้านหน้า ทั้งสองนั่งดื่มน้ำชาไปพลางกับตั้งวงสนทนาขึ้นมา 

“ ข้าต้องขอบคุณท่านมากนะขอรับท่านหวังเซียนที่ช่วยเหลือข้าตั้งหลายต่อหลายอย่าง ” หลิงเฉินเขาเอ่ยขอบคุณออกมาจากใจจริงๆ ถ้าเขาไม่ได้หวังเซียนผู้นี้ช่วยเหลือหลายๆเรื่องก็คงไม่สำเร็จไปอย่างง่ายดายเช่นนี้หรอก 

“ ไม่ต้องเกรงใจหรอกขอรับนายน้อยหลิงบุญคุณที่ท่านช่วยเหลือมารดาของข้านั้นทดแทนให้ทั้งชีวิตก็ไม่หมด ”

หลิงเฉินยิ้มพลางกับยกน้ำชาขึ้นมาดื่ม

“ ว่าแต่นายน้อยหลิงขอรับข้าขอพูดตรงๆนะขอรับ ตอนนี้คุณหนูรองต้องการตามหาตัวของท่านไปทั่วทั้งเมือง ท่านไปทำอันใดให้นางหรือขอรับ ” หวังเซียนที่นั่งอยู่ถามออกมาอย่างสงสัย 

เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลิงเฉินก็ประหลาดใจเขาไม่เคยไปทำอันใดแปลกๆกับคุณหนูรองโม่ เหตุใดนางต้องตามหาราวกับจะพลิกแผ่นดินเช่นนี้ 

“ ไม่รู้สิขอรับข้าก็ไม่ได้ทำอันใด ”

“ แล้วจะเอาอย่างไรดีขอรับนายน้อยหลิง ” หวังเซียนถาม

หลิงเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะตอบกลับไป “ ไม่ต้องทำอันใดหรอกขอรับ ถึงนางอยากจะหาข้าขนาดไหนก็หาไม่เจอหรอกขอรับ ” 

ที่หลิงเฉินพูดออกมาเช่นนั้นเพราะว่าตนเองคฤหาสน์ของเขาก็สร้างเสร็จแล้วเขาจึงไม่ต้องไปเดินภายในเมืองชิงลู่มากนัก แต่อีกอย่างคือว่าหลิงเฉินตั้งใจจะวาดอักขระค่ายกลเพื่อเอาไว้คุ้มกันสถานที่แห่งนี้อยู่แล้ว 

หลังจากที่สำเร็จทุกอย่างจนเสร็จหลิงเฉินก็กลับไปพาลู่หมิงและลู่หนิงมาอยู่ที่คฤหาสน์ของเขาทันที เด็กน้อยทั้งสองตกตะลึงเป็นอย่างมากที่พวกเขามีบ้านอยู่ใหญ่โตเช่นนี้ 

เด็กน้อยทั้งสองวิ่งเล่นภายในคฤหาสน์แห่งนี้จนดึกแล้วก็เข้าไปนอนโดยหลิงเฉินให้เด็กน้อยทั้งสองนอนห้องใกล้ๆกับห้องนอนของเขาที่อยู่ชั้นที่ 3 ของคฤหาสน์หลังใหญ่

ยามราตรีที่เงียบงันหน้าต่างบานใหญ่ภายในห้องของหลิงเฉินกำลังเปิดรับลมอยู่ เด็กหนุ่มวัยสิบหกนั่งอยู่ตรงหน้าต่างพลันกับส่งสายตามองออกไปด้านนอก ท้องนภาที่ถูกย้อมไปด้วยน้ำหมึกสีดำสนิทมีจันทราและดวงดาราประดับประดาอยู่มากมาย 

หลิงเฉินได้หยิบมุกแห่งวิญญาณที่ถูกสร้างจนเสร็จแล้วออกมาชมอีกครั้ง ตอนนี้เขายังต้องทำเรื่องทุกอย่างให้เสร็จก่อนเพื่อการที่จะใช้มุกวิญญาณขัดเกลาเพื่อเพิ่มพูนพลังวิญญาณมันต้องใช้เวลาติดต่อกันถึง 3 วัน ในระหว่างนั้นเขาจะไม่สามารถทำอันใดได้เลย 

เขาจึงต้องจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเสียก่อน อย่างแรกเขาจำเป็นต้องวางค่ายกลให้กับคฤหาสน์นี้เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่ถูกบุกรุกจากผู้ใด และอีกอย่างก็คือว่าเขานั้นจำเป็นต้องหาคนมาดูแลคฤหาสน์หลังนี้เพิ่ม 

อย่างไรเสียเขาก็เป็นบุรุษงานบ้านงานเรือนคงจะสู้สตรีไม่ได้แล้วยังมีเด็กน้อยสองคนที่ต้องดูแลอีก ลู่หนิงเป็นเด็กผู้หญิงจะให้เขาที่เป็นบุรุษดูแลไปจนโตก็เห็นจะไม่ได้ 

หลิงเฉินได้มองไปด้านนอกเนื้อที่ของที่ดินผืนนี้มันเหลือมากพอสมควร เพราะว่าเขาสร้างคฤหาสน์ของตนเองขึ้นมากลางน้ำเลยแทบจะไม่ได้ใช้พื้นที่ส่วนใหญ่ที่อยู่รอบๆสระเลย ได้คนมาเพิ่มจะได้ช่วยขยับขยายพื้นได้มากขึ้น 

“ เอาละไปพักผ่อนดีกว่าวันนี้ข้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ” หลิงเฉินกล่าวกับตนเองขนาดที่เก็บมุกวิญญาณของตนเองเข้าไปภายในเสื้อ ก่อนที่เขาจะไปนอนพักผ่อน 

บัดนี้สถานการณ์สงครามที่ชายแดนแคว้นหมิงและแคว้นหลิวยังคงดุเดือดแม้ว่าจะผ่านมาหลายต่อหลายเดือนแล้ว องค์ไท่จื่อก็ยังคงมุ่งมั่นในการทำสงครามอยู่อย่างเช่นเดิมแต่ผลของสงครามครั้งนี้มันก็ไม่ผิดจากที่พวกเขาคาดการณ์เอาไว้สักเท่าไหร่ เพราะว่าพวกเขาคาดการณ์เอาไว้ว่าสงครามระหว่างสองแคว้นในครั้งนี้น่าจะยืดเยื้อไปถึงครึ่งปี

แต่ในตอนนี้ดูเหมือนว่าทางแคว้นหมิงจะได้เปรียบอยู่ถึง 7 ใน 10 ส่วน อาจจะเป็นเพราะว่าไท่จื่อของแคว้นหมิงที่มีความสามารถล้นเหลือก็ได้ 

ในขณะที่องค์ไท่จื่อกำลังสู้รบอยู่ที่ชายแดนของแคว้นเขาหารู้ไม่ว่าบัดนี้อิทธิพลขององค์ชายรองที่มีต่อเหล่าขุนนางเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้แม้แต่ฮ่องเต้ของแคว้นเองก็กังวลพระทัยยิ่งนักว่าจะเกิดสงครามระหว่างสายเลือดเพื่อแย่งชิงบัลลังก์มังกรขึ้นมา

จบตอน