รอรัก รอแค้น

“ไม่ดีกว่าค่ะ” ศศิธรพูดแทรกหลังตัดสินใจได้“ทำไมล่ะไม่ไว้ใจข้าเหรอ”“ค่ะ แต่นั่นก็เป็นแค่เหตุผลรอง เหตุผลหลักคือฉันอยากแก้ไขปัญหาให้ถูกวิธีมากกว่า ผู้หญิงคนนั้นถ้าเขาคือเจ้ากรรมนายเวรของฉันจริง ฉันก็อยากชดใช้ให้เขา ทำให้เขาอภัยให้ฉัน ไม่ใช่จับเขาไปขังหรือผลักไสเขาให้ทรมานมากกว่าเก่า" เธอตอบอย่างมุ่งมั่น เธอคงตอบตกลงทันทีถ้าไม่ได้คำพูดของคุณป้าหมอดูเตือนเธอเอาไว้ เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวรถ้าเธอไปทำร้ายผู้หญิงคนนั้นมันไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้นซ้ำยังสร้างเวรสร้างกรรมให้ตัวเองมากกว่าเก่า“ข้าว่าอย่าอวดดีดีกว่า คนอวดดีแบบเอ็งตายมานักต่อนักแล้ว”“ไม่ได้อวดดีค่ะ ฉันก็แค่อยากช่วยผู้หญิงคนนั้นอยากล้างผิดให้ตัวเอง ถ้าอย่างนั้นเราขอตัวก่อนนะคะ นี่ค่าเสียเวลา” ศศิธรส่งแบงก์พันให้หมอผีเป็นใบสองใบตัดปัญหาแล้วจูงมือแม่ออกมาเวทิศเดินตามศศิธรออกมาก่อนออกเขาไม่ลืมที่จะหันมากระตุกยิ้มเย้ยหมอผีหื่น“ทำไมละลูก” ไอลดาถามหลังจากรถเคลื่อนตัวออกมาแล้ว“คุณแม่ไม่เห็นสายตาไอ้หื่นนั่นหรือคะ ถ้าทำตามที่มันบอกไอรักเสียความบริสุทธิ์กันพอดี”“คุณยังบริสุทธิ์หรอ! ผมดีใจจังจะได้เจาะไข่แดงคุณ” เวทิศส่งสายเจ้าชู้ให้ศศิธร“shut up!!!” ศศิธรดุ“แต่ว่าถ้าปล่อยไว้แบบนี้แม่กลัวว่า…”“ไอรักสินใจแล้วค่ะ ว่าไอรักจะแก้ปัญหาโดยการเผชิญหน้า ทำให้ผู้หญิงคนนั้นอภัยให้ไอรักให้ได้ ไอรักจะกลับไปที่นั่นอีกครั้ง กลับไปแก้ปัญหาเรื่องนี้ให้จบ”“ถ้าอย่างนั้นแม่จะไปกับหนูด้วย แม่ไม่ปล่อยให้หนูเจอเรื่องแบบนี้ลำพังแน่”“อย่าดีกว่าค่ะไอรักจะไปคนเดียว ถ้ามีคนไปด้วยไอรักจะห่วงหน้าพะวงหลังเปล่าๆ”“แต่…”“ผมจะดูแลไอรักเองผมสัญญาครับ” เวทิศมองผ่านกระจกมองหลังสบตาไอลดาให้คำมั่นว่าเขาจะปกป้องเธอด้วยชีวิต“เห้อ ขอแม่ปรึกษากับพ่อก่อนนะ” ไอลดาตัดบทเงียบและก็เป็นตามความต้องการของศศิธรหลังจากพ่อและแม่ใช้เวลาคุยกันหนึ่งคืนเต็มๆ ว่าควรจะทำยังไงดี ทั้งสองตัดสินใจว่าจะทำตามที่ลูกขอให้ลูกกลับไปแก้ปัญหาด้วยตัวเอง แต่พ่อและแม่ไม่มีทางปล่อยให้ลูกไปเผชิญหน้ากับเรื่องแบบนั้นตามลำพังแน่นอน พีรวิชญ์ให้ลูกชายคนเล็กและมาลิณีลูกสาวของพี่เลี้ยงของไอลดามาลิณียังเป็นเพื่อนสนิทของศศิธรตั้งแต่เกิดไปด้วย ทั้งหมดแบ่งห้องกันนอนจับคู่กันแบบห้องชายหญิงหากมีอะไรเกิดขึ้นจะได้ช่วยกันได้ ในวันถัดมาเวทิศและศศิธรมาทำงานที่โรงพยาบาลตามปกติ ทั้งสองคนตั้งใจจะหาข้อมูลโรงพยาบาลเผื่อจะมีรายละเอียดเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้อะไรบ้าง“คุณหมอไอรักหายแล้วหรือคะ” บรรดาพยาบาลเข้ามาดู“ก็อย่างที่เห็นนี่ละค่ะยับไปทั้งตัว”“โถผิวสวยๆ”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แผลแค่นี้ทำเลเซอร์เดี๋ยวก็หาย พี่บุษคะไอรักอยากทราบข้อมูลเกี่ยวกับโรงพยาบาลไอรักพอจะหาข้อมูลได้จากที่ไหนบ้างคะ” ศศิธรหันไปถามพยาบาลที่อายุเยอะที่สุด“ข้อมูลของโรงพยาบาลหลอคะ โรงพยาบาลนี้สร้างขึ้นมาเกือบจะร้อยปีแล้วค่ะ มันเป็นคุ้มเก่าของตระกูลอะไรก็จำไม่ค่อยได้แล้วค่ะ อาคารเกือบทั้งหมดยังเป็นของเดิมแต่ปรับปรุงอยู่ตลอด อ๋อบ้านที่หมอไอรักกับหมอเวทิศพักยังเป็นตัวคุ้มเก่านะคะ พี่ก็พอจะรู้แค่นี้ล่ะคะแต่ถ้าอยากรู้มากกว่านี้มีหนังสือบันทึกประวัติอยู่ที่ห้องเก็บเอกสารทางด้านหลังโรงพยาบาลนะคะ”“ขอบคุณมากค่ะ” เธอกล่าวขอบคุณ“ถ้าอย่างนั้นเราไปกันตอนเที่ยงนะ” เวทิศพูด“ทำไมคุณต้องไปด้วยล่ะ ฉันไปคนเดียวก็ได้” ศศิธรเชิดหน้าใส่“ผมเป็นห่วงว่าที่เมียมีอะไรไหม”“บ้าสิคุณ! คนอื่นเขามาได้ยินเขาจะคิดยังไงเนี่ย”“คนอื่นเขาจะคิดยังไงละ เขาก็คิดว่าเราเป็นคู่รักกันไง ใช่ไหมครับ” เขาหันไปทางบรรดาพยาบาลแถมยังรวบตัวศศิธรเข้ามากอดหน้าตาเฉยเขากอดปุก ศศิธรไม่รอช้าจัดการกระทืบเท้าคนมือไวปั๊บ แล้วเธอเดินกระทืบเท้าเข้าห้องตรวจของตัวเองไป เธอได้ยินเสียงบรรดาพยาบาลหัวเราะกันคิกคักยิ่งทำให้เธออายไปกันใหญ่ เธอเดินมากระแทกตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเอง“ไอ้คนบ้าเล่นบ้าอะไรก็ไม่รู้” เธอยกมือขึ้นทาบอกแล้วรู้ว่าหัวใจเธอเต้นแรงจนจะหลุดออกมาจากอกอยู่แล้วศศิธรนั่งทำงานจนถึงเวลาเที่ยง เธอมองนาฬิกาบนฝาผนังแล้วเห็นว่ามันเกินเที่ยงมาร่วมสิบนาทีแล้วยังไม่เห็นเขามาสักที“คนบ้าพูดไม่เป็นคำพูด”เธอคว้ากระเป๋าสะพายตรงไปที่ห้องเก็บเอกสารคนเดียว เธอรอเขาไม่ไหวแล้วเธอร้อนใจอยากรู้เรื่องที่นี่จะแย่ เมื่อมาถึงเธอก็แอบเสียวสันหลังว่าห้องเก็บเอกสารอยู่ในตัวตึกชั้นเดียวลักษณะคล้ายบ้านชั้นเดียวที่ยกตัวขึ้นสูง ตัวตึกเป็นไม้เวลาเดินจะมีเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด เมื่อเข้ามาในห้องเก็บเอกสารเธอได้พบว่านอกจากเอกสารแล้วมันมีของอีกหลายอย่างของที่มากที่สุดก็ดูเหมือนจะเป็นพวกเครื่องดนตรีและชุดนางรำ“ทำไมโรงบาลมีของแบบนี้ด้วย”เธอรีบลงมือค้นหาของที่ตัวเองต้องการจะหาแต่ยังไงก็หาไม่เจอสักทีจนกระทั่งเธอเหลือบไปเห็นหนังสือเล่มหนาวางอยู่บนชั้นด้านในสุดของชั้นวางหนังสือเมื่อเธอเดินเข้าไปหยิบมาเปิดดูขณะที่เธอกำลังกวาดสายตาดูหนังสืออยู่นั้น~ดนตรีไทย~ศศิธรตัวชาวาบ เธอรวบรวมสติอยู่คู่หนึ่งหันไปมองทางต้นเสียง เธอตกใจเล็กน้อยเพราะทางนั้นมีหุ่นชุดนางรำวางตั้งอยู่“หุ้นหรอ ใจเกือบวายตาย”เธอเดินไปทางต้นเสียงนั้นเรื่อยๆ แต่ต้นเสียงก็กลับเปลี่ยนทิศไปทางด้านหลังเธอ เมื่อเธอมองหันกลับไปเธอไม่พบสิ่งใดเธอรวบรวมความกล้าอีกครั้งเดินตรงไปยังทิศที่เธอจากมา แต่เมื่อเธอเดินไปถึงเสียงเพลงดับลงเอี๊ยดอ๊าด เอี๊ยดอ๊าด เอี๊ยดอ๊าดตามมาด้วยเสียงไม้กระดานลั่น มาหยุดอยู่ตรงหน้าระหว่างช่องชั้นวางหนังสือที่เธอกำลังยืนอยู่ และเสียงดนตรีบรรเลงขึ้น เธอตัวสั่นระริกกลัวจับใจแต่ความอยากรู้อยากเห็นมันย่อมมีมากกว่าเธอค่อยๆ หันหน้ากลับไปมอง เธอพบกับ หญิงคนหนึ่งสวมชุดรำที่เธอเห็นอยู่บนตัวหุ่นหญิงคนนั้นกำลังหันหลังร่ายรำอย่างอ่อนช้อยงดงาม ศศิธรเริ่มร้องไห้จะขยับตัวหนีแต่มีแรงบางอย่างฉุดรั้งขาเธอเอาไว้ไม่ให้วิ่งบังคับให้อยู่กับที่ตรงนั้น หญิงคนนั้นรำไปเรื่อยๆ จนจังหวะที่เห็นคนนั้น หมุนเธอจึงได้เห็นใบหน้างดงามราวกับเทพธิดา ดวงตาโตสีดำสนิท คิ้วโก่งได้รูปจมูกโด่งเป็นสันริมฝีปากรูปกระจับ ผิวขาวเนียนละเอียดดุจใยแก้ว ศศิธรเกือบจะเคลิ้มไปกับการร่ายรำที่งดงามและรูปร่างหน้าตาของหญิงตรงหน้าหากแต่ผู้หญิงคนนั้น แต่เมื่อหญิงหันกลับมาอีกครั้งศศิธรเริ่มเห็นดวงตาของหญิงช้ำ แก้ม มุมปากมีรอยเขียวช้ำเหมือนถูกทุบตีผิวหนังที่เคยขาวเนียนละเอียดก็เริ่มมีรอยแตกรอยช้ำของการถูกทำร้ายเธอหันกลับไปร่ายรำต่อ โดยไม่สนใจศศิธรที่กำลังเริ่มร้องไห้ขาแข้งมือไม้สั่นไปหมด จนในที่สุดขาทั้งสองข้างก็ไม่สามารถประคองน้ำหนักได้หญิงสาวล้มทรุดตัวลงกับพื้นในจังหวะที่หญิงคนนั้นหันกลับมาพร้อมกับใบหน้าที่บวมอืดเน่าของบาดแผลไม่เหลือเค้าโครงความงดงามเหมือนเช่นครั้งแรก หญิงคนนั้นยืนชี้หน้าเธอและมองเธอด้วยสายตาเกลียดชัง“มึงกลัวหรือ กราบขอร้องอ้อนวอนกูสิ”ศศิธรส่ายหน้าทั้งน้ำตา“กูสั่งให้มึงทำ!!!!!”มีแรงบางอย่างกระแทกเข้าที่ศีรษะเธอเหมือนเท้าของใครบางคนถีบหัวเธอให้ก้มลงกับพื้น“ดี มึงจำได้หรือไม่กูก็เคยก้มกราบขอชีวิตกับมือแล้วมึงทำยังไงกับกูรู้ไหม”หญิงในชุดนางรำยกเท้าขึ้นเหยียบลงบนศรีษะศศิธรขยี้เท้าจนใบหน้าแนบกับพื้นถูไปมาจนเจ็บไปหมด“ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า!!!!”หญิงในชุดนางรำหัวเราะอย่างเริงร่าโดยไม่สนใจหญิงสาวอีกคนที่ร้องไห้ราวกับจะขาดใจเลยสักนิด“ไอรัก! ผมขอโทษ พอดีว่าติดคนขะ...อ้าว”เวทิศเปิดประตูเข้าห้องศศิธรเห็นว่าภายในห้องว่างเปล่า เขาจึงเดินคอตกกลับออกมา“เสียคะแนนอีกแล้ว” เขาลำพึงลำพันอย่างหัวเสีย“หมอเวทิศขาาา”เขาหันมามองตามต้นเสียงแล้วเห็นว่าเป็นหนึ่งในบรรดาเพื่อนเที่ยวของเขานั่นแหละ“วันนี้ฟ้าทำข้าวกล่องมาให้ทานด้วยกันนะคะ”“ถ้าอย่างนั้น...” เขากำลังจะตอบตกลง“อ้าว หมดเวทิศไม่ได้ไปกับหมอไอรักหรอคะ” พยาบาลบุษผ่านมาทักพอดี“ไอรักไปไหนล่ะครับ”“เห็นเดินไปทางหลังโรงพยาบาลคนเดียวสงสัยจะไปห้องเก็บเอกสารนะค่ะ”“ขอบคุณครับ” เขาก้มหัวขอบคุณน้อยๆ เอาไว้วันหลังนะฟ้าพอดีผมมีธุระ”เขารีบเดินไปยังห้องเก็บเอกสาร เมื่อเดินมาถึงเขาบิดประตูเปิดแต่ปรากฏว่าห้องมันล็อกก๊อก ก๊อก ก๊อก“ไอรักคุณอยู่ข้างในหรือเปล่า”“ช่วยด้วย!!!” มีเสียงขอความช่วยเหลือพร้อมกับเสียงสะอื้นดังออกมา“ไอรักคุณเป็นอะไร!!!!”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 9 นางรำ

นิยายแนะนำ

รอรัก รอแค้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 9 นางรำ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้