รุ่งเช้าที่สดใสเราตื่นขึ้นมาพร้อมกับอากาศที่สดชื่นมาก พร้อมกับการทำงานที่ถูกวานมาจากพี่ศักดิ์มาเป็ครูสอนเด็กๆในหมู่บ้านช่วยครูประชาบาลที่เป็คนของพรรคแต่ไม่เปิดเผยตัว และเขาชื่อ ' อิง หรือ สหายน้ำอิง '
อิง : สหายขามใช่ไหม?
ปาย : อืม เธอคงเป็สหายน้ำอิงที่เป็ครูประชาบาลที่นี่ใช่ไหม?
อิง : อืมใช่ เรียกเราว่าอิงก็ได้นะ ใช้ชื่อจัดตั้งเดี๋ยวเรียกกันยาก
ปาย : ถ้าแบบนั้นก็เรียกเราว่าปายก็ได้นะ
อิง : อืม งั้นนี่งานที่พรรคมอบหมาย
ปาย : ให้เราสอนเด็กโตใช่ไหม?
อิง : อืม ถ้าให้สอนเด็กเล็กปายคงจะคุมไม่ไหวเราเลยให้ปายไปคุมเด็กโตดีกว่า
ปาย : อ่าก็คงจะจริงอย่างที่ว่า
อิง : งั้นเราไปทำงานกันเถอะ
ปาย : อืม
การสอนส่วนใหญ่เราก็สอนแบบปกติทั่วไปที่เราเคยสอนให้เพื่อน ให้น้อง เหมือนปกติแต่เราก็ออกที่จะรู้สึกถึงความประหม่าเล็กน้อยเพราะนี่เป็ครั้งแรกที่เราได้ทำงานแนวนี้ เด็กที่นี่ก็น่ารักดี พูดเยอะ พูดเก่ง มีความคิดเป็ของตัวเอง แต่ก็น่าเสียดายที่เด็กๆต้องมาอยู่ท่ามกลางาความขัดแย้ง อนาคตที่สดใส สุดท้ายก็ต้องมามอดดับลง..........เห้อ.........แต่อย่างว่านะพักเื่เครียดๆนิดหน่อยดีกว่า เราเดินสำรวจหมู่บ้านหลังจากสอนเสร็จ เราเดินเรื่อยเปื่อยจนไปถึงลำธารเล็กๆท้ายหมู่บ้าน ที่นี่แทบไม่มีคนมาป้วนเปี้ยนหรือเดินเข้ามา เราเลยถือวิสาสะเขามานั่งประเดิมเป็คนแรก ซึ่งเราก็นั่งเหม่อลอยไปจนกระทั่ง..........
อิง : พรู่ว (เป่าข้างหู)
ปาย : เห้ย! อ้าวอิงมีอะไรรึเปล่า?
อิง : ออเปล่าหรอกแค่เห็นปายกำลังนั่งเหม่ออยู่ เราเรียกสติให้
ปาย : ออ
อิง : (จ้องหน้า) แล้วปายกำลังคิดอะไรหรอ?
ปาย : เปล่าหรอก แค่กำลังคิดถึงใครสักคนอยู่
อิง : แสดงว่าปายมีแฟนแล้วสินะ
ปาย : อืมมีแล้ว อิงสงสัยอะไรรึเปล่า?
อิง : ออกป่าวหรอก ไม่มีอะไร ถ้างั้นเรากลับบ้านพักก่อนนะ
ปาย : อืม เดินกลับดีๆนะ
ท่าทีของอิงดูแปลกๆแต่เราก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่่สี่ห้าวันที่ผ่านมาอิงก็ดูเหมือนที่จะพยายามที่จะตีสนิทกันเรา ทั้งเข้ามาเป่าหูเรา จับแขน ลูบแขน แม้กระทั่งพยายามล้วงกางเกงเรา จนบางทีเราก็เริ่มอดคิดไม่ได้ว่าจริงๆแล้วอิงคิดอะไรกับเรารึเปล่า? จนกระทั่งพวกเราเก็บข้าวของ จัดเสบียงที่จะขนเพื่อเตรียมตัวกลับเข้าป่า อิงก็เข้ามาหาเราในห้องพัก
อิง : ปาย
ปาย : อ้าวอิงมีอะไรรึเปล่า?
อิง : เปล่าหรอกเราแค่มาทักทายปายก่อนปายกลับน่ะ
ปาย : ออ
อิง : ปาย......(กอดจากด้านหลัง)
ปาย : เห้ย! อิงปล่อยเรานะ อิงจะมากอดเราทำไมเนี่ย
อิง : เรารักปาย
อิงพยายามที่จะไซร้คอเราให้เราเคลิ้มไปกับอารมณ์ที่อิงพยายามสร้าง ทั้งจูบ ทั้งล้วงเข้าไปในจุดซ่อนลับของเรา จนเราเกือบ..........เกือบจะไปตามอารมณ์นั่นจริงๆแต่เราก็หยุดไว้ทันก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป
ปาย : อิงหยุดนะ อิงจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ
อิง : ทำไมล่ะปาย เรารักปาย รักมากด้วย เรารักปายจริงๆนะ
ปาย : แต่เรามีแฟนแล้วนะ อิงจะทำแบบนี้ไม่ได้
อิง : เรารักปาย ไม่ได้รักแฟนปายสักหน่อย
ปาย : อิงมันจะมากเกินไปแล้วนะ
อิง : เรารักปายจริงๆนะ
ปาย : แต่เราไม่ได้รักอิง
อิง : ปาย
ปาย : ต่อไปนี้อิงอย่ามายุ่งกับเรา เราจะถือซะว่าอิงไม่เคยทำอะไรแบบนี้กับเรา เราขอตัว
อิง : ปายเดี๋ยวก่อน ปาย!
ปาย : ปล่อยเรา ปล่อย!
อิง : เรารักปายจริงๆนะ
ปาย : รักก็ส่วนรัก แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนคือเราไม่เคยรักอิง
อิง : ปาย..........
ปาย : จำไว้เราไม่ได้รักอิง!
เราอำลาทุกคนที่อยู่หมู่บ้านจรยุทธ์อย่างเบิกบานผิดกับคนอื่นที่รู้สึกเศร้าซึมเล็กน้อยแต่ด้วยความที่ว่าเรามาครั้งแรกเราเลยอาจจะยังไม่ค่อยคุ้นชินกับชาวบ้านมากนักเท่ากับสหายคนอื่น แต่จะว่ายังไงล่ะเราคิดถึงแต่วันที่ได้กลับฐานเพราะว่ามีคนรอคอยเราอยู่ เรายิ้มจนโดนสหายคนอื่นแซวตลอด ก็นะคนมันมีความสุขจะทำยังไงได้ พวกเราใช้เวลาในการเดินทางนานกว่าตอนขาไปอาจจะเพราะเสบียงที่แบกมาด้วยก็เลยทำให้การเดินทางช้าขึ้น กว่าจะถึงฐานก็ค่ำพอดีทุกคนที่อยู่โรงเลี้ยงก็ได้รีบมาช่วยเอาของลงจากหลัง
ปาย : พี่นิศา (โบกมือ)
นิศา : ปาย โห้พี่คิดถึงปายแทบแย่เป็ไงบ้างงานพรรคครั้งแรก
ปาย : สบายๆค่ะ ไม่ได้หนักอะไรมาก
นิศา : แล้วศักดิ์มันใช้งานเราเยอะรึเปล่าล่ะ?
ปาย : ไม่ ไม่เหลือค่ะ
นิศา : ว่าแล้วมันต้องเอานิสัยเดิมมาใช้
ศักดิ์ : นินทาไรกู
นิศา : อะไร ใครว่ามึงไม่มี๊
ศักดิ์ : เสียงสูงนะอีสัสหนิ มาตบกับกูมา
นิศา : นี่กล้าท้ากูขนาดนี้เลยหรอศักดิ์
ศักดิ์ : ทำม่ะ ทำม่ะ
ปาย : เอ่อ งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ
นิศา : คงไม่ต้องสืบหรอก ใช่ป่ะ?
ศักดิ์ : อีนี่อย่าไปเสือกกับน้องเขา
เราตีตัวออกจากาประสาทหลอนของพี่นิศากับพี่ศักดิ์เพื่อไปหาใครคนหนึ่งซึ่งต้องเดินลัดเลาะจากโรงเลี้ยงไปก็ไกลพอสมควร เราเดินลัดเลาะเรื่อยๆจนไปถึงท้ายฐานที่นั่นเป็ที่พักสำหรับกองหลังซึ่งเราก็ไปหยุดตรงหน้ากระท่อม เราสังเกตเห็นใครบางคนกำลังทำงานอย่างจดจ่อ เราค่อยๆเดินย่องไปเปิดประตูแบบเงียบๆจนไปหยุดที่โต๊ะเขียน
ปาย : กำลังทำอะไรหรอคะ ที่รัก
ลูกแก้ว : กำลัง............
ปาย : เห็นเราแล้วอึ้งเลยหรอคะ แค่อาทิตย์เดียวก็จำกันไม่ได้ เสียใจจัง
ลูกแก้ว : ป่าวสักหน่อยแก้วไม่ได้ลืมนะ
ปาย : แล้วเป็อะไรล่ะ?
ลูกแก้ว : (จูบ) แก้วแค่......คิดถึงปาย ปายไปนานจนแก้วเหงามากๆเลยรู้ไหม?
ปาย : จริงหรอ?
ลูกแก้ว : จริงสิ
เราเริ่มเขยิบมาใกล้ๆแก้วที่กำลังนั่งด้วยการอุ้มขึ้นโต๊ะเขียน
ลูกแก้ว : ปายเดี๋ยวคนอื่นก็เข้ามาเห็นหรอก
ปาย : ก็ปล่อยให้เขาเห็นไปสิ เราไม่ผิดสักหน่อย
ลูกแก้ว : ปาย
ปาย : อยู่นิ่งๆสิ เราไม่ได้ทำแบบนี้มานานมากแล้วนะ
ลูกแก้ว : นี่ปายอยากทำขนาดนั้นเลยหรอ?
ปาย : อืม
ลูกแก้ว : งั้น.............
ปาย : .............
ลูกแก้ว : จะทำอะไรก็ทำ
เราเริ่มจากการลูบขาอ่อนของลูกแก้วอย่างเบามือ จากนั้นก็เริ่มเลื่อนมือเข้าไปในใต้สาบเสื้อเรื่อยๆ เราสองคนเริ่มผลัดกันถอดเสื้อให้กัน เราเริ่มปลดกางเกงของปายแล้วล้วงเข้าไปในจุดซ่อนลับของลูกแก้วที่กำลังเปียกชื้นได้ที่ ใบหน้าของลูกแก้วเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆจนเดาไม่ออกว่ามีควรามสุขหรือว่าเขินกันแน่
ลูกแก้ว : อ๊า.......ปาย.......พอ......
ปาย : นี่เพิ่งเริ่มนะ
ลูกแก้ว : กางเกง........กาง......เกง.....จะเปียก
ปาย : เดี๋ยวเราซักให้
ลูกแก้วต่อหน้าเรากำลังดิ้นทุรนทุรายจากอาการ.....นั่นแหละ แต่อย่างว่านะทำงานั้แ่เช้าทำเอาปวดเมื่อยมือกับนิ้วไปหมดแล้วแถมคอแห้งด้วย
ลูกแก้ว : หยุดทำไมอ่ะ แก้วยังไม่เสร็จเลย
ปาย : เราเมื่อยนิ้ว
ลูกแก้ว : แล้วปายจะทำไงล่ะ?
ปาย : เราขอ ' ชิม ' ได้ไหม?
ลูกแก้ว : ไม่เอามันสกปรกนะ
ปาย : สำหรับเราถ้าเป็ของแก้ว ทุกอย่างสะอาดหมดนั่นแหละ
ลูกแก้ว : ถ้างั้นก็....... (กดหัวปาย)
ลูกแก้ว : กินสิ กินให้หมด กินให้อิ่มเลยนะ
//////
เช้าสางวันใหม่กับแสดงแดดอ่อนๆที่แยงเข้ามาในตา เราก็ลุกขึ้นบิดี้เีอย่างเต็มที่แล้วสูดหายใจลึกๆ กลิ่นดอกไม้ป่าอ่อนๆหอมพลิ้วไปตามสายลมก็ส่งกลิ่นหอมหวนไปทั่วทั้งฐานที่เราอยู่
ลูกแก้ว : ตื่นแล้วหรอ? (งุ่นเงีย)
ปาย : อืม แก้วนอนต่อเถอะเดี๋ยวเราจะออกไปโรงเลี้ยงก่อน
ลูกแก้ว : อยู่ก่อนไม่ได้หรอ? เรายังอยากให้ปายอยู่ต่อนะ
ปาย : แต่เราต้องไปทำงานนะ เดี๋ยวตอนเย็นเราก็มาแล้ว ไม่ดื้อนะคะ
ลูกแก้ว : จริงนะ
ปาย : อืมจริงสิ ใครจะไปโกหกล่ะ
ลูกแก้ว : งั้นก็รีบๆมานะคะ
เราเดินไปที่โรงเลี้ยงซึ่งก็อยู่ห่างจากกระท่อมของลูกแก้วก็พอสมควร ปกติสหายทุกคนที่อยู่ในฐานก็จะไปกินข้าวที่นั่นก่อนออกไปทำงานทุกคน แต่เราก็พบกับใครเข้า ใครคนนั้น คนที่เราไม่อยากเจอมากที่สุด
อิง : หวัดดีสหายขาม
ปาย : น้ำอิง
อิงลากเราั้แ่โรงเลี้ยงเข้าไปในป่าข้างฐานคงจะเป็ที่ๆอิงไม่คิดว่าจะมีคนผ่านล่ะมั้งถึงได้ลากเราเข้าไป เราพยายามที่จะขัดขืนแล้วสะบัดมือออกแต่อิงกลับจับไว้แน่นมากจนเราทำอะไรไม่ได้
ปาย : อิงปล่อยเรานะ
อิง : ทำไมเราต้องปล่อยล่ะ?
ปาย : แล้วอิงมีสิทธิ์อะไรมาลากเราแบบนี้
อิง : ก็สิทธิ์ในความเป็.......(ปลดกระดุม)
ปาย : อย่าคิดจะทำอะไรบ้าๆนะ
อิง : แล้วที่ว่าบ้าคือบ้าแบบไหนล่ะ
ปาย : อิงจะ.....(จูบ) อือ
อิง : รักเราไม่ได้หรอ?
ปาย : เราบอกว่าไม่คือไม่ไง
อิง : ออ (จูบ)
เราถูกอิงกดจูบอยู่นานแต่เราก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย ความรัก ความชอบ ความหลงใหล อารมณ์ ความรู้สึกที่เรามีต่ออิงแทบไม่มีเลยแม้แต่น้อย เราพยายามขัดขืนแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะอิงจับมือเราแน่นมากยิ่งสะบัดยิ่งแน่น แต่ทว่าสายตาเรากลับเหลือบไปเห็นใครบางคนกำลังสั่น กำลังร้องไห้
' แก้ว '
ลูกแก้วจ้องมองเราด้วยสายตาที่ผิดหวัง เสียใจ แต่สายตาที่เราเห็ดชัดมากที่สุดกลับเป็ความโกรธ ลูกแก้วหันหลังแล้ววิ่งออกไปจนเราเรียกไม่ทัน เราไม่รู้ว่าจะเอายังไงต่อดีกับเื่ลูกแก้ว แต่ที่แน่ๆเราต้องสะสางเื่ของอิงให้เสร็จก่อน
ปาย : อิง! (ผละออก) เราบอกให้ปล่อย! (ตบหน้า)
อิง : ..........
ปาย : เราเคยเตือนอิงแล้วใช่ไหมว่าอย่างทำแบบนี้
อิง : แต่เรารักปายจริงๆนะ
ปาย : แต่เราไม่ได้รักอิงไงฟังไม่รู้เื่หรอ?
อิง : ปาย..........
ปาย : ต่อไปนี้อิงอย่ามายุ่งกับเรา เราไม่อยากเห็นหน้าอิงอีก
อิง : แต่..........
ปาย : เราขอย้ำคำเดิมนะ อย่ามายุ่งกับเรา
อิง : เราไม่มีสิทธิ์เลยใช่ไหม?
ปาย : ใช่ ไม่มีและไม่เคยไม่มี
อิง : ก็ได้ เรา เราขอตัวนะ
เรารีบวิ่งตามลูกแก้วไปที่โรงเลี้ยงแต่กลายเป็ว่าเราไม่เห็นลูกแก้ว เราวิ่งออกไปที่กองงาน หรือแม้แต่ที่อื่นๆเราก็ไม่เจอลูกแก้วเลยจนเราไม่แน่ใจว่าลูกแก้วหายไปไหน เราอยากขอโทษลูกแก้วและอธิบายให้ลูกแก้วฟังจนใจจะขาดแต่ก็ตามหาไม่เจอสักที จนเรามาหยุดที่หน้ากระท่อมของลูกแก้ว
ปาย : แก้ว (ก็อกๆ) แก้ว
ลูกแก้ว : มีอะไร
ปาย : แก้วเรา..........
ลูกแก้ว : ถ้าเื่เมื่อเช้าขอไม่พูดด้วยนะ รำคาญฟัง
ปาย : แต่ว่า........
ลูกแก้ว : มีธุระแค่นี้ใช่ไหม? เราจะได้พักผ่อนต่อ
ปาย : แก้ว........
ลูกแก้ว : เราขอตัวนะ
ปาย : แก้ว! (ปิดประตูใส่)
เราได้แต่ยืนอึ้งกับปฏิกิริยาของลูกแก้วที่แสดงออกมา เพราะั้แ่รู้จักจนมาคบกันเราไม่เคยเห็นลูกแก้วเป็แบบนี้มาก่อนจนเรารับมือไม่ถูกและตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะจัดการยังไง ทุกครั้งที่เจอลูกแก้วก็จะทำเป็เหมือนไม่รู้จักเรา ไม่อยากเจอเรา ไม่เคย ไม่เคยแม้กระทั่งจะคุยกับเรา จนสุดท้ายเราก็ไม่ได้บอกลูกแก้วด้วยซ้ำว่าไม่ใช่อย่างที่ลูกแก้วคิด
617
