แต่เมื่อกันต์เข้าไปช่วยเกรซทุกคนดันหลับกันไปหมดแล้ว เขารีบวิ่งไปอุ้มเธอขึ้นมาทันทีแล้วตัดสินใจนำตัวเธอออกไปจากที่ตรงนี้
เมื่อกันต์พาเกรซมาถึงห้องพักของเขาเธอซึ่งกำลังหลับอยู่ก็ไม่รู้สึกตัวอะไรเลย เขาส่ายหน้าปล่อยให้เธอหลับไปก่อนด้วยฤทธิ์ยาสลบ
เมื่อเกรซรู้สึกตัว จากการหลับใหลเป็เวลานานเธอลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยจากภาพที่เธอเห็นเบื้องหน้านี้เธอพยายามขยี้ตาอีกครั้งก็ชัดเจนแล้วว่าที่นี่ใช่ที่พักของเธอ
“อร๊ายยยยยยยยย” เสียงกรี๊ดดังสนั่นกึกก้องใบหูผู้ที่ได้ยินต้องเอามืออุดหูกันเลยทีเดียว
“เป็อะไรไปครับ” กันต์เดินเข้ามาหาเธอ
เกรซจำพนักงานส่งของที่มาส่งให้เธอประจำไม่ได้เธอโวยวายอาละวาดเอาข้าวของที่ใกล้ตัวอยู่ในขณะนี้เขวี้ยงปาใส่คนตรงหน้าจนคนตรงหน้าต้องหลบ เพื่อให้ผลตัวแต่แล้วผู้มาใหม่เข้ามาพอดีกับที่เกรซกำลังปาหมอนใส่กันต์แต่ดันมาโดนผู้มาใหม่พอดี ซึ่งเธอคือผู้หญิงทีมากับกันต์ด้วย
“หืม มาทำอะไรกับฉันเนี่ย อร๊ายยยยย”เธอเปล่งเสียงอีกครั้ง
“พอได้แล้ว ไม่ถามสักหน่อยเหรอ เอาแต่อาละวาดไม่น่าล่ะ คนพวกนั้นถึงจัดการเธอ ถ้ากันต์ไม่มาช่วยซะก่อน อย่าว่าแต่กรี๊ดเลยยังจะมีลมหายใจหรือเปล่าก็ไม่รู้” ผู้หญิงข้างกายกันต์เอ่ยขึ้น
เธอจึงเริ่มตั้งสติได้อีกครั้งนึกถึงเื่ราวก่อนหน้านี้ ก่อนที่เธอจะหลับไปเธอเข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้งโดยที่ไม่ต้องมีใครมาอธิบาย
เกรซหันไปมองสองคนที่นั่งมองเธออยู่เธอยิ้มหวานให้พวกเขา แต่สองคนนั้นกลับรู้สึกว่ารอยยิ้มของเธอชั่งทำให้พวกเขาขนลุซู่เลยทีเดียว
“ขอบใจมากๆนะ แต่..ขออะไรได้ไหม” เกรซเอื้อนเอ่ยถาม ดวงตาเป็ประกายระยิบระยับรอคอยให้พวกเขาตอบ
พวกเขาสองคนมองหน้ากันผู้หญิงข้างกายส่ายหน้า ส่วนชายหนุ่มรูปหล่อพยักหน้าเล็กน้อย เกรซมองพวกเขาแล้วถ้าช้ากว่านี้คงไม่ทันการ เธอจึงลุกขึ้นแล้วเดินไปหาผู้ชายตรงหน้าที่นั่งอยู่เช่นกัน
“ถ้านายอยากช่วยฉันก็ขอไปตอนนี้เลยนะ” เกรซพูดจบจึงดึงแขนเขาแล้วจับแขนเขาพาเดินไปยังเป้าหมายที่เธอตั้งใจจะไปหา
กันต์มองมือเรียวสวยที่จับแขนเขาไว้ส่วนผู้หญิงข้างกายกันต์รีบลุกขึ้นแล้วเดินตามพวกเขาไปด้วย
“นี่เธอ”ผู้หญิงคนนั้นเรียก แต่เกรซไม่สนใจ ยังพากันต์เดินไปเพื่อหาคำตอบ
พวกเขาเดินมาถึงที่พักของเกรซแล้วแต่เกรซไม่ได้เข้าไปยังที่พักแต่แอบย่องแล้วเดินเข้าไปยังหน้าต่างที่กันต์ได้ทำลายกระจกออกไป
กันต์มองหน้าเกรซเกรซไม่สนใจ แต่ค่อยๆเดินเข้าไปทันที ไม่สนใจว่า ทั้งสองคนจะมองยังไง