หวังหยางรีบะโลงไปในสระน้ำในวังหลวง ท่ามกลางสายน้ำเย็นที่โอบล้อมกายเขาอย่างไร้ความเมตตา
เมื่อฝ่ามือััผ้าคลุมที่ปิดบังใบหน้าของหญิงสาว เขาก็รีบดึงออกอย่างรวดเร็ว นางที่นอนอยู่ใต้น้ำส่งเสียงครางแ่เบา
"อือ..."
เสียงน้ำพรืดดังขึ้นเมื่อหวังหยางช่วยประคองนางขึ้นมาจากน้ำ
"เ้าเป็อย่างไรบ้าง?" หวังหยางเอ่ยอย่างรีบร้อน ั์ตาของเขาจ้องมองหญิงสาวด้วยความเป็ห่วง
"ขะ-ข้า..." นางยังไม่ทันจะ กล่าวอะไร หวังหยางก็คว้าผ้าคลุมเปียกชื้นออกจากตัวนางโดยไม่รั้งรอ
"ข้าคือ หวังหยาง องค์รักหลวง" เขากล่าวแนะนำตัวเอง น้ำเสียงของเขามั่นคงและสง่างาม ริมฝีปากของเขายิ้มเล็กน้อย เมื่อเขามองใบหน้าของหญิงสาวที่ยังตระหนก
ทันใดนั้น ใบหน้าของลี่หยาก็แดงซ่าน นางข่มความเ็ปจากการถูกดึงตัวเข้าไปในน้ำก่อนหน้านี้ แต่สิ่งที่ทำให้นางใยิ่งกว่าคือการที่หวังหยางถอดผ้าคลุมออกจากตัวนางต่อหน้าผู้คน นางกัดริมฝีปาก ขอบตาเริ่มแดงเรื่อ นางคิดว่าเขาคือคนร้ายที่บังอาจลวนลามนางอย่างไร้ยางอาย
"เ้า... เ้า!" ลี่หยาเบิกตาโต ด้วยความรู้สึกที่ตีรวนในอก หยดน้ำยังคงไหลลงจากปลายเส้นผมและใบหน้า นางรีบยกมือขึ้นแล้วตบหน้าหวังหยางเสียงดัง *เพียะ!* เสียงสะท้อนก้องในความเงียบชั่วขณะ
หวังหยางนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาหันไปตามแรงตบ ั์ตาของเขาฉายแววตกตะลึง แต่เขาก็ไม่ได้ตอบโต้ ลมหายใจของเขาหอบเล็กน้อย "หะ...หากข้าทำสิ่งใดที่ทำให้เ้าต้องเข้าใจผิด ข้าขออภัย" หวังหยาง กล่าวเสียงแ่เบา ทว่าในใจกลับรู้สึกเหมือนมีความไม่เข้าใจเต็มไปหมด
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากหลังต้นไม้ หลิวฉางที่ยืนซุ่มอยู่ตลอดะโขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน
"หวังหยางลวนลามสตรีผู้นี้!"
เสียงดังนั้นทำให้บรรยากาศรอบ ๆ ตึงเครียดขึ้นทันที ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นเริ่มหันมองกันอย่างสนใจ เสียงกระซิบกระซาบจากกลุ่มคนที่มาร่วมงานเลี้ยงดังขึ้น "เกิดอะไรขึ้น... องค์รักษ์หวังหยางลวนลามสตรีงั้นหรือ?"
“เ้าเป็ใครถึงทำเช่นนี้!” เสียงหนึ่งแทรกผ่านความเงียบสงัด ผู้คนที่อยู่รอบๆ เริ่มกระซิบกระซาบกันเป็ทอดๆ ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่หวังหยางด้วยความไม่พอใจและสงสัย
เหตุการณ์นี้ทำให้ทุกคนต่างตกตะลึงในพฤติกรรมของเขา บางคนส่ายหัว บางคนมองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยการตำหนิ หลายคนเริ่มตั้งคำถามในใจว่าเหตุใดองค์รักษ์หลวงถึงได้กระทำการเช่นนี้ การฉุดหญิงในอุทยานหลวทั้งที่วันนี้มีงานจัดเลี้งและผู้คนมากมายเช่นนี้ถือเป็การไม่ให้เกียรติอย่างยิ่ง
ลี่หยา หญิงสาวในอ้อมแขนของหวังหยางเองก็ไม่อาจเก็บความอับอายและโกรธแค้นไว้ได้ ดวงตาของนางแดงก่ำ น้ำตาเอ่อล้นด้วยความเสียใจและโกรธจัด หัวใจของนางเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง
นางไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงต้องถูกกระทำเช่นนี้ นางรู้สึกเหมือนถูกทำร้ายทั้งร่างกายและศักดิ์ศรี นางกัดริมฝีปากแน่น พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกเหล่านี้ แต่ความโกรธพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง นางใช้แรงทั้งหมดผลักหวังหยางออกอย่างแรง
“เ้ามันคนเลว!” เสียงะโของลี่หยาดังขึ้น สั่นเครือและเต็มไปด้วยความขมขื่น
หวังหยางที่ยังคงยืนใอยู่ไม่ได้ทันตั้งตัวกับการตอบสนองเช่นนี้ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความงุนงง ั์ตาแฝงด้วยความไม่เข้าใจ ในใจของเขาสับสน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงคิดว่าเขาลวนลามหญิงสาว ทั้งๆ ที่เขาเพียงแค่พยายามช่วยนางขึ้นมาจากสระ
แต่ลี่หยากลับไม่อาจทนอยู่ต่อได้ นางะโเสียงดังพลางวิ่งหนีไปจากที่นั่น ทิ้งให้หวังหยางยืนอยู่คนเดียวท่ามกลางสายตาของทุกคน
หวังหยางตามหลังลี่หยา ใบหน้าของเขายังเต็มไปด้วยความงุนงง แต่ก่อนที่เขาจะอธิบายอะไร เสียงกระซิบรอบๆ ก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ “เขาลวนลามจริงหรือ?” “เป็องค์รักหลวงนี่นะ! ทำเื่เช่นนี้ได้อย่างไร?”
บรรยากาศในงานเริ่มคึกคักขึ้น แต่ไม่ใช่เพราะความรื่นเริง งานเลี้ยงที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนากลับเต็มไปด้วยความเงียบและสายตาที่จับจ้องมาทางหวังหยาง
"ข้าไม่ได้ลวนลามนาง ข้าเพียงแต่..." หวังหยางพยายามจะอธิบาย แต่เสียงของเขาถูกกลืนหายไปในเสียงซุบซิบของผู้คน
ลี่หยายืนจ้องมองเขาด้วยความไม่ไว้ใจ ใบหน้าของนางยังแดงและเต็มไปด้วยน้ำตา
"เ้า...เ้าเป็คนเลว!"
นางะโอีกครั้งด้วยเสียงสั่นเครือ ก่อนจะหันหลังหนีไปจากที่นั่น ทิ้งให้หวังหยางยืนอยู่คนเดียวในกลางงานเลี้ยง
ท่ามกลางความสับสนและเสียงกระซิบที่ดังขึ้นทั่วบริเวณ หลิวฉางยังคงยืนยิ้มเล็กน้อยจากมุมต้นไม้ รอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยความพอใจ
9K
