ราชันย์ปีสาทโลหิต

"อืม... เจฟกับเจสตายไปแล้วงั้นรึ?

ข้าคงประเมินมันต่ำไปงั้นสิ"

"คนคนนี้ซึ่งเป็นคนที่ครอบครองพลังมหาศาล

ถ้าข้ายังปล่อยตัวตนของคนผู้นี้ไปล่ะก็..."

"มันจะต้องกำจัดพวกเราเป็นแน่!"

"งั้นข้าไปจัดการกับมันด้วยตัวเองดีกว่า~"

"จัสมิน..ท่านไม่จำที่เป็นจะต้องไปด้วยตัวของ

ท่านเองหรอก โปรดใจเย็นลงก่อน~"

หญิงสาวนางนึงที่มีร่างกายอันยั่วยวน

มีใบหน้าที่งดงามเกินที่มนุษย์จะหยั่งถึง

และมีผิวขาวซีดราวกับหิมะ

พร้อมกับชายวัยกลางคนผู้นึง

ที่มีร่างกายอันกำยำและผิวซีดขาวเอามากๆ

"ท่านลุง ท่านบอกให้ข้าใจเย็นอย่างนั้นรึ?"

"ท่านก็รู้ว่าเจฟกับเจสเป็นผู้มีพลังระดับสูงแค่ไหนและทั้งสองก็เป็นเพื่อนตั้งแต่เยาว์วัย..."

"แต่คนผู้นี้กลับสารถฆ่าทั้งสองนั้นลงได้

ท่านคิดว่าข้าจะใจเย็นได้อยู่อีกงั้นรึ?!"

หญิงสาวพูดขึ้นอย่างโกรธแค้น

* เจฟกับเจสระดับพลังธรณีขั้นที่เจ็ด

"จัสมิน... เจ้าควรรู้ฐานะของตัวเองด้วย"

ชายวัยกลางคนถอนหายใจเล็กน้อย

"มันก็จริงที่คนผู้นี้อันตรายเป็นอย่างมาก

แต่ถ้าเขาไม่ได้ต้องการที่จะยุ่งกับพวกเราเลยสักนิดล่ะ? ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ พวกเราจะไปหาเรื่องกับเขาให้เสียเวลาทำไม?"

"ท่านคิดจริงๆงั้นรึว่าเขาจะไม่ยุ่งกับเรา?

ทั้งๆที่เขาก็ได้ฆ่าคนของพวกเราไปแล้ว?!"

จัสมินถามขึ้นด้วยใบหน้านิ่งที่ไม่สามารถ

คาดเดาตวามคิดหรือความรู้สึกของนางได้

"ก็ได้ๆ~ งั้นก็ให้ไบรอันไปพาตัวเขามาล่ะ?"

"ไบรอัน? ไม่! ข้าจะไปเอ..."

"จัสมิน! ท่านควรที่ระงับความรู้สึกตัวเองไว้"

"ไบรอันมีระดับพลังสรรพสิ่งขั้นที่แปดและท่านก็รู้ว่าแวมไพร์อย่างเราพลังย่อมไม่ได้

มีเพียงแค่นี้ ให้ไบรอันไปเป็นดีที่สุด"

"อีกอย่างท่านเป็นถึงท่านลอร์ดที่เป็น

จักรพรรดิของเหล่าแวมไพร์ทั้งปวง"

"ท่านคิดว่าท่านเหมาะสมที่จะไปหรือไม่?!"

ใช่ ท่านลอร์ดนั้นก็คือจัสมินนั้นเอง

ด้วยความที่พลังของนางนั้นพิเศษกว่าผู้อื่น

และไม่มีใครสามารถต่อสู้และล้มนางได้เลย

นางที่จริงก็ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่

แต่ก็มีเพียงนางเพียงผู้เดียวที่มีสายเลือดของ

ท่านลอร์ดองค์ก่อนๆและนางก็มีพลังที่มหาศาลที่ผู้คนต่างก็หวาดกลัวกัน

ทำให้นางได้ถูกแต่งตั้งเป็นท่านลอร์ดองค์ปัจจุบันและได้ความเคารพจากเผ่าเดียวกันอย่างไม่ต้องสงสัย

ในขณะที่หลานเยว่ได้เดินไปเรื่อยๆในป่านั้น

เขาก็ได้เห็นทางออกเสียที~

"โอ้~ แสงสว่างด้วยหล่ะ"

หลานเยว่ที่กำลังจะเดินออกไปด้วยความดีใจ

เพราะเขาก็ได้เดินไปมาในป่าอย่างยาวนาน

แต่จู่ๆเขาก็ต้องรีบเดินถอยหลังมา...

* ในป่ามันมีแต่ต้นไม้ยั้วเยี้ยเต็มไปหมด

ทำให้ในป่านั้นมืดอยู่พอสมควร

ขณะนั้นแดดมันแรงส์

เพราะเขาไม่ได้ออกมาตั้งนั้นนาน เรื่องนี้ปกติ

และหลานเยว่ก็ลองเดินออกไปปะทะแสงแดด

ในขณะที่ผิวของเขาได้กระทบกระทั่งกับแสงแดดแล้วนั้น เขาก็รีบเดินถอยกลับมา...

"อะไรกัน?! ทำไมมันถึงได้แสบร้อนแปลกๆ?"