ระบบร้านค้าในวันสิ้นโลก

        บทที่55

        ปิดฉาก 

        “ ตูม!!! ”เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวการโจมตีอัดกระแทกเข้าใส่ร่างกายของโทมัสอย่างเต็มๆ

        เวทย์แห่งเปลวเพลิงที่ถูกปล่อยออกไปโดนส่งเสริมภูตแห่งเปลวเพลิงเมื่อมันพุ่งทะยานมุ่งตรงไปอัดกระแทกใส่ร่างกายของโทมัสก่อกำเนิดกลายเป็นการโจมตีอันรุนแรง

        ผู้คนที่อยู่บริเวณรอบๆดวงตาเบิกกว้างขึ้นการโจมตีนั้นสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งบริเวณ

        สายลมร้อนขนาดใหญ่ปลดปล่อยออกมากระจายไปทั่วพื้นที่ 

        เดย์เองก็ไม่เคยเห็นแบบนี้เช่นเดียวกันนี่เป็นครั้งแรกที่เขาลองใช้วิธีนี้

        แต่ในตอนนี้ดูเหมือนว่ามันจะได้ผลมากกว่าที่คิดเพราะว่าโจมตีเขาปล่อยพุ่งตรงออกไปมันรุนแรงกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก 

        แรงระเบิดสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งบริเวณก่อนที่เปลวเพลิงขนาดใหญ่จะปรากฏขึ้นด้านหน้าลุกไหม้ร่างของโทมัส

        เปลวเพลิงนั้นกำลังลุกไหม้ก่อนที่มันจะสงบลงในเวลาต่อมา

        เมื่อเปลวเพลิงนั้นค่อยๆสงบลงเผยให้เห็นร่างกายของโทมัสที่นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น

        ร่างกายของมันโดนเปลวเพลิงเผาไหม้ผิวหนังจนผิวหนังของมันนั้นไม่เกรียม

        ร่างกายโดนการโจมตีอันรุนแรงอัดเข้าไปจนตอนนี้ไม่สามารถขยับร่างกายได้

        การโจมตีจากเวทย์มนตร์รุนแรงกว่าที่คิดมันพุ่งทะยานซ้ายล่างของโทมัสความรุนแรงของการโจมตีทำให้ร่างกายของโทมัสรับบาดเจ็บ

        โทมัสยังคงไม่ได้สิ้นใจตายไปในทันทีดวงตาของมันยังคงมีสติอยู่แม้ว่าร่างกายจะไม่สามารถขยับได้

        มันใช้ดวงตาของตนเองมองตรงไปยังฮิลเลอร์พร้อมกับส่งเสียงขึ้นมา“ ช่วยฉันซะ!!! ” 

        ฮิลเลอร์คนนั้นกำลังจะลงมือมันยกฝ่ามือของตนเองขึ้นมากำลังจะใช้พลังเวทย์ของตนเองส่งผ่านไปใส่ร่างกายของโทมัสที่ได้รับบาดเจ็บ

        แต่ในขณะที่มันกำลังจะลงมือนั่นเองร่างเงาหนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลังฮิลเลอร์ชายผมทองที่ถือดาบเหล็กภายในมือปรากฏกายอยู่ด้านหลัง

        มันใช้ดาบเหล็กของตนเองฟันศีรษะของฮิลเลอร์ครั้งเดียวหลุดกระเด็นออกจากลำตัวปิดชีพคนผู้นั้นในทันที

        ซิลเวอร์กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย“ การปะทะกับมนุษย์ด้วยกันเองตัดกำลังทางด้านการฟื้นฟูถือว่าเป็นกฎข้อแรก ”

        โทมัสมองเห็นพวกของมันโดนตัดศีรษะกระเด็นในพริบตาดวงตาของมันเบิกกว้าง

        แน่นอนว่ามันรู้ได้ในทันทีว่าถ้ามันสูญเสียฮิลเลอร์ไปมันก็จะไม่สามารถพลิกสถานการณ์ในตอนนี้ได้อีกอย่างแน่นอน

        “ บ้าเอ้ย!!! ”  โทมัสส่งเสียงกรีดร้องด้วยความโกรธ

        แต่ในขณะนั้นเสียงฝีเท้าเดย์ก็ย่างกายเข้ามาเรื่อยๆเขาเดินมาหยุดลงตรงบริเวณด้านหน้าของมันยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก

        “ คราวนี้เกมส์โอเวอร์ของจริงแล้ว ”

        “ ลาก่อน ” เดย์ยกดาบของตนเองขึ้นมาแทงเข้าไปที่ร่างกายของโทมัส “ ฉึก!!! ” 

        [ เงื่อนไขเควส สังหารโทมัส สำเร็จ  ]

        [ ของรางวัล ได้รับค่าSP 300 หน่วย ]

        [ ของรางวัล ได้รับแพ็คเกจสุ่มสกิล 1 อัน ]

        [ ถ้าทำไม่สำเร็จ ตาย!!! ]
 

        ข้อความจากระบบปรากฏขึ้นบริเวณด้านหน้าเป็นตัวสั่นแดงให้เขาล่วงรู้ได้ว่าอีกฝ่ายสิ้นใจตายไปเรียบร้อยแล้ว

        โทมัสโดนสังหารตายไปผู้คนที่อยู่บริเวณรอบๆแสดงใบหน้าหวาดกลัวต่อเดย์ 

        เดย์แสดงใบหน้าเรียบเฉยเขาแสดงใบหน้าราวกับว่าไม่รู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อยที่ได้สังหารผู้ที่อยู่ด้านหน้าไป

        เลือดของโทมัสกระเด็นมาติดใบหน้าของเขา

        เดย์ค่อยๆดึงดาบของตนเองออกจากร่างกายของโทมัสแล้วก็กวาดสายตาไปมองรอบๆ 

        เดย์พูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว“ นายจะขัดขวางฉันอีกหรือเปล่า ”

        เขากำลังถามมาร์คที่น่าจะเป็นรองหัวหน้าที่ยังคงหลงเหลืออยู่

        มาร์คพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว“ นายสังหารโทมัสไปแล้วแล้วจะทำยังไงต่อจะขึ้นเป็นผู้นำค่ายแห่งนี้อย่างงั้นหรอ? ”

        เดย์ยิ้ม“ ผิดแล้วค่ายแห่งนี้ใครจะเอาก็เอาไปเถอะตัวของฉันไม่ได้ต้องการ ”

        “ ฉันบอกไปแล้วยังไงว่าฉันต้องการจะออกจากสถานที่แห่งนี้ ”

        “ สิ่งที่พวกนายตั้งใจจะทำและวางแผนเอาไว้ในตอนนี้มันล่มสลายไปเรียบร้อยแล้วฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะว่าพวกนายตั้งใจจะสร้างหมู่บ้านหรือว่าสร้างเมืองแบบไหนขึ้นมา”

        “ แต่ว่ามองดูจากกฎทุกอย่างที่ถูกตั้งขึ้นมามันก็คงจะไม่ใช่เมืองที่ดีนักกฏที่พวกนายตั้งขึ้นมาไม่แตกต่างจากการลิดรอนอิสรภาพของคนอื่น ”

        “ นี่คือการเตือนด้วยความหวังดีภายในสถานที่ค่ายนี้ล่มสลายแล้ว ”

        เดย์เขาพูดจบก็ค่อยๆเดินออกจากจุดนี้ตะโกนเรียกคิวที่อยู่บริเวณนั้น“ ไปกันเถอะ.. ”

        ในตอนนี้เรื่องราวทุกอย่างมันจบลงเรียบร้อยแล้วเขามีจุดประสงค์เพียงแค่สังหารโทมัสเท่านั้น

        พวกที่เหลือเขาไม่ได้ตั้งใจจะฆ่ามันอยู่แล้วในตอนนี้เมื่อสังหารเป้าหมายของตนเองได้เรียบร้อยเขาก็ต้องออกเดินทางจากสถานที่อย่างนี้

        สัญญาที่เคยให้เอาไว้ช่วยเหลือพรรคพวกของซิลเวอร์ 

        ในตอนนี้ยื่นมือช่วยเหลือคนที่ยังคงมีชีวิตรอดออกมาจากภายในนั้น 

        ค่ายแห่งนี้ล่มสลายไปเรียบร้อยแล้วหลังจากสูญเสียผู้นำอย่างโทมัสไปทุกอย่างเองก็เริ่มเปลี่ยนแปลง

        มีคนหลายคนที่อยากจะหลุดพ้นจากสถานที่แห่งนี้นานแล้วแต่ว่าพวกเขากลับไม่มีกำลัง

        ในตอนนี้เมื่อผู้นำอย่างโทมัสตายไปก็มีโอกาสให้พวกเขานั้นได้หนีออกจากสถานที่แห่งนี้

        ผู้คนมากมายกระจัดกระจายเดินทางไปตามสถานที่ต่างๆพวกเขาส่วนใหญ่รวมตัวกันเป็นกลุ่มแยกย้ายไปคนละทิศคนละทาง

        เดย์เองก็เช่นเดียวกัน

        เดย์คิวคินและเวนดี้พวกเขาออกเดินทางมาจากค่ายแห่งนั้นพร้อมกับกลุ่มคนหลายสิบคนที่เขาช่วยเอาไว้

        ยามวิกาลทั่วทั้งบริเวณถูกปกคลุมไปด้วยความหนาวเหน็บท้องนภาถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด กลางป่าใหญ่กองไฟขนาดใหญ่ถูกจุดขึ้น

        เดย์นั่งอยู่บริเวณด้านหน้ากองไฟพร้อมกับผู้คนอีกมากมายที่อยู่บริเวณรอบๆ

        ข้างกายของเดย์คือซิลเวอร์ชายผมทองผู้นี้นั่งอยู่ข้างกายของเดย์ ทั้งสองใช้ดวงตามองเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้

        ซิลเวอร์ถามขึ้นมา“ เจ้าจะไปไหนต่อ ”

        “ ไปไหนอย่างงั้นหรอไม่รู้สิตอนนี้สิ่งที่ฉันอยากจะรู้ก็คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับโลกใบนี้ ”

        “ คงจะเดินทางไปที่ไหนสักทีและก็ลองสำรวจดูละมั้ง ”

        “ อยากจะพบเจอกลุ่มคนที่รอดชีวิตด้วยและก็อยากจะพบเจออีกหลายๆอย่าง ”

        เดย์จะสำรวจกับสิ่งที่มันเกิดขึ้นในตอนนี้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

        ในตอนนี้โลกใบนี้เปลี่ยนแปลงไปแล้วอย่างไรบ้างแล้วก็ผู้คนที่ยังคงรอดชีวิตอยู่ละใช้ชีวิตแบบไหนบ้าง

        จุดประสงค์ใหม่และเป้าหมายของเขายังคงมีไม่แน่ชัดเพียงแค่อยากจะออกเดินทางและดูโลกที่เปลี่ยนแปลงไปแห่งนี้เท่านั้น

        ซิลเวอร์หันไปมองที่เดย์แล้วพูดขึ้น“ นายเป็นคนที่มีความสามารถ  ”

        “ ความสามารถของนายสามารถพัฒนาไปได้อีกไกลตอนนี้จากที่ตัวของฉันมองดูด้วยสายตานายน่าจะสามารถพัฒนาความสามารถของตนเองอาจจะขึ้นไปถึงนักผจญภัยระดับเอสหรือมากกว่านั้น”

        “ นักผจญภัยอย่างงั้นหรอ? ”

        “ ผู้ที่มีความแข็งแกร่งมีสกิลติดตัวเป็นสายต่อสู้ตั้งแต่กำเนิดส่วนใหญ่พวกเขาก็จะทำงานเป็นนักผจญภัย”

        “ นักผจญภัยถือว่าเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่ภายในดินแดนของข้า ”

        “ ยิ่งเป็นนักผจญภัยระดับสูงที่มีความสามารถอยู่ในระดับ S หรือมากกว่านั้นถูกยกย่องให้กลายเป็นสมบัติแห่งดินแดน ”

        “ นายนักบุญไม่ใช่หรือ? ในตอนนี้บอกว่าตัวเองเป็นนักผจญภัยอย่างเรา”

        “ นักบุญคือผู้มีความสามารถของวิหารศักดิ์สิทธิ์ผู้คนที่เข้าร่วมวิหารศักดิ์สิทธิ์จะถูกจัดลำดับตามนั้น”

        “ แต่ว่าพวกนักบุญเองก็มีตำแหน่งเป็นนักผจญภัยเช่นเดียวกัน ”

        “ ในตอนนี้พวกฉันกำลังจะเดินทางออกจากป่าโบราณมุ่งตรงไปที่เมืองเวย์ด้านหน้า”

        “ นายจะเดินทางไปด้วยกันไหมบางทีเดินทางไปที่นั่นมันอาจจะทำให้ตัวของนายได้เจอหลายๆอย่างก็ได้” ซิลเวอร์ทำการเอ่ยชักชวนออกมา 

        “ เมืองเวย์อย่างงั้นหรอ ” เดย์ก้มใบหน้าของตนเองคุณคิดอย่างจริงจังอยู่สักพักก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมาแล้วตอบกลับ 

        “ ได้!!! ”

        จบบท