เลย์ลา:Loving Moon

“ทางบริษัทกำลังเรียกเก็บเกม <เลย์ลา: เลิฟวิ่ง มูน> ให้เร็วที่สุด คุณลูกค้าที่ซื้อเกมมาแล้วสามารถกรอกฟอร์มคืนเงินได้ที่เว็บไซต์หลักของเกม หรือนำการ์ดเกมมาคืนที่ร้านใกล้บ้านท่าน”เสียงโทรทัศน์จอแบนที่ติดอยู่บนผนังร้านอาหารดังต่อไปเรื่อยๆ“บริษัทของเราได้รับทราบแล้วว่าเกมเสมือนจริงนี้ได้สร้างปัญหาสุขภาพจิตให้ผู้เล่น ทีมพัฒนายอมรับผิดทั้งหมดและขอให้ทุกท่านสนับสนุนผลงานต่อไปของเราด้วย...”พูดได้หน้าไม่อายเด็กหนุ่มเท้าคางมองประธานบริษัทที่ไม่ได้มีความรู้สึกผิดอยู่ในสีหน้าสักนิดเกมจีบสาวเสมือนจริง <เลย์ลา: เลิฟวิ่ง มูน> เป็นเกมที่ให้ผู้เล่นได้สัมผัสชีวิตในโรงเรียนหรูสำหรับเด็กอัจฉริยะ ห้อมล้อมด้วยสาวๆ น่ารักมากหน้าหลายตา แน่นอนว่าปัญญาประดิษฐ์ของเกมนี้ทำยากกว่าเกมออนไลน์เสียอีกเพราะจะต้องทำให้คนที่ไม่มีตัวตนจริงสมจริงให้ได้มากที่สุด และต้องตอบสนองกับพฤติกรรมคาดเดาไม่ได้ของผู้เล่นแต่ผลตอบรับดีเกินคาด เกมนี้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าจนผู้พัฒนาหลายๆ เจ้ากุมขมับว่ามัวแต่ไปทำเกมออนไลน์ตั้งนานทำไมไม่มาทำเกมจีบสาวแต่แรกทว่ามีข้อดีก็ต้องมีข้อเสีย เมื่อผู้เล่นไปค้นพบเนื้อหาพิเศษที่มีฉากรุนแรงชนิดที่ว่าไม่รู้ใส่มาทำไมในเกมจีบสาวใสๆ เมื่อหนึ่งในตัวละครที่จีบได้นั้น หากจับได้ว่าเราคบซ้อนจะถือมีดมาไล่จ้วงผู้เล่นกลางห้องเรียน หากเราไม่ป้องกันตัวเท่ากับว่าตายในเกมจนสติเด้งกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง บางรายหนักขนาดสมองนึกว่าร่างกายตายไปแล้ว ต้องหามไปโรงพยาบาลยกใหญ่นอกจากนั้น หากเราเลือกจีบตัวละครสาวดาวโรงเรียนแล้วอยู่ในโรงเรียนถึงกลางดึกโดยไม่มีเหตุผล จะมีฉากที่แฟนคลับคลั่งมารุมกระทืบเราจนซี่โครงหัก เกมใส่รายละเอียดไว้เต็มเปี่ยม แน่นอนว่าเจ็บก็เจ็บจริงแม้จะไม่มีแผลก็ตามนั่นทำให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์จนบริษัทสตาร์ดัสต์ต้องมาเรียกคืนกันแบบนี้ พูดง่ายๆ ตอนนี้ถ้าอยากหามาเล่นก็ต้องไปหาในตลาดมืดไร้สาระ ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้แต่แรก จะเปลืองงบเขียนฉากพวกนั้นขึ้นมาทำไม?“ขอโทษที่ให้รอ ชุดราเม็งคาราเกะสุดคุ้มได้แล้วค่ะ”พนักงานสาววางออเดอร์ของเด็กหนุ่มลงบนโต๊ะ มันเป็นราเม็งชามไม่ใหญ่มาก มาพร้อมเครื่องดื่มและไก่คาราเกะสี่ชิ้น ราคาจัดว่าไม่ถูกแต่มากินข้าวในห้างยังไงก็ต้องทำใจเด็กหนุ่มผงกหัวให้พนักงานเสิร์ฟแทนคำขอบคุณก่อนจะจับตะเกียบขึ้นกิน แอบสังเกตว่าเธอส่งยิ้มแห้งๆ กลับมา“โอปอลนี่ทำหน้าบอกบุญไม่รับตลอด ทั้งที่นิสัยก็ไม่ได้แย่อะไรแท้ๆ”อยากรู้เหลือเกินว่าเพื่อนคนนั้นเอาที่ไหนมาพูด เขาเหรอนิสัยไม่ได้แย่? เขาถูกโรงเรียนเรียกว่าเด็กมีปัญหา สาเหตุเดียวที่ไม่เคยมีเรื่องกับฝ่ายปกครองก็เพราะเขาเป็นคนที่พวกเด็กมีปัญหาตัวอื่นๆ กลัวหัวหดเพราะเขาเปิดตัวสุดอลังการโดยการอัดหัวโจกของโรงเรียนเสียน่วมแต่นั่นไม่สำคัญเท่าไหร่และเขาก็ไม่ได้ภูมิใจเป็นพิเศษ เขาแค่ชอบอยู่คนเดียวและคนพวกนั้นก็มายุ่มย่าม เลยจัดการไล่ไปให้พ้นๆ หน้าก็เท่านั้น“เฮ้ย มึง รู้วิธีปลดล็อกฉากกะซวกเกมนั้นยังวะ?”“เลย์ลาเหรอ?”พอข่าวเกี่ยวกับการเรียกเกมคืนจบลงก็ได้ยินเสียงพูดจากโต๊ะข้างๆ เป็นเด็กนักเรียนจากอีกโรงเรียนหนึ่ง อายุไม่น่าเกินสิบสี่สิบห้า ถึงโอปอลจะรู้วิธีปลดล็อกฉากเหล่านั้น(เพราะต้องนั่งฟังเพื่อนคุยกันดังลั่นในห้องเรียนแบบไม่มีความเกรงใจ)เขาก็ไม่เข้าใจว่ารู้แล้วได้อะไรขึ้นมา“เสิร์ชเอาดิ”“ไม่ได้ แม่งโดนไล่ลบหมด แถมคอนโซลจะล็อกเกมนี้ไม่ให้เล่นด้วย”“อ้าว แล้วทำไงถึงจะเล่นได้?”“ต้องปิดไวไฟแล้วห้ามต่อเน็ตจนกว่าจะเล่นจบ ถ้าต่อเน็ตปุ๊บ ระบบกลางของคอนโซลจะล็อกเกมทันทีเว้ย ถ้าหมดช่วงคืนเงินเมื่อไหร่มึงเตรียมปิดได้เลย”“แต่กูเล่นเกมออนไลน์อยู่อะมึง”“ก็เลือกเอาดิวะ”ไร้สาระชะมัด...หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ โอปอลคิดพลางกินไก่ทอดชิ้นสุดท้ายและลุกไปจ่ายเงินสาเหตุเดียวที่เขาต้องมาเดินห้างหรูถนนประดิษฐ์ฯก็เพราะมีคนนัดไว้ เพื่อนที่เล่นเกมออนไลน์ซึ่งมีเรื่องฉาวโฉ่ไม่แพ้กันอย่าง <สตาร์ดัสต์ เรล์ม ออนไลน์>...เกมที่ไม่รู้ว่าหนีคดีปล่อยคลื่นไฟฟ้าผิดพลาด ทำให้ผู้เล่นกระทบกระเทือนทางสมองมาได้ยังไงเหตุการณ์เมื่อตอนนั้นทำให้จำนวนผู้เล่นตกฮวบจนแทบต้องปิดเกม แต่ด้วยปาฏิหาริย์อะไรสักอย่าง เกมนั้นจึงยังอยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ แถมยังเริ่มดึงกลุ่มผู้เล่นใหม่เข้ามาด้วยลูกเล่นทางการตลาดต่างๆ นานา แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญ เขามาเพราะเพื่อนคนนี้ช่วยเขาลุยดันเจี้ยนที่เรียกได้ว่าโหดที่สุดของเกมแถมยังบุกกันแค่สองคน พอจบแล้วเลยกลายเป็นเพื่อนคนแรกสำหรับคนไร้เพื่อนอย่างโอปอลเพื่อนคนนั้นชื่อว่าอัศวินตอนนี้คงใกล้มาถึงแล้ว เพราะโรงเรียนของหมอนั่นก็อยู่บนถนนเส้นเดียวกัน ระหว่างโอปอลนั่งรอก็มีหุ่นยนต์เช็ดพื้นแล่นผ่านไปหนึ่งตัว ตอนนั้นสายก็เข้า อัศวินบอกว่าตนรออยู่ข้างน้ำพุชั้นหนึ่งของห้างโอปอลเดินลงบันไดเลื่อนก็เห็นเด็กหนุ่มใส่หูฟังสีแดงคนหนึ่งโบกมือหย็อยๆ ให้“ว่าไง ขอโทษที่ให้รอ โอปอลสินะ”“อือ” เขาตอบรับห้วนๆ และลากเก้าอี้นั่งลง “แล้ว? มีอะไร?”นี่เป็นการพบกันครั้งแรกนอกเกมแต่โอปอลก็พูดแบบมะนาวไม่มีน้ำ อัศวินเตรียมใจกับท่าทีแบบนี้ของอีกฝ่ายอยู่แล้วจึงยิ้มรับ“ไม่ยอมเสียเวลาเลยจริงๆ... ที่ขอพบตัวจริงวันนี้เพราะมีเรื่องจะขอร้องน่ะ” เขาเว้นช่วง โอปอลไม่ตอบสนองใดๆ “นายคงรู้อยู่แล้วว่าฉันทำงานพิเศษให้กับนิตยสารเกมออนไลน์เจ้าหนึ่ง เจ้าที่ชอบขุดคุ้ยความลับและเรื่องแปลกๆ ในตัวโค้ดของเกม”“นั่นเป็นสาเหตุที่นายสนใจสตาร์ดัสต์ เรล์ม”“ไม่ใช่แค่เกมนั้นอย่างเดียว...” อัศวินส่งห่อกระดาษให้โอปอล เขาเปิดดูก็เห็นว่าเป็นการ์ดเกมเลย์ลา เฉพาะคนที่พรีออเดอร์เกมเท่านั้นที่จะได้ หากซื้อทีหลังจะมีแต่แบบดิจิทัล “เกมนี้ด้วย ตอนนี้เจ้านายกำลังสั่งพวกเราล้วงเกมนี้อยู่”“แล้ว? สื่อรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเกมนี้ มันกำลังจะปิดตัว”“ไม่ใช่แค่เรื่องฉากจ้วงกันหรือทำร้ายร่างกายหรอก พวกเราเล่นกับโค้ดเกมแล้วเจออะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล... ตัวละครลับไงล่ะ” อัศวินโน้มตัวมาข้างหน้า “ตัวละครลับที่ผู้เล่นเพียงหยิบมือเคยเจอ พวกเรารู้แค่ว่าต้องต่อเน็ตเท่านั้นถึงจะปรากฏตัวด้วย”“แล้ว?”“ฉันกำลังจะเสนองานให้นาย ช่วยฉันหาตัวละครลับนี้ ไขความลับของเธอให้กระจ่างก่อนตัวเกมจะโดนล็อก แน่นอนว่ามีค่าตอบแทนให้ หากนายเจอฉันจะแบ่งค่าจ้างของฉันให้นาย...ประมาณนี้” อัศวินยื่นหน้าจอมือถือให้ ตัวเลขที่โชว์อยู่ไม่ใช่น้อยๆ จนไม่อยากเชื่อว่าเป็นงานเล่นเกมนอกเวลาของเด็กมัธยม “แต่ถ้านายหาไม่เจอก็ไม่เป็นไร ฉันมีค่าเสียเวลาให้เหมือนกัน ไม่ว่ายังไงก็เหมือนนายได้เงินฟรีนั่นแหละ”“แค่เว็บข่าวเกมออนไลน์จะเอาเงินพวกนี้มาจากไหน?”“นายดูถูกพลังของสื่อเกินไปแล้ว โอปอล” อัศวินยิ้มกริ่ม “มีข่าวลือว่าผู้ทำสารคดีเจ้าดังกำลังสนใจเกมเลย์ลาอยู่ ถ้าพวกเราได้ดีลกับพวกนั้น นอกจากจะเป็นการโปรโมตชื่อนิตยสารไปในตัวยังได้เงิน...”“เข้าใจ แต่จะรู้ได้ไงว่านายไม่ได้มาหลอกฉัน? เกมนั้นมันอันตราย”“ขนาดลุยด้วยกันสามชั่วโมงยังไม่เชื่อใจกันอีกเหรอ? แต่ก็ดีแล้วล่ะ สมัยนี้จะทำอะไรกับใครก็ต้องระวัง นายอยากเห็นอะไร? บัตรประชาชน? บัตรนักเรียน? นามบัตร?”“ทุกอย่าง”อัศวินทำท่ายอมแพ้และวางของทั้งสามอย่างลงตรงหน้าโอปอล เด็กหนุ่มกวาดสายตามองผ่านๆ ก็พยักหน้า อัศวินจึงเก็บอย่างรวดเร็วอันที่จริงระหว่างนั้นโอปอลจำชื่อ นามสกุล กับที่อยู่ของคนคนนี้ไว้เรียบร้อยในกรณีมีอะไรขัดข้อง“ฉันเอาค่าเสียเวลาแล้วกัน ช่วงนี้อยากได้เงินติดกระเป๋าพอดี”“นึกว่ารีดไถจากพวกกุ๊ยที่โรงเรียนนายอยู่เสียอีก”โอปอลหรี่ตาจนอัศวินรีบหุบปาก“การ์ดเกมนั่น นายเอาไปใช้กับเครื่องที่บ้านได้เลย มันเชื่อมต่อกับ ไอดีฉันอยู่ ฉะนั้นฉันจะตรวจสอบได้ว่านายเสียเวลาตามปากว่ารึเปล่า” อัศวินยิ้มยียวน “ฉันมีธุระแค่นี้แหละ แค่เล่นเกม พยายามหาตัวละครลับที่ว่า ไขความลับของเธอด้วยถ้าเป็นไปได้”“ทำไมมาขอฉัน?”โอปอลไม่เข้าใจว่าทำไมคนคนนี้จึงขอให้คนที่เพิ่งเคยเจอหน้าในชีวิตจริงเป็นครั้งแรกทำงานนี้ ดูเจ้าตัวน่าจะเพื่อนเยอะเสียด้วยตัวเขาเองแม้รู้เรื่องเกมจีบสาวผิวเผินก็ไม่เคยสนใจเล่น ทำไมถึงคิดว่าคนอย่างเขาจะหาตัวละครลับเจอ?“ความรู้สึกน่ะ ฉันรู้สึกว่าถ้าเป็นนายจะพังเกมนี้ได้”“...ว่าไงนะ?”“เปล๊า ถ้าไม่มีคำถามฉันก็หมดเรื่องพูดแล้ว ไปกินขนมกันปะ?”โอปอลหยิบกระเป๋าเป้พาดบ่า“โทษที รีบกลับ เดี๋ยวรถติด ถนนซ่อมอยู่”“อ๋อ... เสียดายจัง ถ้าอย่างนั้นไว้วันหลัง ดีใจที่ได้เจอนายนะโอปอล”โอปอลไม่ตอบ หันหลังเดินจากไปเฉยๆ ---- ถึงบ้านแล้ว โอปอลทักทายแม่ห้วนๆ ก่อนจะขึ้นไปอาบน้ำ ในเมื่อวันนี้เขาบอกว่าจะไม่ทานข้าวเย็นที่บ้าน เขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรต้องเจอแม่เลยโยนห่อกระดาษที่บรรจุการ์ดเกมลงบนเตียงแล้ว โอปอลก็เปิดฝาคอมพิวเตอร์ค้นข้อมูลตัวละครลับของเกมเลย์ลาสิ่งที่เขาเห็นทำให้ขนลุกซู่...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

1 โอปอล:ภารกิจเล่นเกมจีบสาว

นิยายแนะนำ

เลย์ลา:Loving Moon

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

1 โอปอล:ภารกิจเล่นเกมจีบสาว

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้