(ร้องเพลง)แฮปปี้เบิด เดย์ ทู๊ ยู ~~~ วู้ๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!
“เป่าเลยๆๆๆๆๆๆๆ”(เสียงเชียร์จากมาร์คัส)
อลิซประสานมือหลับตาและอธิษฐานชุดใหญ่ขอั้แ่สุขภาพ โชคลาภ และคู่ครอง
“เป่าซะทีเถอะน่ายัยแก่ ฉันเมื่อย”มาร์คัสบ่นในขณะที่ถือเค้กให้อลิซ
“ใครแก่ไอเด็กบ้า ถือนิ่งๆเถอะน่า” อลิซบ่นกลับ
“ฟู่”(เสียงเป่าเค้ก)
“เย้!!!!!!”(เสียงทุกคน)
“มีความสุขมากๆนะหลานรัก 20 ปี มันไวจริงๆ ย่ายังรู้สึกเหมือนหลานยังเป็ตัวน้อยอยู่เลย”ย่าพูดพลางเอามือลูบหัวอลิซ
“หนูก็ยังเป็ตัวน้อยของย่าน้า”อลิซพูดพลางสวมกอดคุณย่าและพยายามแกล้งๆจะนั่งตัก
“555 กระดูกจะหัก” ย่าพูดพลางหัวเราะ
“ดึกมากแล้วสินะ”ย่าพูดพลางมองไปที่นาฬิกา
“’งั้นหนูไปส่งย่าเข้านอนนะคะ”อลิซประคองส่งย่าถึงเตียงนอนพร้อมห่มผ้าให้ ในขณะที่ลุกขึ้นนั้น
หมับ!!!ย่าคว้าแขนอลิซไว้ พร้อมพูดเบาๆ .”ย่ารักหนูมากนะลูก” ย่าน้ำตาไหล
“ไม่ร้องน้าหนูก็รักย่าค่ะ จุ๊ฟ!’’ อลิซพูดแล้วก็จุ๊ฟที่หน้าผากคุณย่าแล้วก็เดินออกจากห้องมา
ปกติเราจะบอกรักกันทุกวันอยู่แล้วแต่วันนี้ฉันรู้สึกแปลกใจนิดๆ มันโหวงๆแปลกๆ (อลิซยืนครุ่นคิดอยู่พักนึง)
“ลิซคิดอะไรอยู่” มาร์คัสพูดเรียกสติ
“เปล่าแค่รู้สึกแปลกๆ บอกไม่ถูก”
“วัยทองล่ะมั้ง”มาร์คัสพูดพร้อมทำหน้ากวนตีนใส่ ฉันหันไปมองค้อนนางก็หัวเราะสบายใจ ราวกับว่าวันไหนไม่ได้ยั่วโมโหจะนอนไม่หลับ
มาร์คัสกับฉันเป็เพื่อนเล่นกันมาแต่เด็กนางเด็กกว่าฉันแค่1เดือนแต่เรียกฉันว่ายัยแก่มาตลอด น่าโมโหมั๊ยล่ะ แต่ก็ดีที่มีนางเป็เพื่อนคอยช่วยเหลือหลายอย่าง ด้วยความที่บ้านอยู่ใกล้กันพ่อกับแม่มาร์คัสก็รู้จักกับคุณย่า เลยไปมาหาสู่กันบ่อยแทบจะเป็คนในครอบครัวเดียวกัน เค้าคงเอ็นดูที่ฉันอยู่กับย่าสองคนพ่อแม่ก็เสียไปหมด
หลังจากช่วยกันเก็บกวาดโต๊ะเสร็จมาร์คัสก็กำลังจะเดินกลับบ้าน ฉันเดินไปส่งที่ประตูแล้วมาร์คัสก็ยื่นของขว้ญกล่องเล็กๆมาให้
“อ่ะสุขสันต์วันแก่” ยื่นของมาแต่หน้ามองฟ้าแก้เขิล
“ว๊ายแตงกิ้วน้า เกรงใจอ่า จริงๆไม่ต้องลำบากเลย”ฉันพูดพร้อมรีบคว้าของขวัญมาแกะอย่างไว
“โหยสวยมาก ทำเองเลยเหรอ”ฉันชูสร้อยขึ้นแล้วมองอย่างปลื้มใจ
“อื้มสร้อยนี้ทำจากเขี้ยวหมาป่าแท้เลยนะ มันเป็เครื่องรางนำโชคช่วยให้ปลอดภัยจาก..........................
“จาก?”ฉันขมวดคิ้วสงสัย
“ก็จากสิ่งชั่วร้ายต่างๆไงใส่ไว้ซะ เวลาเธอมีปัญหาฉันจะรีบมาช่วย”
“แหมโรแมนติกเชียว จะจองฉันไว้ก่อนล่ะเซ่ รีบๆมาขอน้า เดี๋ยวคนอื่นจะมาฉุดไปก่อน”
“จองบ้าบออะไรยัยแก่มั่นหน้า ชิ” มาร์คัสพูดพร้อมหน้าแดงก่ำแล้วรีบเดินจ้ำอ้าวกลับบ้านไป
ฉันปิดประตูบ้านแล้วก็รีบขึ้นบ้านอาบน้ำเตรียมเข้านอน
“นอนไม่หลับแฮะ”ฉันพลิกตัวไปมาเพื่อหาท่าที่เหมาะที่จะนอนสบาย
ติ๊ง~~~~ แต่ง~~~~ ติ๊ง ~~~~แต่ง~~~~ เสียงนาฬิกาดังเตือนบอกเวลาเที่ยงคืน
จู่ๆฝนก็ตกหนักลมพัดต้นไม้สั่นไหวราวกับพายุเข้า แล้วก็มีฟ้าผ่าลงมาตรงต้นไม้หน้าบ้านพอดี เปรี้ยง!!!เสียงดังสนั่นหวั่นไหว แสงจ้าจนแสบตาไปหมดไฟทั้งบ้านดับพรึบ ฉันรู้สึกเป็ห่วงคุณย่า เลยเดินลงมาดูเผื่อท่าน้าความช่วยเหลือ แต่สิ่งที่เจอคือ ประตูบ้านเปิดออกพร้อมมีรอยเท้าเปื้อนโคลนเดินตรงไปทางห้องคุณย่า ต้องเป็โจรแน่ฉันรีบคว้าไม้เบสบอลวิ่งเข้าไปที่ห้องคุณย่า แต่ดันลื่นขี้โคลนซะได้
โครม!!!“โอ๊ยเจ็บ คุณย่าเป็อะไรรึเปล่า”ฉันะโถามออกไปทั้งๆที่ล้มก้นจ้ำเบ้าอยู๋กับพื้น
ในตอนนั้นมีเพียงแค่แสงจากฟ้าร้องที่ส่องเข้ามาฉันเห็นเหมือนร่างคนยืนอยู่ใกล้เตียงคุณย่า ฉันรีบลุกแล้วง้างไม้สุดแรงเตรียมฟาดกะว่าเข้าท้ายทอยแน่ๆแต่ร่างนั้นเอื้อมมือมาจับไม้ไว้ โดยที่ไม่หันมามองด้วยซ้ำ มืดขนาดนี้ทำได้ไงฟะ
“ไอโจรบ้าออกไปเดี๋ยวนี้นะอยากตายรึไง แม่จะฟาดให้หัวแตก”ฉันพูดพลางพยายามยื้อยุดฉุดกระชากไม้สุดแรงแต่ทว่าไอโจรบ้าไม่ได้ขยับตัวเลยสักนิดแรงจะดีไปไหน ฉันเลยปล่อยไม้แล้วผลักเ้านั่นแทนและกลายเป็ฉันที่กระเด็นล้มตึงลงไปอีกรอบ
“แกอยากได้อะไรก็เอาไปแต่อย่าทำร้ายฉันกับย่าเลยนะ”ฉันร้องอ้อนวอนโจร ฝนตกขนาดนี้เรียกใครให้ช่วยคงไม่ได้ยิน ถ้ายังคิดสู้อาจจะแย่ก็ได้ ในระหว่างที่พูดร่างนั้นก็ยังยืนนิ่ง ไม่พูดอะไร ด้วยความที่โจรใส่ฮุ้ดฉันเลยไม่เห็นว่าสีหน้ามันเป็ยังไง
“พอเถอะอลิซ ย่าไม่เป็ไร นี่คนรู้จักของย่าเอง”
“คนรู้จักที่มาหายามวิกาลในคืนฝนตกหนักเนี่ยนะคะ”ฉันถามย่ากลับไป พลางมองที่ชายผู้นั้นอย่างสงสัย
“ออกไปรอข้างนอกสักแปปนึงนะย่ามีเื่ต้องคุยกับเค้า”
ฉันเดินออกมากจากห้องแบบงงๆพร้อมปิดประตูแล้วไฟในบ้านก็ติด ฉันเลยไปปิดประตูบ้าน แล้วจัดการถูคราบรอยเท้าโคลนระหว่างรอเค้าคุยกัน
“คุยกันตอนเที่ยงคืนกว่าเนี่ยนะบ้าบออะไร”ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองแล้วก็ย่องไปเอาหูแนบประตู ขอเสียมารยาทแอบฟังหน่อยเถอะ มันสงสัยไม่ไหว
“ไม่เจอกันนานนายท่านยังคงงดงามเช่นเดิม มันถึงเวลานั้นแล้วสินะ”ย่าคุยกับชายคนนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆที่แสดงถึงความเคารพ แถมยังเรียกนายท่าน ฉันนี่งงไปหมด
“ยังพอมีเวลาอีก3 วันให้เ้าได้ทำใจและร่ำลา”เสียงทุ้มๆของคนๆนั้นพูดขึ้นแต่ไม่ใช่เสียงคนแก่ เสียงยังหนุ่มมาก
อะไรกันนี่คุณย่าจะหนีไปกับตานี่เหรอ OMG ฉันจะถูกทิ้งเหรอนี่(ความคิดไร้สาระวุ่นวายไปหมด)
“3 วันนี้คงวุ่นวายกันน่าดู พวกฝั่งนู้นคงตามหาอลิเซียกันอยู่เหมือนกัน”ห๊ะ!อลิเซียอะไรกัน หมายถึงฉันเหรอ
“ข้าให้คนเฝ้าไว้ตลอดเ้าก็รู้”ชายคนนี้เป็สต้อกเกอร์เหรอ มาตามดูอะไร ฉันได้แต่สงสัย(เงี่ยหูฟังต่อ)
“ข้าััพลังงานชั่วร้ายได้ใน่นี้กลัวนางจะไม่ปลอดภัย”
“ก็ว่าสิกางเขตอาคมแ่า กว่าข้าจะฝ่าเข้ามาได้ไม่ง่ายเลย ขอบคุณนะมาเรียที่ช่วยดูแลลูกสาวข้ามาตลอด”ฉันที่ยืนฟังอยู่อึ้งไปชั่วขณะ ลูกสาว? พ่อเหรอ?เค้าคือพ่อของฉันเหรอ?ฉันที่คิดมาตลอดว่าเป็เด็กกำพร้าพ่อแม่ตายด้วยอุบัติเหตุ ย่าโกหกฉันทำไม? คำถามมากมายวิ่งเข้ามาในหัวความสับสน สงสัย ปะปนกันไป
โครม!!!!แล้วประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้งรอบนี้หลุดมาทั้งบาน
“เจอตัวแล้ว”เ้าของเสียงนั่นกระโจนเข้ามาบีบคอฉันแล้วง้างมือ เตรียมเอามีดจ้วงฉัน แต่ตอนนั้นเหมือนมีแสงออกมาจากสร้อยที่มาร์คัสให้ไว้แล้วจู่ๆก็มีหมาป่าสีขาวตัวใหญ่พุ่งเข้าหาคนที่เข้ามาทำร้ายฉันหมาตัวนั้นกัดเข้าที่คอของคนร้ายนั่น แล้วลากออกไป แล้วสิ่งที่ฉันเห็นคือคนนั้นไม่สิ เหมือนไม่ใช่คน มีเล็บยาว เขี้ยวแหลม ตัวซีด ต่อสู้ขัดขืนกับหมาป่าตัวนั้นทุกอย่างเกิดขึ้นไวจนงง ว่านี่ฝันหรือเื่จริงฉันทำอะไรไม่ถูกได้แต่นั่งอยุ่ที่พื้นจากนั้นชายในห้องของย่าก็พุ่งออกมาด้วยความไวแสง เห็นอีกทีคือไปกระชากหัวของคนเขี้ยวยาวหลุดออกมาคามือ เืสาดกระเซ็นทั่วบ้าน ฉันยิ่งช็อคเข้าไปใหญ่
“ทำดีมากมาร์คัสปกป้องนายหญิงของเ้าได้ดีเช่นเดิม”ชายในฮู้ดหันไปคุยกับหมาป่าตัวนั้น จากนั้นหมาก็กลายร่างเป็มาร์คัสเพื่อนของฉัน
“ขอรับนายท่าน ด้วยพันธะสัญญาข้าให้สัจจะไว้แล้วว่าจะปกป้องนายหญิงจนกว่าชีวิตจะหาไม่” มาร์คัสพูดกับชายคนนั้นเหมือนรู้จักกันมานาน
“มันเข้ามาได้โดยที่ข้าไม่รู้คงไม่ใช่เล่นๆ พอจะรู้มั๊ยว่าเป็พวกไหน”คุณย่าพูดพลางเดินถือไม้เท้าออกจากห้อง
“ข้าคิดว่าเป็พวกทหารรับจ้างไร้ฝ่ายดูจากรอยสัญลักษณ์ที่แขน พวกนี้ทำงานให้ทุกคนที่จ่ายได้มากพอ โดยไม่สนเผ่าพันธ์ใดคงเป็การส่งมาดูชั้นเชิง”มาร์คัสพูดพลางตรวจศพตัวประหลาดนั้น
“ข้าคงต้องเพิ่มอาคมอีกชั้นกล้าดียังไงถึงกล้ามาบุกรังแม่มดมาเรีย”จากนั้นคุณย่าก็ใช้ไม้เท้าที่ถือมาปักไปที่ศพตัวประหลาดแล้วท่องอะไรสักอย่าง จากนั้นไฟสีเขียวก็ลุกทั่วศพแล้วก็สลายไป
“ท่านทำอะไร”ชายในฮู้ดถามย่า
“ข้าใช้มนตราล้างร่องรอยเผื่อมีใครติดตามมันมา ซึ่งมีแน่ เพราะการจะเข้ามาได้ต้องมีแม่มดเก่งๆช่วยแล้วข้ายังฝากของขวัญไปถึงแม่มดนั่น อยากลองดีกับข้า ก็ต้องเจอหน่อย”
“ป่านี้ฝั่งนั้นคงวายวอดกันไปหมดละ”มาร์คัสพูดพร้อมยิ้มมุมปากซะใจ
“คงต้องเก็บกวาดกันหน่อย”ย่าพูดพร้อมยกไม้เท้ากระทุ้งพื้น วิ๊ง!!! แสงวาบขึ้นมาแล้วบ้านที่เละเทะก็กลับกลายเป็ปกติ
“อลิเซียเป็อะไรรึเปล่า”ชายในฮุ้ดหันมาถามฉัน
ฉันไม่ได้ตอบอะไรได้แต่มอง3คนตรงหน้ายังอึ้งว่าเมื่อกี้มัน เกิดอะไรขึ้นกันแน่ โอ๊ย!! เวียนหัวชะมัดแล้วทุกอย่างก็ค่อยๆพร่าเลือน........
“อลิซ!!!”มาร์คัสพูดพร้อมวิ่งมารับตัวอลิซไว้
“นางหมดสติไปแล้วท่าน”มาร์คัสพูดกับชายในฮู้ด
“พานางไปพักที่ห้องเถอะจากความทรงจำแบบมนุษย์ คงจะใน่าดู”
“นายท่านตอนนี้มีพวกมันหานางเจอแล้ว ไม่นานคงมีพวกอื่นมาอีก คงต้องรีบคืนความจำให้นาง 3วันอาจจะนานเกินไปเราต้องทำพิธีกันพรุ่งนี้เลย คืนนี้ข้าจะเตรียมทุกอย่างให้พร้อม”
“ฝากเ้าด้วยนะมาเรีย”
“เป็เกียรติอย่างยิ่ง”
855
