ความจริงจ้าวหยางจื่อก็บ่นแบบขอไปทีเพื่อกลบเกลื่อนที่ตนเองดีใจอย่างมากก็เท่านั้น ด้วยพละกำลังปัจจุบันของเขา สามารถยกปลาขึ้นมาได้สบายๆ แม้มันจะตัวใหญ่อย่างมากก็ตาม
ทันใดนั้นจ้าวหยางจื่อก็ยกเบ็ดขึ้น! ปลาที่อยู่เหนือน้ำก็ไม่มีแรงตอบโต้เขาเหมือนตอนที่อยู่ในน้ำ ทำให้ยกปลาที่อยู่เหนือน้ำได้ง่ายกว่าตอนที่อยู่ในน้ำมาก เขาสามารถเอามันขึ้นบกได้สบายๆ
พอจ้าวหยางจื่อเห็นปลาไนนั่นใกล้ๆ เขาก็อุทานออกมาเสียงดัง!
“ใหญ่! ตัวใหญ่มาก!!” จ้าวหยางจื่อตื่นใเพราะไม่เคยเจอปลาไนขนาดใหญ่เท่านี้มาก่อน มันต้องอยู่มานานเพียงใดถึงมีขนาดใหญ่โตเช่นนี้! เขาคิดว่าน้ำหนักของมันประมาณสิบจิน(5กิโลกรัม)ได้
จ้าวหยางจื่อไม่เสียเวลานาน เขารีบปลดตะขอเบ็ด แล้วนำปลาไปเก็บที่ตะกร้าไม้ไผ่ที่เขาแขวนไว้ก่อนหน้านี้ทันที
หลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้นจ้าวหยางจื่อก็รีบกลับมาตกปลาต่อ
ด้วยประสบการณ์ก่อนหน้านี้ทำให้การหย่อนเบ็ดครั้งที่สองของจ้าวหยางจื่อหย่อนลงน้ำเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ถ้าปลาติดเบ็ด เขาก็จะรีบยกขึ้นทันที เพื่อไม่ให้ปลามีแรงสู้เขาในน้ำนั่นเอง
ซึ่งก็เหมือนเดิม เขาหย่อนเบ็ดลงไม่ถึงสองลมหายใจ ปลาก็ติดเบ็ดของเขา ทว่าครั้งนี้ก็เป็ปลาไนอีกแล้วที่ติดเบ็ด
“ติดอีกแล้ว! รวดเร็วใช้ได้!”
ความที่ปลาตัวเล็กกว่าเดิม จ้าวหยางจื่อก็เลยจัดการได้อย่างรวดเร็ว
เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป การกระทำของจ้าวหยางจื่อก็มีอยู่แค่นี้ ปลดเป็ดออกจากปากปลาใส่ตะกร้าแล้วกลับไปหย่อนเบ็ดอีกรอบ วนไปเพียงแค่นี้ จนในที่สุดปลาที่เขาตกมาได้ก็เต็มตะกร้าไม้ไผ่..
..
ขณะที่จ้าวหยางจื่อกำลังตกปลาอย่างเมามันอยู่นั้น ทางด้านซีซวนพอนางตื่นขึ้นแล้วพบว่าพี่ใหญ่ของนางอยู่ที่บ้านก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
ทันใดนั้นเธอก็รีบปลุกซีห่าวผู้เป็น้องชาย..
“ซีห่าว! ซีห่าว! ตื่น! รีบตื่นเร็ว!”
“อื้อออ!! มีเื่อะไรหรือท่านพี่!”
“ตื่นเร็วเข้าพี่ใหญ่หายไปอีกแล้ว!”
“อีกแล้วงั้นหรือ! ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวพี่ใหญ่ก็กลับมา ข้าขอนอนต่อ..”
เห็นเ้าน้องชายจอมี้เีและขี้เซา มือเล็กๆ ของซีซวนก็ฟาดไปที่ก้นของซีห่าวหนึ่งที ก่อนที่จะพูดเสียงเรียบขึ้นว่า
โอ๊ย!
“ไม่ได้! รีบตื่น!! ถ้าพี่ใหญ่ตกอยู่ในอันตรายจะทำอย่างไร!”
สาวน้อยคนนี้ยังคงไม่ลืมว่าอดีตพวกเขาว่าเคยพบเจอเหตุการณ์อันใดมา จึงร้อนรนใจและระแวงอย่างมากนั่นเอง
“ก็ได้ๆ ..” ซีห่าวลุกขึ้นอย่างสะลึมสะลือ แต่กระนั้นเขาก็ยอมทำตามพี่สาว ถ้าเขาอ้อยอิ่งอีกมีหวังโดนเพิ่มอีกหนึ่งฝ่ามือแน่
ต่อมาสองฝาแฝดก็ได้ออกตามหาผู้เป็พี่ใหญ่อีกครั้ง กระจายกำลังกันไปสองทิศทาง
ไม่นานทั้งสองคนก็ตามหาจ้าวหยางจื่อพบ เพราะว่าเ้าตัวค่อนข้างที่จะส่งเสียงดัง ขณะที่ตกปลาได้สำเร็จ
เดินเข้ามาใกล้จ้าวหยางจื่อแล้วซีซวนก็พูดขึ้นเสียงใส
“อยู่นี่เองหรือเ้าคะ น้องตามหาตั้งนาน”
“หือ น้องตามหาพี่ทำไมงั้นรึ”จ้าวหยางจื่อหันกลับมาตอบอย่างไม่ทันตั้งตัว
“น้องคิดว่า..”
เห็นว่าน้องกำลังพูดสิ่งไม่เป็มงคล จ้าวหยางจื่อก็รีบตัดบททันที
“อย่าคิดมากเลย มาช่วยพี่เก็บปลาดีกว่า เห็นไหมพี่ได้เยอะเลย!”
“อือ..”
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังมาอีกฟากหนึ่ง ซึ่งเป็เสียงของซีห่าว
“พี่ใหญ่!! ปลาเยอะมาก! พี่ตกได้ทั้งหมดเลยงั้นรึ!!”
“ใช่! โอ้! ได้อีกตัวแล้ว!”
ทว่าทันใดนั้นเอง ปลาก็ได้ติดเบ็ดพอดี อีกทั้งยังเป็ปลาตัวใหญ่เสียด้วย เพราะน้ำกระเพื่อมค่อนข้างแรง
แต่ทันใดนั้นก็เกิดสิ่งไม่คาดคิดขึ้น เมื่อเบ็ดที่จ้าวหยางจื่อใช้ตกปลาอยู่นาน จู่ๆ เชือกก็ขาดสะบั้นเสียอย่างนั้น!
จ้าวหยางจื่อเศร้าหมองในทันที เมื่ออาวุธประจำการของเขาได้พังทลายลง
“เบ็ดข้า..”
ซีซวนผู้เป็น้องสาวก็รีบเข้ามาปลอบโยน
“อย่าเศร้าไปเลยเ้าค่ะ ค่อยซ่อมทีหลังก็ได้ อีกอย่างเราได้ปลามามากแล้ว วันนี้ควรพอเท่านี้..”
“เอาตามที่น้องว่าก็ได้” ถึงจะได้รับการปลอบโยน แต่จ้าวหยางจื่อก็ยังไม่หายเศร้า เพราะเขายังทำใจไม่ได้ที่เสียอาวุธคู่กาย ที่ออกรบด้วยกันมาเนิ่นนานหลายปี
สังเกตเห็นพี่ใหญ่ยังอาลัยอาวรณ์ ซีซวนก็ชวนคุยเพื่อทำให้เขาหลงลืม
“ท่านพี่เ้าคะ แล้วจะทำอย่างไรดีกับปลาดุกและปลาไนพวกนี้”
“พี่ตั้งใจว่าจะขายทั้งหมด เหลือไว้ทำอาหารแค่ตัวเดียวก็พอ”
ได้ยินคำตอบของจ้าวหยางจื่อ ซีซวนก็เป็กังวล เพราะกว่าจะได้รับประทานเนื้อนั้นก็ยากเอาการ
“แต่ว่า..”
เห็นว่าน้องสาวเริ่มคิดมาก จ้าวหยางจื่อก็คลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน พลางอธิบายให้น้องสาวเข้าใจ
“ไม่ต้องกังวลไปพี่มีเคล็ดลับเพื่อจับปลาใหม่แล้ว พี่สามารถตกปลาได้เรื่อยๆ ไม่เหมือนที่เคยเป็แน่นอน”
“ก็ได้เ้าค่ะ”ศีรษะเล็กพยักขึ้นลงอย่างน่ารักเมื่อรับรู้
“แล้วน้องว่าเราจะขายปลาได้เท่าไหร่”
“น้องว่าได้สองก้วนก็มากโขแล้วเ้าค่ะ”
“งั้นรึ..”
(1 อีแปะ = 1เหวิน
100 อีแปะ = 1ก้วน
1000 อีแปะ = 1ตำลึงเงิน,ก้วน,พวง
10 ตำลึงเงิน= 1ตำลึงทอง)
ในเวลาต่อมาจ้าวหยางจื่อทอดสายตายาว ไม่รู้ว่ากำลังขบคิดสิ่งใดอยู่ในใจ
..
เมื่อคิดจะทำสิ่งใดแล้ว จ้าวหยางจื่อก็ลงมือทำในทันที
ใช้เวลาเพียงครึ่งก้านธูป เขาก็นำปลาทั้งตะกร้าไม้ไผ่มาที่ใจกลางหมู่บ้านตระกูลหานได้สำเร็จ
แน่นอนว่าจ้าวหยางจื่อยังไม่ไปชายปลาในทันที เขาต้องนำปลาไปฝากท่านยายหานผู้มีพระคุณของเขาก่อน จะได้ใช้โอกาสนี้ไปเยี่ยมเยียนท่านบ้างว่ายังสุขภาพดีเหมือนเดิมหรือไม่
ทว่าพอจ้าวหยางจื่อเดินไปถึงหน้าบ้านของท่านยายหานนั้น ก็ได้ยินเสียงแหลมดังออกมาจากในบ้านทันใด
“จื่อหยาง!(ชื่อปลอมของพระเอก) เ้ามาทำอะไรที่บ้านของข้าั้แ่เช้าตรู่ ถ้ามาหาท่านแม่ละก็ท่านยังไม่ตื่น! หรือว่าจะมาขออาหารอีกแล้ว ขอบอกไว้เลยนะว่าไม่มี เ้าก็เป็ผู้ใหญ่แล้วเหตุใดไม่ทำงานหาเลี้ยงชีพบ้าง จะี้เีไปถึงไหน!”
ไม่ต้องสงสัยว่าเป็เสียงของใครที่ร่ายยาวออกมา เป็เสียงของซูเหวินลูกสะใภ้ของท่านยายหานคู่อริของเขานั่นเอง
สามารถกดหัวใจส่งของขวัญเป็กำลังใจให้นักเขียน หรือคอมเมนท์พูดคุยกันได้นะครับ
หรือติดตามได้ที่ Tiktok: @denwriternovel
3K
