“อื้อออ…”
ฉันเงยหน้าหลี่ตาดูรอบๆ ฉันยังอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวเอง ภายในแผนกมืดสนิท มีเพียงแสงจากห้องทำงานมุมสุด กับแสงหลี่ๆ จากทางเดินหน้าแผนกเท่านั้นที่สาดส่องเข้ามา
“อึก!!! ตายห่าแล้ว” ฉันเปิดดูหน้าจอโทรศัพท์ นี่เกือบสองทุ่มแล้ว ฉันเผลอหลับไปนานขนาดนั้นเลยหรอ
พรึ้บ
เสื้อสูทตัวหนา ไหลลงจากตัวฉันกองบนพื้น ฉันยกขึ้นดู ก็รู้ได้ทันทีว่า
‘เสื้อสูทของหัวหน้าทีม’
เขากลับมาแล้วหรอ …แล้วทำไมไม่ปลุกฉันเล่าาา แถมยังเอาเสื้อสูทของเขามาห่มตัวให้ฉันอีก ฉันรีบลุกจัดเผ้าผม ถือเสื้อเขาดิ่งไปที่ห้องทำงาน
ก็อกๆๆ
“เชิญ….”
“ขะ ขอโทษค่ะหัวหน้าทีม… คุณกลับมานานแล้วหรอคะ”
ฉันถาม พลางเดินไปหยุดที่หน้าโต๊ะทำงานของเขา หัวหน้าทีมยังก้มหน้าอ่านเอกสาร เขาเงียบอยู่พักนึงก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองฉัน
“จะยืนอยู่แบบนั้นทั้งคืนเลยหรอครับ” ฉันรีบนั่งลง เม้มปากก้มต่ำ
“เอ่อ เสื้อหัวหน้าทีมค่ะ ขอบคุณมากนะคะ และขอโทษที่ฉันเผลอหลับไป…”
“ไม่เป็อะไรครับ เพราะไม่ใช่เวลาทำงาน… ความผิดผมด้วยที่ไม่ได้แจ้งคุณก่อนว่าจะเลิกประชุมช้าแบบนี้”
“.....” ฉันนั่งนิ่ง เป็ผู้ฟังที่ดี
“อ่านเอกสารที่ผมให้ไปแล้วใช่ไหมครับ”
“ค่ะ”
“ครับ งั้นผมจะอธิบายซ้ำใหม่ั้แ่เริ่มต้นอีกครั้ง …รบกวนมีสมาธิตั้งใจฟังด้วยนะครับ”
“ค่ะ หัวหน้าทีม” ฉันยืดตัวขึ้นตรง เงยหน้าสบตากับเขาเพื่อแสดงออกถึงการฟังอย่างตั้งใจ
“ดีครับ…อย่างที่บอกว่าโปรเจคนี้รันมาจากตัวเดิม คือ ทางบริษัท้าจะปรับปรุงผลิตภัณฑ์ใหม่ ทั้งแพ็คเก็จจิ้งและเพิ่มรสชาติที่หลากหลาย เพื่อขยายฐานผู้บริโภค……#<%*^*”$%#@*”
และพอฉันสบตากับหัวหน้าทีมได้ไม่ถึง 5 นาที ภาพของเขา จากที่นั่งอธิบายงานอยู่ ก็เปลี่ยนเป็ภาพเปลือยบนร่างฉัน กล้ามมัดที่ฉันกำลังลูบไล้ เสียงหอบข้างๆ หู แรงกระแทกที่ทำให้ฉันถึงกับเกร็งตัวแน่น
“คุณยู…. ยูอึนอา!!”
เขาตะคอกลั่นห้อง ฉันสะดุ้งลุกขึ้นยืนด้วยความใ ก่อนจะโค้งหัวลงพื้น จิกเล็บไว้กับหน้าขาของตัวเอง
“อึก!!! ขะ ขอโทษค่ะหัวหน้าทีม ขอโทษจริงๆ” ฉันเอ่ยด้วยเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้า
“ดูท่า … อธิบายทั้งคืน คุณก็ยังเอาแต่เหม่อลอยอยู่ดีสินะครับ”
“ฮึก!!..” ฉันสะอื้นไร้คำแก้ตัว โค้งหัวสำนักผิดอยู่ท่าเดิม
หัวหน้าทีมถอนหายใจออกมาอย่างหนัก เขาลุกเดินออกจากเก้าอี้ ฉันได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าหนังชั้นดีกระทบพื้น ดังใกล้ฉันมากขึ้นเรื่อยๆ และภาพปลายหัวรองเท้าหนังนั้นสะท้อนแสงอยู่เบื้องหน้า
“เงยหน้าขึ้นครับ คุณยู”
“ฮึก… ฉะ ฉัน.. ” ฉันสะอื้นตอบ และหลับตาปี๋
“ยู อึน อา… ผมสั่ง ให้คุณเงยหน้าขึ้น”
เขาสั่งเสียงแข็ง เน้นที่ละคำ สร้างความกดดันให้ฉันเป็อย่างมาก จนน้ำตาไหลเป็หยดลงบนพื้น
“ฮึก”
“อึนอา!” เขาตะคอกเบาๆ จับไหล่ทั้งสองข้างฉันยกขึ้น
“ฮึก หะ หัวหน้าทีม ฉันผิดไปแล้วค่ะ”
ฉันยกมือขึ้นปิดใบหน้าตัวเอง ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ทั้งความกดดัน ความอึดอัดและความกลัวจากผู้ชายตรงหน้า ยิ่งกระตุ้นให้ต่อมน้ำตาฉันแตก
เขาถอนหายใจอย่างแรง ลดใบหน้าฉัน ก่อนจะดึงเข้าไปกอดในอก ลูบหลังฉันเบาๆ เหมือน… กำลังพยายามปลอบฉันอยู่
นานพักใหญ่ที่ฉันสะอื้นตัวแข็งในอ้อมกอดเขา ความรู้สึกแปลกๆ มันจี้ดอยู่ในใจ ฉันเดาไม่ออกว่าควรเป็อะไร ระหว่าง ...ดี กับ กลัว
“หยุดร้องได้แล้วครับ ผมดูใจร้ายขนาดนั้นเลยหรอ” เขาถามเบาๆ ที่ข้างหู โดยที่มือหนายังลูบหลังฉันไปด้วย
“ฮึก เปล่าค่ะ.. ฉันแค่ รู้สึกสมเพชตัวเอง ที่เป็ภาระให้หัวหน้าทีม” ฉันพูด พลางดันตัวออกจากอกของหัวหน้าทีม แล้วยืนนิ่งตรงข้ามเขา
“ใครบอกแบบนั้นครับ”
“ขอโทษจากใจอีกครั้งค่ะ ฉันจะตั้งใจฟังอย่างดี ขอโอกาสฉันอีกรอบนะคะ” ฉันพูดแล้วก้มหัวให้หัวหน้าทีมอีกครั้ง
“เงยหน้าขึ้นเถอะครับ …ในหนึ่งวันนี้คุณพูดคำว่า ขอโทษ บ่อยจนนับไม่ถ้วน นั่นยิ่งทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิด”
“ฮึก…” ฉันเงยหน้าขึ้นตามสั่ง แล้วหลบสายตาเขามองทางอื่น
“แทนที่จะขอโทษ ช่วยบอกเหตุผลที่พลาดเหม่อให้ผมฟังได้ไหมครับ ว่าอะไรมันสำคัญขนาดที่ทำให้คุณหลุดโฟกัสจากผมไปได้ขนาดนั้น”
“....”
“คุณยูอึนอา… ทำงานร่วมกันมา 2 ปี ผมคิดว่าคุณก็รู้นะว่าผมไม่ใช่คนใจเย็นกับสาเหตุที่จะทำให้งานของผมมีปัญหา”
“คือฉันคิด… เอ่อ ระ เื่ ส่วนตัวน่ะค่ะ” ฉันบอกปัดแล้วก้มใบหน้าลงพื้น
“นึกถึงเื่ ‘คืนนั้น’ อยู่หรอครับ” เขาถามออกมา
“มะ ไม่ใช่นะคะ!”
เพราะลนลานที่จะตอบ ฉันเงยใบหน้าขึ้น นั่นทำให้สายตาเราสบกันตรงๆ เขาก้าวเท้าเข้ามาเพียงก้าวเดียวทำให้ปลายจมูกเราห่างกันไม่ถึงเซ็น
“แต่สีหน้าของคุณมันฟ้องอย่างนั้นนะ”
“ไม่ใช่ค่ะ.. ทะ ทำไมฉัน ต้องคิดถึงเื่แบบนั้นด้วย”
“หืม… ปกติผมเดาพฤติกรรมคนไม่เคยพลาดนะ” เขายิ้มเหยียดมุมปาก ก้มกระซิบข้างหู
“ถะ ถอยออกไปได้แล้วค่ะ” ฉันยกมือขึ้นดันหน้าอกเขา หวังจะให้ออกห่าง แต่ผลมันดันออกในทางตรงกันข้าม
พรึ้บ
เขากระชากตัวฉันเบาๆ ใช้แขนรัดโอบเอวฉันไว้ ดึงเข้าสู่อ้อมกอด สายตาของเขาจ้องลึกเข้ามาจนฉันประหม่าแอบหยุดหายใจไปชั่วขณะ
“ถ้ามันกวนใจขนาดนั้น... ก็มาทำให้มันเสร็จกันเถอะครับ”
“ห้ะ!!? คุณพูดอะไร ...อุ้บ อื้อออ”
1K
