“ม..ไม่..เฮ่ออ”
เป็อีกคืนที่ข้ามภพสะดุ้งตืนกลางดึกจากฝันร้ายด้วยอุบัติเหตุเมื่อประมาณสองปีก่อนที่ทำร้ายเขาจนปางตายแถมความจำก็ยังกลับมาไม่ครบเขาจึงฝันถึงเหตุการณ์วันนั้นเรื่อยๆนับวันๆมันยิ่งชัดขึ้นแล้วก็ทำให้เขาปวดหัวมากเมื่อต้องนึกถึงภาพเ่าั้
“เฮ่อ..”
ร่างสูงในชุดนอนลุกขึ้นมากินยาแก้ปวดก่อนจะฟุบลงนั่งที่ปลายเตียงแม้แอร์ในห้องนอนจะเย็นแค่ไหนในเวลานี้ข้ามภพก็ยังมีเหงื่อไหลซิกออกมาอยู่ดีข้ามภพพยายามนึกภาพตามความฝันเพื่อประติดประต่อกับความจำของตัวเองแต่ทำอย่างไรก็นึกไม่ออก
วันต่อมา
วันนี้ข้ามภพเข้ามาทำงานในบริษัทด้วยชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์สีดำการแต่งตัวของเขาค่อยดูเป็ผู้เป็คนกว่าตอนที่กอบัวเจอเมื่อวาน
เมื่อมาถึงก็รีบสั่งให้กอบัวไปชงกาแฟดำให้เพราะเมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบรุ่งเช้าอีกวันเบื่อเหลือเกินกับอาการฝันร้ายของตัวเองที่ต้องทำให้ตื่นกลางดึกกว่าจะข่มตาให้หลับอีกทีก็ยาก
“มีสติตลอดเวลา..หายใจเข้าพุทหายใจออกโธ”
ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกระโปรงพีชสีดำยาวจนถึงตาตุ่มเดินถือแก้วกาแฟดำที่พึ่งชงเสร็จออกจากห้องครัวด้วยความระมัดระวังเพราะกลัวว่าตัวเองจะซุ่มซ่ามทำกาแฟหก
เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องท่านประธานได้หญิงสาวก็ยิ้มหน้าบานภูมิใจที่วันนี้ตัวเองไม่ได้ซุ่มซ่ามทำอะไรเสียหายอีกเธอค่อยๆเปิดประตูเข้ามาในห้องและเดินตรงดิ่งมาที่ข้ามภพขณะที่เขานั่งง่วนอยู่กับหน้าจอโน๊ตบุ๊คที่โต๊ะทำงาน
"กาแฟดำได้แล้วค่ะคุณภพ..ว้ายย"
ไม่ทันที่จะขาดคำสาวเ้าก็เดินเหยียบชายกระโปรงตัวเองจนหกล้มหน้าคว่ำแก้วพร้อมกาแฟดำร้อนๆกระเด็นหล่นกองอยู่ที่หน้าท้องของข้ามภพ
"โอ้ยย..อะไรของคุณ... กอบัว!"
ชายหนุ่มร้องเสียงดังเมื่อถูกน้ำกาแฟร้อนๆลวกจนแสบร้อนหน้าท้องวูบวาบใบหน้าคมเริ่มหันมาทำหน้าั์ใส่หญิงสาวที่กำลังลุกจากพื้น
"บัวขอโทษค่ะ.."
กอบังพยายามความนหาแว่นที่กระเด็นหล่นตอนล้มแต่ก็ไม่เจอเธอจึงเดินหลี่ตามองพอเห็นร่างเลือนรางของเ้านายจึงรีบคว้าผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้ข้ามภพ
“โถ่..ซ..”
ชายหนุ่มกระชากผ้าเช็ดหน้าในมือกอบัวกะว่าจะต่อว่าเธอแต่เมื่อเห็นใบหน้าของเลขาตนเมื่อปราศจากแว่นหนาใกล้ๆจึงทำให้เขาพูดอะไรไม่ออกใบหน้าหวานที่ยืนทำตาปรือตอนนี้ทำให้ข้ามภพรู้สึกว่าเขาเคยเห็นใบหน้าเช่นนี้มาก่อนแต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นเธอที่ไหนยังไม่ทันนึกได้เท่าไรความปวดหัวก็เข้ามาแทรกกะทันหัน
“โอ้ยย..”
“คุณภพเป็อะไรคะ”
กอแก้วเริ่มทำตัวไม่ถูกเมื่อได้ยินเสียงร้องของเ้านายตนดังขึ้น
“ผมปวดหัว..โอ้ยย..”
“ปวดมากเลยหรอคะ”
“โอ้ยย...”
กอบัวรีบเข้าไปพยุงโอบร่างใหญ่ที่กำลังจะหล่นเก้าอี้เอาไว้แน่น
“บัวบอสเป็อะไร”
เสียงดังของข้ามภพทำให้พิมลดาที่นั่งทำงานอยู่ด้านนอกต้องรีบเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว
“คุณภพปวดหัวมากเลยค่ะทำยังไงดีคะ”
“เดี๋ยวพี่โทรเรียกหมอวินบัวดูบอสไว้ก่อนนะ”
“ค่ะ”
หลังจากพิมลดาโทรตามกวินไม่นานนักหมอหนุ่มก็มาถึงกวินเห็นอาการของข้ามภพแล้วเขาก็รีบแบกร่างใหญ่ของข้ามภพเข้ามานอนในห้องหลังตู้เอกสารก่อนจะรีบฉีดยาบรรเทาอาการปวดให้ข้ามภพจึงหายจากการร้องโอดโอยได้
หลังจากที่หมอกวินพาข้ามภพเข้าไปนอนในห้องได้สองสาวก็ปล่อยให้กวินดูอาการของข้ามภพตามลำพังและออกมานั่งคุยกันข้างนอกถึงเื่ที่พึ่งเกิดขึ้น
“แว่นจ่ะบัว”
“ขอบคุณค่ะพี่พิม”
กอบัวรับแว่นที่พิมลดาควานหามาจากใต้โต๊ะทำงานได้ก็รีบใส่ทันทีตอนนี้โลกของเธอจึดูสดใสไม่น้อยเพราะเห็นอะไรชัดเจนกว่าเมื่อครู่มาก
“คุณภพเป็แบบนี้บ่อยหรอคะพี่พิม”
“นานๆจะเป็น่ะ..บอสเกิดอุบัติเหตุเมื่อประมาณสองปีที่แล้วเค้าเจ็บหนักจนความจำเสื่อมตอนนี้ก็พอจำอะไรได้มากขึ้นแต่มีบางส่วนที่ยังจำไม่ได้แล้วก็มีอาการปวดหัวบ่อยๆ”
“อย่างนี้นี่เอง..บัวนึกว่ากาแฟแก้วที่บัวทำหกใส่คุณภพจะทำให้เค้าปวดหัวหนักซะอีก”
“อ่อ..รอยเปื้อนบนเสื้อบอสฝีมือเราใช่มั้ย”
พิมลดาอมยิ้มอ่อนเธอก็คิดว่าลายที่อยู่บนเสื้อยืดสีขาวของเ้านายจะเป็การออกแบบของเ้านายตัวเองเสียอีก
“ค่ะ...บัวกำชับกับตัวเองแล้วแท้ๆว่าอย่าซุ่มซ่ามแต่ก็ห้ามยากเหลือเกินคุณภพต้องดุบัวอีกแน่เลย”
กอบัวบ่นอู้อี้โมโหตัวเองที่พยายามจะทำสมาธิไม่ให้ซุ่มซ่ามแล้วแต่ก็พลาดจนได้
“เอาน่าบอสน่ะถึงจะโมโหร้ายแต่ก็ไม่ใช่คนใจร้ายเสมอไปเราขอโทษบอสด้วยความสำนึกผิดจริงๆเดี๋ยวเค้าก็ให้อภัย..พี่ไปทำงานก่อนนะอีกสักเดี๋ยวเราก็เข้าไปหาหมอกวินข้างในได้แล้วบอสน่าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วล่ะ”
“ค่ะพี่พิม”
ร่างบางเดินไปเดินมาหน้าห้องพักใหญ่ก่อนจะตัดสินใจเดินหน้าเจื่อนเข้ามาในห้องทำงานเช่นเดิมเธอเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าตู้เอกสารก่อนจะผลักผนังเข้าไปในห้องลับที่เธอก็พึ่งจะรู้วันนี้ว่ามันมี
“คุณภพเป็ยังไงบ้างคะ”
“อ่อ..ดีขึ้นแล้วครับ”
กวินหันมาตอบหญิงสาวที่เดินหน้าหงอยเข้ามาด้านในเข้าใจว่าเธอน่าจะใกับเหตุการณ์เมื่อครู่พอสมควร
“บัวขอโทษนะคะคุณภพ”
กอบัวรีบปรี่เข้าไปหาคนที่นั่งเหม่อมองออกไปนอกกระจกรีบขอโทษเ้านายถึงเื่ที่เธอทำเื่เอาไว้
“ถ้าคุณซุ่มซ่ามอีกครั้งเดียวผมว่าผมคงต้อง..พ..”
ข้ามภพหันมาตวัดสายตามองหญิงสาวด้วยความไม่พอใจเขาเริ่มต่อว่าเธอเสียงแข็งจนกวินต้องปรามเพื่อนตนเอาไว้ด้วยกลัวว่าอาการปวดหัวจะกำเริบขึ้นมาอีก
“เธอคงไม่ได้ตั้งใจนายอย่าคิดอะไรให้มันมากนักเลย..”
กอบัวหันไปก้มหัวให้กับกวินเล็กน้อยเป็สัญญาณแห่งการขอบคุณก่อนจะจ้องหน้าหมอหนุ่มจริงจังคิ้วบางรวมผูกโบว์อีกครั้งเพราะแอบรู้สึกคุ้นหน้าหมอหนุ่มเป็พิเศษ
“คุณหมอ..หน้าคุ้นๆนะคะ”
“เหมือนคุณจะใจตรงกับผมนะครับ..ผมว่าจะทักคุณเหมือนกันว่าคุณหน้าเหมือนคนที่ผมรู้จัก”
สิ้นเสียงหญิงสาวกวินก็แสยะยิ้มกว้างเขาเองก็อยากจะทักเธอด้วยคำนี้เช่นกันเพราะใบหน้าของเลขาสาวนั้นช่างละม้ายคล้ายคลึงกับใครบางคนที่เขาเคยรู้จัก
“ใช่เวลาจีบกันหรือเปล่า”
ข้ามภพโพร่งเสียงแข็งผ่ากลางวงสนทนาที่เห็นเพื่อนรักกับเลขาคุยกันกระหนุงกระหนิงทั้งที่ไม่ใช่เวลาที่ควร
416
