ตอนที่ 6 — เด็กที่ไม่มีชื่อ
ยามเช้าในหมู่บ้านริมคลองดูเงียบผิดปกติ หลังเหตุการณ์เมื่อคืน
เสียงนกกระจอกยังร้อง แต่ฟังคล้ายเตือนมากกว่าทัก
เมฆานั่งจิบกาแฟที่ร้านชำเล็ก ๆ ตรงหัวสะพาน — แก้วกระเบื้องขุ่นข้างในมีเศษผงกาแฟลอยวนเหมือนพายุย่อส่วน
วรุฒนั่งข้าง ๆ หน้าซีดแต่ยังพูดไม่หยุด
“พี่เมฆา ผมว่าผีเด็กเมื่อคืนต้องเป็ิญญากานดาแน่เลยครับ ไม่งั้นจะเขียน ‘อย่าปล่อยมือฉัน’ ทำไมล่ะ”
“ยังไม่สรุป” เมฆาพูดนิ่ง “เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากานต์กับกานดาเป็ฝาแฝดจริงหรือเปล่า”
“แต่หลักฐานในแฟ้ม...!”
“แฟ้มเก่ากว่าหมู่บ้านนี้สามสิบปี” เมฆาตอบเสียงเรียบ “เอกสารไทยมีอย่างหนึ่งที่น่ากลัวกว่าผี — คือการปลอมเอกสารโดยคนมีอำนาจ”
วรุฒทำตาโต “ผีปลอมผมไม่กลัว แต่เอกสารปลอม... อันนี้น่ากลัวกว่าเยอะ”
จิตราหัวเราะเบา ๆ “เอาน่า อย่างน้อยพวกเรายังมีเบาะแสใหม่นี่”
เธอวางกระดาษทะเบียนบ้านเก่า ๆ ลงตรงหน้า เป็สำเนาที่ขอจากอบต.เมื่อคืน
ในช่อง “บุตรของนางละม่อม” มีชื่อ “กานดา” ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกแดง แล้วข้างล่างเขียนเพิ่มว่า “เสียชีวิตจากการจมน้ำ คลองวัดท้ายหมู่บ้าน”
แต่ที่น่าสนใจ — ด้านล่างสุดมีรอยหมึกที่ซีดจาง เหมือนเคยมีชื่ออีกชื่อหนึ่งอยู่มาก่อน แล้วถูกลบด้วยน้ำยา
“เห็นมั้ย?” จิตราวางนิ้ว “ตรงนี้มีรอยเขียนตัว ก กับ า ชัดเลย ฉันสแกนขยายแล้วน่าจะเป็คำว่า ‘กานต์’ ”
เมฆาพยักหน้า “แปลว่ากานต์มีตัวตนจริง แต่ถูกลบออกจากระบบ”
“แล้วใครจะลบชื่อเด็กในทะเบียนบ้าน?”
“คนที่ไม่อยากให้รู้ว่ามีเด็กอีกคนหนึ่งอยู่” เมฆาเอ่ยเสียงเรียบ “อาจเพราะ... เขายังไม่ไปไหน”
วรุฒขนลุก “พี่อย่าพูดแบบนั้นสิครับ... กาแฟผมจะหกอยู่แล้ว”
ทันใดนั้น เสียงชาวบ้านสูงวัยดังขึ้นจากโต๊ะข้างหลัง — ป้าสำรวย เ้าของร้านชำ กำลังคุยกับเพื่อน
“เมื่อคืนอีกแล้วนะ เห็นเงาเด็กอยู่บนสะพาน ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าไปยุ่ง มันของแรง!”
วรุฒรีบหันไป “ป้าครับ ของแรงที่ว่านี่หมายถึงอะไรเหรอครับ?”
“อ้าว... นักข่าวอีกแล้วเหรอ?” ป้าสำรวยมองด้วยหางตา “อย่ามาถ่ายรูปนะ ฉันไม่อยากมีผีตามกลับบ้าน”
“ไม่ถ่ายครับ ป้าเล่าอย่างเดียวก็พอ”
“เขาว่ากันว่า เด็กที่ตายไม่ได้ตายคนเดียว” ป้าพูดเสียงเบา “ฝาแฝดนั่นถูกจมน้ำพร้อมกัน แต่มีคนช่วยไว้ได้แค่คนเดียว อีกคน... หายไป”
“หาย?” เมฆาทวนคำ “หมายถึงศพไม่เจอ?”
“ใช่ แล้วหลังจากนั้นแม่ของเด็กก็ไม่พูด ไม่ยิ้ม ไม่ออกจากบ้านเลยจนตาย” ป้าสำรวยส่ายหน้า “แต่ทุกปี... วันเดียวกัน จะมีเสียงเด็กเรียกแม่อยู่ใต้สะพาน”
วรุฒกลืนน้ำลาย “ป้า... พอได้ยินแบบนี้ ผมอยากลาออกจากงานสืบสวนแล้วไปขายลูกชิ้นแทนเลยครับ”
“ถ้าเป็ลูกชิ้นผีสิง อาจขายดีนะ” เมฆาพูดเรียบโดยไม่เงยหน้า
“พี่เมฆา! ตอนนี้ผมไม่แน่ใจว่าพี่พูดเล่นหรือพูดจริงแล้วนะครับ!”
เมฆาวางแก้วกาแฟ “คืนนี้เราจะไปที่บ้านนางละม่อม”
จิตราถาม “บ้านแม่ของเด็ก?”
“ใช่ ถ้าเธอยังอยู่ที่นั่น เราอาจได้คำตอบ...” เขาหยุดครู่หนึ่ง "...หรือไม่ก็ได้อีกเสียงที่เรายังไม่เคยได้ยิน"
คืนนั้น
หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านมืดสนิทเพราะไฟฟ้าดับ
เงาไม้ริมคลองโยกช้า ๆ ตามแรงลม เหมือนแขนใครกำลังโบกอยู่ในความมืด
บ้านของนางละม่อมตั้งอยู่ท้ายทาง มีประตูไม้แง้มไว้เล็กน้อย
จิตราฉายไฟฉายเข้าไป “เหมือนมีคนอยู่ในนั้นเลย...”
วรุฒสั่น “พี่เมฆา... ผมขออยู่หน้าประตูนะครับ จะเฝ้าอุปกรณ์ให้”
“แน่ใจ?” เมฆาถาม
“ครับ ผมเป็คนเฝ้าหน้าประตูมืออาชีพ”
เมฆาแค่นยิ้ม มองเข้าไปในบ้าน — ภายในเงียบสนิท มีเพียงเสียงน้ำหยดจากหลังคา และบนฝาผนัง... มีภาพถ่ายเด็กหญิงสองคนยืนจับมือกัน
ภาพนั้นซีดจาง แต่ในเงามืดข้างหลัง เหมือนมีเงาอีกคนซ้อนอยู่
“พี่...” จิตรากระซิบ “เงาในรูป... มันขยับได้เอง”
เมฆาเพ่งมอง — แล้วพูดเบา ๆ
“เขาไม่ได้อยากหลอกใคร เขาอยากให้ใครบางคนจำชื่อเขาได้อีกครั้ง”
ภาพในกรอบเริ่มสั่น...
และเสียงเด็กกระซิบดังขึ้นในความมืด
“แม่ลืมฉันแล้ว...”
*ตอนต่อไป — “เสียงจากรูปถ่าย”
เมื่อรูปเริ่มเคลื่อนไหว และความทรงจำเริ่มกลับมา เมฆาต้องเผชิญกับ “ผีที่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็ผี” — และความจริงที่อาจเปลี่ยนทิศทางของคดีทั้งหมด...*
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
296
![[จบ] เกมส์บังคับรัก [ A love game ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1634815178_45951325.webp)
