เวลาสามอาทิตย์ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วทหารหวางซื่อกลับมามีกำลังพลเท่าเดิม แต่ยังเป็เพียงกองกำลังลูกชาวไร่ผู้ไร้ฝีมือต้องถูกเคี่ยวเข็ญอย่างหนักหน่วง ดุดัน และเข้มข้น อย่างน้อยๆ สามถึงสี่เดือนเพื่อพัฒนาฝีมือนี่คือ่เวลาที่ท่านแม่ทัพ ครูฝึก รวมทั้งนายกองและผู้ช่วยเหลือ ต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำแทบไม่มีเวลาพักผ่อน
เพราะการประลองด้วยคมดาบบนหลังม้าทำให้มีเด็กหนุ่มอายุระหว่างสิบแปดถึงยี่สิบปี ้าสมัครทหารวางซื่อมากกว่าทุกครั้งมนัสตัดสินใจรับทหารจำนวนเกินอัตรา ส่วนหนึ่งเผื่อบางคนคิดเปลี่ยนใจภายหลังส่วนที่สองเพื่อจัดตั้งหน่วยทหารกองเกินขึ้นมาทหารกลุ่มนี้จะถูกฝึกฝนจนชำนาญก่อนกลับบ้าน ได้เบี้ยเลี้ยงประจำเดือนจำนวนเล็กน้อยแลกกับการเข้ามาฝึกทบทวนความรู้อาทิตย์ละหนึ่งวัน แน่นอนว่าย่อมมีค่าใช้จ่ายมากกว่าเดิมแต่เขาจำเป็ต้องทำเผื่อเหลือเผื่อขาดไว้ก่อน
ตอนนี้ได้พลทหารครบตามจำนวนยังขาดนายกองสามนายกับรองแม่ทัพหนึ่งนาย เขาทำหนังสือแจ้งไปยังเมืองหลวงแล้วจดหมายเวียนจะถูกส่งไปยังทหารทุกเหล่า อาจได้คนเก่งคนมีฝีมือย้ายมาร่วมงาน หรือได้คนี้เีคนหมดไฟอีกไม่นานคงรู้กันเมื่อพูดถึงทหารเหล่าอื่นแม่ทัพหนุ่มรู้สึกแปลกใจ มีบางสิ่งบางอย่างที่ตัวเขาเองรู้สึกว่าประหลาด
สมัยก่อนแคว้นเสียมมีทหารสองเหล่าหนึ่งทหารองครักษ์หรือหวางเจี้ยน ทหารฝีมือดีที่สุดดูแลเมืองหลวงรวมทั้งหัวเมืองกำลังพลประมาณหนึ่งหมื่นนายขึ้นไป และสองกองกำลังป้องกันอาณาเขตหรือหวางเย่ดูแลพื้นที่ทั่วไปที่ไม่ใช่เมืองหลวงหรือหัวเมือง กำลังพลประมาณสองหมื่นนายหรือสองกองพลหรือสี่สิบกองพัน
ส่วนกองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิหรือหวางซื่อถูกจัดตั้งภายหลังเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว มีกำลังพลสี่กองพันหรือสองพันนายทำหน้าที่รบนอกกำแพงให้ทหารหวางเย่ดูแลในกำแพงเป็ทหารที่เสี่ยงภัยที่สุดและต๊อกต๋อยที่สุด ออกรบทุกครั้งถ้าไม่เสมอก็แพ้กลับมา มนัสถอนหายใจพร้อมกับเหลียวมองทหารใหม่เห็นอาฟู่กำลังฝึกใช้ดาบกับหุ่นฟางท่าทางแข็งขัน
ลูกน้องคนนี้จิตใจเข้มแข็งมีความมุ่งมั่นเพียงแต่ร่างกายไม่ปรกติเป็รองคนอื่น ทหารใหม่คนที่อยู่ถัดไปชื่ออาหลางหนุ่มเมืองหลวงร่างกายแข็งแรง ปัญญาเฉียบแหลม เรียนรู้ได้เร็ว และมีความเป็ผู้นำ คะแนนอาหลางตอนนี้นำเป็อันดับหนึ่งจะถูกคัดเลือกเป็หัวหน้าหมู่รายแรกๆ เมื่อแม่ทัพหนุ่มมองทหารใหม่คนถัดไป รู้สึกแปลกใจจนอยากสอบถามให้รู้ความ
ต่อมาไม่นานระหว่าง่พักการฝึกซ้อมมนัสปลีกตัวมาพบบุคคลที่ตนเองอยากเจอ เขาคืออาเ้าเด็กหนุ่มหัวฟูอดีตทหารรับใช้ ผู้เดินมาสมัครทหารหวางซื่อเป็รายสุดท้ายและผ่านการคัดเลือกทุกด่านแบบไม่ยากเท่าไร
“ทำไมเ้าอยากเป็ทหารไม่กลัวตายบ้างหรือ”
“ข้ากลัวท่านแม่ทัพข้าไม่ใช่คนเข้มแข็ง” ทหารใหม่หลุบตามองต่ำขณะตอบคำถาม
“เ้ากลัวแล้วสมัครทหารทำไม” ผู้เป็นายสงสัยหนักกว่าเดิม
“ข้า…ข้าทิ้งอาฟู่ไม่ได้ ข้าไม่อยากไปงานศพเพื่อน”
ได้รับคำตอบมนัสไล่คู่สนทนาไปที่อื่นเนื่องจากตัวเองนึกคำพูดดีๆ ไม่ออก ทุกคนมีเหตุผลส่วนตัวในการตัดสินใจอาเ้ามีเหตุผลสำคัญที่ทุกคนสมควรเคารพ อาจไม่ใหญ่โตและออกจะผิดหวังเล็กน้อย ให้บังเอิญคำพูดสวยหรูผ่านการแต่งแต้มอย่างดีมันก็แค่วิธีสร้างภาพหาความจริงใจไม่ได้ ต่างจากคำพูดเชยๆ ต่อเพื่อนตัวเองของอาเ้าดูจริงใจใสซื่อตรงไปตรงมาเหมือนเ้าของ เพียงแต่ตัวเองรู้สึกกังวลใจพอสมควรกลัวลูกน้องที่สนิทคุ้นเคยพลอยได้รับอันตราย
ระหว่างที่มนัสนั่งพักตามลำพังใต้ต้นหลิวบังเอิญจ่าสะอาดผู้มีเนื้อตัวสกปรกไปหมด กลับมาจากการล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ ครั้นเห็นเ้านายนั่งจิบน้ำชาพร้อมทำหน้ามุ่ยจึงเดินดุ่มๆ เข้ามาทักทายด้วยความสนิทสนม
“แอบมาทำอะไรตรงนี้คนเดียว” ผู้มาใหม่ส่งยิ้มนำทางมาก่อน
“นั่งคิดอะไรไปเรื่อย”
“วันนี้หมวดดูหน้าตาเคร่งเครียดมีปัญหากับทางบ้านหรือเปล่า หรือว่าทำคุณหนูหลินท้อง”
“บ้า!” ท่านแม่ทัพใเกือบทำจอกชาร่วง “ผมคิดเื่อาฟูกับอาเ้าอยู่”
“พวกเขามีอะไรเหรอครับ” จ่าสะอาดถือวิสาสะรินน้ำชาให้กับตัวเอง
“กำลังคิดว่าจะจับลงตำแหน่งไหนดี”
“เด็กสองคนนี้อยู่ค่ายทหารมานานทำประโยชน์ได้มากกว่าเป็พลทหาร”
บทสนทนาต่อจากนี้เป็เื่ทั่วไปเกี่ยวกับการฝึกทหารใหม่ที่ยังติดขัดปัญหา ระหว่างนั้นเองมนัสแอบคิดถึงคนทางบ้านเขาแต่งงานกับหลินเส้าเฟยเกือบสองเดือน มีอะไรกันในวันส่งตัวซึ่งก็คือวันแรกเท่ากับว่าถ้านางท้องนางจะท้องเกือบสองเดือน คนท้องสองเดือนเริ่มรู้ตัวหรือยังเริ่มมีอาการแพ้ท้องหรือยัง เื่พวกนี้ตัวเองไม่เคยรู้สักนิดเดียว
อย่าเพิ่งท้องเลยนะคนดีตอนนี้เขายุ่งเสียจนไม่รู้จะยุ่งอย่างไร ไม่มีเวลาดูแลแม่ของลูกชายหรือลูกสาวที่สำคัญถ้านางเกิดมีลูกกับเขาจริงๆ จะทำให้เื่ราวทั้งหมดวุ่นวายมากกว่านี้
สามอาทิตย์ที่ผ่านมาเขากลับบ้านเย็นวันศุกร์เช้าวันจันทร์เก็บเสื้อผ้ามานอนค้างค่าย เจอหน้าภรรยาแค่คุยกันเื่ทั่วไปก่อนนอนจูบกันหนึ่งครั้งกอดกันหนึ่งครั้ง เขากับนางมีความสัมพันธ์เพียงเท่านี้ถ้าไม่นับฤทธิ์เดชเหล้าจีซูกับซุปไหอัน เราสองคนไม่เคยมีอะไรกันด้วยความสมัครใจทำให้บางครั้งตัวเองอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าหากไม่มีเหตุการณ์คืนนั้นเกิดขึ้นหลินเส้าเฟยอาจมีโอกาสร่วมชีวิตกับคนที่นางรัก ไม่ใช่ผู้ชายจากโลกอื่นผู้จับพลัดจับผลูมาเป็สามี
หลินเส้าเฟยเป็ผู้หญิงน่ารักมากนางสมควรมีคู่ครองที่ดีที่เหมาะสม ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขร่วมกันตลอดไปรูปร่างหน้าตาอาจเหมือนการะเกดก็จริง แต่มีบางอย่างแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดเพียงแต่ตัวเองดันบอกไม่ได้เื่อะไรบ้าง รวมทั้งไม่แน่ใจว่านางใช่การะเกดหรือเปล่าเนื่องจากไม่รู้จะพิสูจน์ความจริงที่พูดถึงอย่างไร
หลินเส้าเฟย…เขาเรียกนางชื่อนี้ั้แ่เมื่อไร?จำได้ว่า่แรกมักเผลอเรียกการะเกด จนฝ่ายสาวตาเขียวใส่นึกว่าพูดถึงหญิงอื่นต้องหาวิธีแถอยู่นานกว่านางจะกลับมายิ้ม เขาชอบเหลือเกินเวลาภรรยาส่งยิ้มให้ นางเป็คนยิ้มสวยยิ้มหวานยิ้มจริงใจแค่เห็นยิ้มนางก็พลันสดชื่นอารมณ์เบิกบาน ต่างจากผู้หญิงอีกคนผู้มีรอยยิ้มงดงามตรึงใจราวกับภาพวาดศิลปินผู้มีชื่อเสียงก้องโลก แต่เป็รอยยิ้มเศร้าๆแฝงความเ็ปรวดร้าว รอยยิ้มคุณหญิงดุจดาวหรือสาวงามเหม่ยจู
เหม่ยจูใช่คุณหญิงดุจดาวหรือเปล่า? นี่ก็เป็อีกหนึ่งปัญหารบกวนจิตใจ คำถามข้อนี้ตัวเองไม่สามารถตอบได้รู้แค่เพียงเหม่ยจูมีชีวิตค่อนข้างลำบาก นางแบกความทุกข์ไว้กับตัวไม่แบ่งให้ใครสิ่งนี้เองทำให้เขาทั้งสงสารและเห็นใจ รวมทั้งข้องใจเื่ความสัมพันธ์ในอดีต นางกับท่านแม่ทัพสนิทสนมลึกซึ้งแค่ไหนทำไมทั้งคู่ไม่ลงเอยกันถ้ามีใจให้แก่กัน
โอย…ปวดหัว ชายหนุ่มผู้มากปัญหาบ่นเบาๆ รู้สึกคล้ายสมองตัวเองใกล้จะะเิปล่อยทิ้งไว้แบบนี้อาจสร้างปัญหาใหญ่ มนัสเปลี่ยนใจหันมาสบตาลูกน้องคนสนิท เพื่อบอกกล่าวความคิดตัวเองที่โผล่เข้ามาปุบปับ
“เย็นนี้ไปเที่ยวเมืองเจียงหาวกันผมเบื่อหน้านายกองเพ้งเต็มทน”
เย็นวันนั้นม้าสองตัวเดินทางออกมาจากค่ายตรงเข้าใกล้กำแพงสูงใหญ่โอบล้อมตัวเมืองผ่านรูปปั้นกิเลนทองตั้งคู่กันเข้ามาในกำแพง เห็นทหารหวางเย่บนหอคอยจำนวนเท่าเดิมแต่ที่เดินตรวจไปมากลับลดลงครึ่งหนึ่ง สาเหตุเป็เพราะ่เย็นการค้าขายไม่ครึกครื้นที่นี่ไม่มีไฟฟ้าไม่สะดวกสบายเหมือนเมืองไทย กลางคืนสั้นกว่าก็จริงแต่ผู้คนไม่นิยมออกนอกบ้าน
แม่ทัพหนุ่มกับครูฝึกทหารควบม้าคู่กันเข้ามาเรื่อยๆ ใกล้ถึงตัวเมืองส่วนที่เป็เนินสูง ทั้งคู่เลี้ยวเข้าซ้ายสู่คอกรับฝากม้าแห่งหนึ่งสร้างเป็เพิงหมาแหงนมีจุดผูกม้าพร้อมรางอาหารมีเด็กหนุ่มเนื้อตัวสกปรกเข้ามาต้อนรับมนัสจ่ายเงินเล็กน้อยสำหรับค่าน้ำค่าหญ้าของม้า ก่อนพาลูกน้องคนสนิทเดินลัดเลาะถนนหลักอันเป็เส้นทางมาจุดหมายปลายทาง
บนถนนสายนี้ปรกติมีร้านรวงมากมายทั้งร้านแกะย่างส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล ร้านมายากลชื่อเสียงกระฉ่อนจากแคว้นเป้ยอี้ร้านขายชาไป่เหมาเฟิงจากแคว้นพุกามและร้านขายผ้าจากเมืองหลวงซึ่งมนัสตั้งใจเดินผ่าน เนื่องจากตัวเองอยากซื้อฝากภรรยาสักผืนโชคร้ายเย็นนี้ทุกร้านมีเพียงความว่างเปล่าจริงอยู่่เย็นมีลูกค้าไม่มากเท่า่เช้าแต่ยังเหลืออีกครึ่งชั่วยามกว่ากว่าพระอาทิตย์ตกดิน ร้านรวงต่างๆ กลับไม่มีพ่อค้าแม่ค้าสักรายบางทีอาจเป็ผลกระทบจากเื่สยองขวัญ
ขณะก้าวเท้าตามถนนปูอิฐสี่เหลี่ยมตามขวางขนาบด้วยบ้านไม้สองชั้นสีแดงมุงกระเบื้องดินเผา ท่ามกลางผู้คนในเมืองค่อนข้างบางตาสองหนุ่มจากแดนไกลทำตัวเป็ผู้ฟังที่ดี วันนี้มีข่าวใหญ่เื่การฆาตกรรมอำพรางพ่อค้าแพะรายหนึ่งถูกฆ่าตายอย่างอเนจอนาถ ร่างกายถูกหั่นเป็ชิ้นๆกระจัดกระจายทั่วบ้าน ศพถูกเคลื่อนย้ายมาทิ้งลำคลองใกล้กำแพง ทุกคนในเจียงหาวจับกลุ่มพูดคุยแต่เื่นี้โด่งดังมาถึงค่ายทหารหวางซื่อห่างออกไปตั้งหลายลี้
“วันนี้ดูแปลกๆนะครับ” จ่าสะอาดชวนคุยขณะเดินผ่านฝูงชนบางเบา
“เมืองเจียวหาวไม่เคยมีคดีฆาตกรรมทุกคนจึงใเป็เื่ธรรมดา” มนัสตอบกลับสายตามองข้างทางตามนิสัย
“เห็นเขาว่าพ่อค้าไม่ใช่คนพื้นที่เปิดร้านขายแพะแต่วันๆ ไม่ค่อยอยู่ร้าน”
คำพูดจ่าสะอาดคู่สนทนาไม่ได้โต้ตอบเนื่องจากตัวเองคิดถึงประเทศแผ่นดินแม่ ก่อนเกิดาโลกมีคนญี่ปุ่นเข้ามาพักอาศัยทำงานโน้นบ้างทำงานนี้บ้างเป็การบังหน้า พร้อมๆ กับเก็บข้อมูลสำคัญส่งกลับประเทศครั้นพอทหารญี่ปุ่นยกพลขึ้นบกทั่วไทย คนเ่าั้เปลี่ยนมาสวมเครื่องแบบทหารจักรพรรดิประกาศตัวอย่างชัดเจนว่าเป็สายลับอาชีพ
ความคิดชายหนุ่มย้อนกลับมาที่เมืองเจียงหาวบางทีพ่อค้าแพะรายนั้นอาจเป็สายลับ โดนฆ่าปิดปากด้วยเหตุผลบางอย่าง แต่สายลับแคว้นอื่นมาเมืองชายแดนเพื่ออะไรที่นี่ไม่มีอะไรสลักสำคัญแม้แต่นิดเดียว สู้เข้าไปสืบข่าวในเมืองหลวงไม่ดีกว่าหรือระหว่างที่กำลังมนัสเดินไปคิดไปอยู่นั้น คนมาด้วยกันรีบสะกิดให้มองร้านอาหารริมทาง
“ทหารองครักษ์กลุ่มนั้นจ้องพวกเราอยู่พวกเขามาที่เมืองนี้ทำไม” จ่าสะอาดมีสีหน้าไม่ไว้วางใจ
“มาสืบคดีพ่อค้าแพะนี้ไงจ่า”
“สืบคดีฆาตกรรมเอ…ไม่ใช่หน้าที่ตำรวจเหรอครับ”
“แคว้นเสียมไม่มีตำรวจถ้ามีคนร้ายทหารหวางเย่จะเป็ฝ่ายจับกุม แล้วส่งให้พวกมือปราบทำคดีฟ้องศาล”
“ผมว่าเราถอยไปที่อื่นดีกว่า”
คำเตือนลูกน้องมนัสเข้าใจถ่องแท้ปรกติเขามักหลีกเลี่ยงการกระทบกระทั่ง ไม่อยากมีปัญหาเกิดขึ้นในภายหลังเพียงแต่วันนี้ทำงานทั้งวันค่อนข้างเหนื่อย อยากกินซุปตูเย่ในซอยโคมเขียวกับลูกน้องและซอยโคมเขียวอยู่ห่างตรงนี้แค่เพียงเล็กน้อย คิดว่าเดินผ่านแบบเงียบๆไม่น่ามีปัญหา ทหารกลุ่มนั้นมาทำคดีใหญ่ไม่ใช่มาหาเื่
มนัสมักคาดเดาเหตุการณ์ถูกต้องเสมอเพียงแต่วันนี้กลับทำผิดพลาดอย่างไม่น่าเชื่อ เมื่อตัวเองเดินมาถึงร้านอาหารปิ้งย่างริมทางพลันมีเสียงทักทายจากโต๊ะทหารเมืองหลวง มุ่งตรงมาที่เขากับลูกน้องด้วยความจงใจ
“ว่ายังไงไอ้ตัวกินไก่พวกเ้ามาโชว์ป่าหี่อวดชาวบ้านตรอกไหน”
ทหารหวางซื่อทั้งสองหยุดเดินทันควันพร้อมกับเพ่งมองตามหาเ้าของเสียงแหบและห้าวจึงได้พบว่าหมอนี่คือทหารองครักษ์หน้าโหดผู้ทำหน้าที่พี่เลี้ยงมือปราบหวงในการประลอง อันเป็บุคคลผู้แสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ชอบขี้หน้าทหารหวางซื่อโดยไม่ทราบสาเหตุ และทหารหนุ่มจากเมืองหลวงซึ่งนั่งติดกันคือมือปราบหน้าตาหมดจดคู่ปรับเก่าจ่าสะอาด
“สวัสดีท่านทั้งหลายข้ามาหาเมียน้อยคนที่หก” จ่าสะอาดทำใจดีสู้เสือขณะตอบกลับ “ว่าแต่พวกท่านยังสบายดีหรือ เห็นเขาว่าปิดคดีพ่อค้าแพะไม่ได้เสียทีไฉนเลยถึงมานั่งดื่มนั่งกินสำราญใจ ระวังกลับเมืองหลวงแล้วจะไร้หัวข้าขอเตือน”
“บังอาจ!” คู่สนทนาตบโต๊ะเสียงดังโครม “เ้ากล้าข่มขู่ทหารฮ่องเต้เชียวหรือ”
“ทุกท่านโปรดใจเย็น” มนัสรีบเข้ามาขั้นกลาง “อย่ามีเื่ให้อายชาวบ้านเลยอย่างน้อยเห็นแก่คุณชายอู๋พี่เขยข้า”
“บังอาจ! เ้าไม่มีสิทธิ์พูดคำนี้!”
ผู้ชายหน้าโหดเริ่มทำหน้าโหดหนักกว่าเดิมพร้อมลุกขึ้นยืนตั้งใจเดินเข้ามาหาเื่ บังเอิญมือปราบหวงช่วยจับตัวไว้ทันเวลาเดียวกันจ่าสะอาดแสร้งทำเป็โมโหจัด ทำให้มนัสรีบกระโจนเข้ามายืนขั้นกลางทั้งที่รู้ดีลูกน้องตัวเองแสร้งทำไปแบบนั้นเอง จ่าสะอาดไม่เคยต่อยตีกับใครในเมืองมาก่อนคนอย่างเขาจะตามไปเชือดคอกลางป่ามากกว่า
“พวกเ้านั่งลงให้หมดเราเป็ทหารไม่ใช่อันธพาล” มือปราบคนเก่งปรามลูกน้องตัวเองก่อนหันกลับมาเผชิญหน้าแม่ทัพหวางซื่อ “ข้ารู้เ้ามีตำแหน่งใหญ่โตบังเอิญตอนนี้นอกเวลางาน ข้าขอพูดในฐานะศิษย์พี่ได้หรือไม่”
“ข้าไม่มีปัญหาเชิญท่านพูด” คู่สนทนาตอบตกลงทันที
“เ้าเป็รุ่นน้องข้ากับคุณชายอู๋หนึ่งปีตลอดเวลาที่เรียนโรงเรียนทหาร คุณชายช่วยเหลือเ้าตั้งไม่รู้กี่ครั้ง”
ทหารเมืองหลวงหยุดพูดชั่วขณะแววตาฉายแววความโกรธแค้นชิงชัง เปล่งประกายระยิบระยับสู้แสงอาทิตย์อัสดงมนัสเห็นแววตาถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลง สิ่งที่ตัวเองรู้สึกสงสัยตลอดเวลากำลังจะถูกเฉลยไม่ก็ทำให้งุนงงหนักกว่าเดิม
“เ้าคนเดียวทำให้ทุกอย่างพังพินาศเ้าทำให้ทุกคนจมอยู่กับความทุกข์ นับต่อจากนี้จนถึงวันแผ่นดินกลบหน้า อย่าพูดถึงคุณชายอู๋ให้ข้าได้ยินเด็ดขาดข้ามีเื่อยากพูดกับเ้าเพียงแค่นี้”
มือปราบผู้ถูกส่งตัวมาทำคดีใหญ่จ้องมองด้วยแววตาขมึงทึงสักพักหนึ่ง ก่อนเดินจากไปพร้อมกับลูกน้องสามนายทิ้งให้มนัสยืนทำหน้ามุ่ยริมถนนหลัก โดยมีจ่าสะอาดเอะอโวยวายไล่หลังทหารเมืองหลวง
คนหน้ามุ่ยนึกย้อนกลับไปยังสามอาทิตย์ก่อนหลินเส้าเฟยชวนคุณชายอู๋มากินข้าวเย็นที่บ้านมีผิงมู่ซานกับฮูหยินแม่ทัพเจิ้งเป็แขกรับเชิญ เย็นวันนั้นคุณชายยิ้มแย้มแจ่มใสพูดคุยกับทุกคนโดยเฉพาะคุณหนูผิงคนงาม ฮูหยินกับหลินเส้าเฟยยังช่วยเชียร์อย่างออกหน้าทั้งคู่อยากให้สองสกุลใหญ่เป็ทองแผ่นเดียวกันเย็นวันนั้นเขารู้สึกคล้ายตัวเองเป็หุ่นฟางคุณชายไม่คุยด้วยสักคำแถมยังไม่มองหน้า ทำตัวราวกับว่าในห้องนั้นมีแค่เพียงสามสาว
สองคนนี้ต้องมีความขัดแย้งอย่างแน่นอนแต่ขัดแย้งเื่อะไรคาดเดาไม่ถูกจริงๆ มนัสเหลียวมองคนใกล้ตัวพร้อมส่งคำถามผ่านแววตาลูกน้องคนสนิทได้แต่ทำหน้าอับจนหนทาง ด้วยว่าตัวเองไม่รู้จะตอบคำถามอย่างไรเช่นกันขณะที่สองทหารหวางซื่อพากันยืนเซ่ออยู่นั้น มีคำพูดแ่เบาแต่ทรงพลังส่งมาจากร้านอาหาร
“ข้าอยากกินซุปตูเย่ซอยโคมเขียวอยากให้ท่านทั้งสองมาด้วยกัน”
เ้าของคำพูดทรงพลังคือสตรีนางหนึ่งสวมเสื้อผ้าสีฉุดฉาดแตกต่างจากคนอื่น แม่ทัพหนุ่มเห็นเข้าถึงกับแปลกใจแม่นางจางลี่นั่งอยู่ในร้านปิ้งย่างเช่นกัน บังเอิญตัวเองมัวแต่วุ่นวายกับมือปราบหวงไม่ทันสังเกตผู้หญิงตาดุบุคลิกดีช่างเจรจา แม่นมของเหม่ยจูเป็ผู้หญิงน่าเกรงขามมากนางดูลึกลับเสียจนไม่อาจคาดเดาความคิด มนัสจำเป็ต้องพูดคุยแบบระมัดระวัง
“ทำไมข้าต้องไปกับเ้าช่วยบอกเหตุผลดีๆ กับข้าสักข้อได้ไหม”
“ข้ารู้ความขัดแย้งระหว่างท่านกับคุณชาย”
ผู้จัดการโรงละครตอบกลับน้ำเสียงปรกติก่อนเดินนำทันทีโดยไม่รอท่านแม่ทัพกับอาจารย์ฟาน
-------------------------------
ปล.ความขัดแย้งทำให้ผู้ชายสองคนไม่เผาผีกันทำไมไรท์นึกออกแค่เพียงเื่เดียว
559
