บทที่4. ต้นหญ้ามีแสง
“วันนี้เข้าป่ากับปู่ดีหรือไม่”หลังจากกินข้าวเช้าด้วยกันเรียบร้อยแล้ว ท่านผู้เฒ่าไป๋ยกน้ำชายอดน้ำค้างขึ้นจิบทีละนิดๆเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้ร่างกายก่อนเอ่ยถามอย่างใจดีกับหลานสาวที่นั่งกินขนมถั่วกวนอยู่ด้านข้าง
“หื้มไปได้หยือเ้าคะ ฉิบฉี่หยักไปเ้าค่ะ” นานๆ ท่านปู่จะยอมให้นางเข้าป่าด้วยสักที
"ย่อมได้แน่นอน"
“เช่นนั้นฉิบฉี่จะไปเตรียมตัว” ข้าป้อมสั่นๆ สับขายิกๆไปห้องเก็บของหลังบ้านเพื่อไปหยิบเอาตะกร้าสะพายหลังใบน้อยๆที่ท่านตาพ่อบ้านหวังฉีสานให้นางมาสะพาย
“คุณหนูสิบสี่ให้ข้าทำผมให้ก่อนดีหรือไม่ขอรับ”ท่านพ่อบ้านหวังฉีเดินออกมาเห็นคุณหนูตัวน้อยของตนนั่งรอนายท่านอยู่ที่แคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นไม้หน้าบ้านพร้อมพูดเล่นกับพี่ต้นไม้ไปด้วยอย่างที่ชอบทำเป็ประจำ
“ได้เ้าค่าเอาสองก้อนเยยนะเ้าคะ”ร่างกลมเล็กรีบหันหลังให้ท่านตาพ่อบ้านทำผมให้ดั่งที่เคยประจำทันที
“ได้ขอรับๆ”ท่านพ่อบ้านหวังฉีเอ่ยตอบด้วยรอบยิ้มเอื้อเอ็นดูอย่างที่สุดคุณหนูสิบสี่ช่างน่ารักน่าเอ็นดูร่าเริงและสดใสหากนายท่านสี่และนายหญิงสี่ได้อยู่ด้วยกันก็คงจะดีไม่น้อยคิดแล้วก็แอบถอนหายใจในโชคชะตา ก่อนเร่งจะลงมือหวีไปที่เส้นผมอ่อนนุ่มอย่างเบามือมือหยาบกร้านเพราะทำงานหนักมานานหลายปีค่อยๆ ลงหวีผมช้าๆก่อนจับรวบแบ่งผมแล้วมัดม้วนขึ้นเป็ก้อนซาลาเปากลมๆ สองก้อนจากนั้นก็ผูกโบสีแดงซึ่งเป็สีโปรดปรานของคุณหนูสิบสี่ให้ทั้งสองข้าง
“งดงามยิ่งนักขอรับ”
“ฮิฮิ ฮิ ขอบคุณเ้าค่ะท่านตาพ่อบ้านหวัง”เพราะท่านพ่อบ้านหวังฉีอายุน้อยกว่าท่านปู่ของจิ่วจิวไม่มากนางจึงเรียกอีกฝ่ายว่าท่านตาเสียเลย
“ท่านปู่ววว”เมื่อตนเองเรียบร้อยแล้วก็เอ่ยเรียกหาท่านปู่ของตนเองทันที
“มาแล้วปู่มาแล้ว”ท่านผู้เฒ่าไป๋เอ่ยก่อนเดินออกมาที่หลังมีตะกร้าสะพายมาด้วยเช่นกันแต่เป็แบบใบใหญ่
“นายท่านจะไม่ให้ข้าน้อยไปด้วยจริงๆหรือขอรับ”ท่านพ่อบ้านหวังฉีเอ่ยถามด้วยเป็ห่วงร่างกายของผู้เป็นายที่ยังอ่อนแอเพราะผลจากพิษที่ตกค้างอยู่ในร่างกายนั้นเอง
“เ้าไม่ต้องไปหรอกตากสมุนไพรอยู่ที่นี่นั่นแหละจะได้เอาไปขายในเมืองข้าจะพาเ้าสิบสี่ไปเดินป่าออกกำลังเสียหน่อย ยิ่งอยู่ในป่าคงยิ่งถูกใจนางนักล่ะ”เพราะรู้ดีว่าหลานสาวตัวน้อยชอบต้นไม้ต้นพืชมากเพียงใดนั้นเอง
“ขอรับนายท่าน”ท่านพ่อบ้านหวังฉีรับคำอย่างนอบน้อมแม้ว่าตอนนี้จะไม่ได้อยู่ในจวนหลังใหญ่โตเช่นเดิมแต่เขาก็ยังเคารพและภักดีต่อผู้เป็นายเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
สองปู่หลานเดินออกจากบ้านด้วยกันไปตามทางเดินผ่านบ้านเรือนของชาวบ้านที่ทำจากดินเหนียวบางบ้านก็ทำจากไม้ไผ่เช่นบ้านที่จิ่วจิวอยู่ตามรายทางพบเจอชาวบ้านบ้างประปรายต่างทักทายกันเล็กน้อยชาวบ้านรู้เพียงว่าเมื่อสองปีก่อนนั้นตาเฒ่าหวังฉีพาคนมาอยู่ที่บ้านเดิมของมารดาตนเองโดยบอกว่าเป็ญาติห่างๆกันเท่านั้นชาวบ้านก็รับรู้เพียงเท่านั้นไม่ได้สงสัยอันใดอีก
เด็กตัวน้อยเดินจูงมือท่านปู่ไปบางครั้งนางก็หันมายิ้มให้ปู่จนตาหยีด้วย
“ท่านปู่เ้าคะฉิบฉี่จะช่วยท่านปู่หาสมุนไพรให้ได้เยอะๆเยยเ้าค่ะ เราจะได้มีเงินเยอะๆ”จิ่วจิวที่ติดแทนตนเองว่าสิบสี่มากกว่าแทนว่าจิ่วจิวเอ่ยกับท่านปู่ด้วยท่าทางมุ่งมั่นและตั้งใจ
“โฮ๊ะๆดีๆ แล้วสิบสี่บอกปู่ได้หรือไม่ว่าทำไมจึงอยากหาเงินเยอะๆเล่า”ท่านผู้เฒ่าไป๋ก้มลงถามหลานสาวที่จับจูงมือกันเดิน
“อืมฉิบสี่จะได้พาท่านปู่ไปตามหาคนเ้าค่ะ”
“ตามหาคนนี่หมายความว่า...เ้า” ท่านผู้เฒ่าไป๋อดใไม่ได้ว่าเหตุใดหลานสาวจึงพูดว่าจะตามหาคนหากจะกล่าวถึงเหตุการณ์ในคราวนั้นนางเพียงหนึ่งหนาวเป็ไปไม่ได้ที่นางจะรู้เื่และจำเหตุการณ์นั้นได้อีกอย่างต้วเขาและหวังฉีเองก็ไม่เคยเอ่ยเื่นี้ให้หลานสาวได้ยินเลยสักครั้ง
“ฉิบสี่ยู้ฉิบฉี่จำได้ท่านปู่อย่าเศร้าไปเลยเ้าค่ะ ฉิบฉี่จะช่วยท่านปู่ตามหาทุกคนเอง”เ้าตัวน้อยยืนยันออกมาพร้อมมองท่านปู่ไปด้วย
“ได้ๆ ปู่เชื่อเ้าเช่นนั้นเราไปกันเถิด ไปหาสมุนไพรจะได้หาเงินเยอะๆ นะ”ท่านผู้เฒ่าไป๋ได้ยินคำสัญญาที่มุ่งมั่นของหลานสาวก็อดมีความหวังและตื้นตันใจไม่ได้จึงเอ่ยชวนหลานสาวด้วยใจที่เบิกบานขึ้น
“เ้าค่า”
หนึ่งชายชราหนึ่งเด็กน้อยวัยสามหนาวเดินเข้าป่าไปเรื่อย ๆเพื่อตามหาสมุนไพรล้ำค่าที่พอจะมีราคาบ้างแม้ไม่ได้คาดหวังว่าจะเจอสมุนไพรปราณแต่อย่างน้อยหากเจอสมุนไพรธรรมดาที่หายากก็ยังขายได้เงินเยอะอยู่ดี
“ท่านปู่นั้นๆเ้าค่า” นิ้วชี้สั้นเป็ข้อป้อมๆ ชี้ไปยังทิศทางหนึ่งพร้อมเรียกท่านปู่ให้ดู
“หื้มต้นหญ้านี่มีอันใดหรือ”ท่านผู้เฒ่าไป๋มองต้นหญ้าที่ขึ้นอยู่ริมบึงน้ำที่นิ่งสงบอย่างแปลกใจมองดูแล้วมองดูอีกก็ไม่เคยจำได้ว่าหญ้านี้คือสมุนไพรชนิดกันแน่
อื้มมฉิบฉี่ไม่ยู้จักเหมือนกันเ้าค่ะแต่มันมีแสงๆออกมาจากต้นด้วยเลยเรียกท่านปู่ดูเ้าค่ะ” ร่างเล็กนั่งยอง ๆลงตรงหน้าเ้าต้นหญ้านั้นแล้วกำมือสองข้างไว้บนเข่าจ้องมองมันไม่วางตา
“แสงหรือ”
“เ้าค่ะฉิบสี่เห็นเป็แสงๆ ละอองๆ กลิ่นห๊อมหอมด้วยนะเ้าคะ” พอท่านปู่ถามนางก็พูดต่อทันที
ท่านผู้เฒ่าไป๋ได้ฟังที่หลานสาวพูดก็ทั้งตื่นตะลึงทั้งตื่นตระหนกไปด้วยในเวลาเดียวกันพืชที่มีแสงรายล้อมและมีกลิ่นหอมเช่นนั้นก็มีแต่พืชปราณิญญาเท่านั้นปกติแล้วผู้ที่มองเห็นละอองปราณของต้นพืชต่างๆได้ในทันทีนั้นจะต้องเป็ผู้ที่มีพลังปราณขั้นสูง สูงมากๆเลยทีเดียวทั้งยังต้องมีธาตุพฤกษาอีกด้วยในแผ่นดินแคว้นซ่งนี้ผู้ที่มีปราณธาตุพฤกษานั้นมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เคยปรากฏและคนผู้นั้นก็ละทิ้งโลกเบื้องล้างนี้ขึ้นไปอยู่ที่โลกเบื้องบนนานแล้วตอนนี้หลานสาวของเขาวัยเพียงสามหนาวเท่านั้น จะเป็ไปได้จริงๆ หรือที่พลังปราณิญญาและพลังธาตุนางจะตื่นแล้ว...
13K
