เรือนกาญจนา

ธัญกลับมาที่บ้านหลังใหญ่ แล้วรีบเข้าไปในห้องทำงานของเสี่ยวันชัย เพื่อศึกษาดูงานพร้อมกับปลอมลายเซนให้เหมือนกับเสี่ยวันชัยทั้งคืน ในระหว่างที่ทำงานไป เธอก็เริ่มฉุกคิดถึงเรื่องบริษัท จำเป็นที่จะต้องมีผู้สืบทอดมาคอยดูแลบริษัทนี้

จากที่ธัญเคยคบกับวัฒน์มาถึง 7 ปี เธอรู้จักนิสัยใจคอของเขาดีว่าวัฒน์หยิ่งทระนงมากแค่ไหน วัฒน์ตั้งใจจะเติบโตด้วยตัวเอง เลยตัดสินใจร่วมหุ้นทำธุรกิจกับเพื่อน แทนที่จะมาคอยศึกษาดูงานบริษัทของพ่อ ดังนั้นธัญจำเป็นจะต้องวางแผนเพื่อให้วัฒน์สืบทอดกิจการของเสี่ยวันชัยให้จงให้ เธอจะปล่อยให้บริษัทนี้ตกเป็นของคนชั่วไม่ได้

ดังนั้นวันต่อมาธัญจึงเริ่มแผนทันที

ณ เวลาเช้าตรู่

“คุณท่านเรียกผมมาที่นี่ทำไมครับ” ติณวัฒน์สงสัย

“นายคงรู้แล้วว่า น้องชายฉันเป็นผู้บงการลอบสังหารฉัน” ธัญในร่างเสี่ยกล่าว

“ท่านรู้หรอครับ” ติณตกใจ

“ใช่ ฉันมีเวลาเหลือไม่มากแล้ว ฉันจะปล่อยให้บริษัทตกเป็นของเสี่ยวิบูลย์ไม่ได้”

“แล้วท่านจะทำยังไงครับ” ติณสงสัย

“ฉันจำเป็นต้องหลอกให้วัฒน์มาฝึกงานที่บริษัท ดังนั้นฉันจำเป็นต้องใช้ปิยธิดาเป็นเครื่องมือ” ธัญเกริ่น

ติณวัฒน์ขมวดคิ้ว เพราะมันเกี่ยวข้องกับคนรักของเขา เลยว่า “ยังไงครับ”

“ฉันจะหลอกให้ทุกคนเข้าใจว่าฉันมีเมียใหม่ นั่นก็คือปิยธิดา แล้วแกล้งบอกทุกคนว่าฉันจะยกบริษัทให้เธอ เพื่อบังคับให้วัฒน์กลับมาทำงานที่บริษัท เขาเป็นคนหวงแหนบริษัทเดิมของแม่ เขาไม่ยอมปล่อยให้บริษัทตกเป็นของผู้อื่นเป็นแน่” ธัญกล่าวแผน

“ทำไมต้องเป็นเธอด้วยครับ” ติณพูดเสียงแข็ง

“อย่าทำเสียงแข็งไม่พอใจแบบนั้นสิ มันเป็นแค่แผน ฉันจะหลอกให้ปิยธิดาเข้าใจว่าเธอจดทะเบียนสมรสกับฉัน แต่ความจริงเธอได้จดทะเบียนสมรสกับนาย โดยเอาเรื่องหนี้สินที่พี่สาวปิยธิดาติดฉันอยู่มาอ้าง”

“ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วยครับ ผมว่า…” ติณไม่เห็นด้วย

“นายรักปิยธิดาไม่ใช่หรือ” ธัญถาม

“เอ่อ ครับ ผมรักดา แต่ผมไม่อยากถือโอกาสแบบนั้น” ติณพูดตะกุกตะกัก

“แล้วแต่นายนะ ว่านายจะให้ดาจดทะเบียนสมรสกับฉันจริงๆ แล้วต้องกลายเป็นแม่หม้ายในสักวัน หรือนายจะเป็นผู้ดูแลเธอไปตลอดชีวิต”

“ทำไมท่านถึงคิดว่าท่านมีชีวิตไม่ยืนนานล่ะครับ” ติณสงสัย

“ฉันแก่ปูนนี้ พอเกิดเคราะห์ภัยคราวนั้น ฉันก็เริ่มฉุกคิดได้เฉยๆ น่ะ อย่าคิดมาก”

“ครับท่าน ผมจะยอมทำตามแผนการของท่าน และดูแลดาไปตลอดชีวิต” ติณกล่าวคำมั่น

“เอาล่ะ ในช่วงที่ฉันกำลังตบตาทุกคนอยู่ นายช่วยเก็บอาการ อย่าให้ใครรู้ว่าตนเป็นสามีของปิยธิดา แม้กระทั่งตัวดาเองก็ตาม” ธัญกล่าวย้ำ

“ครับ ผมเข้าใจครับ”

“ขอบใจมากติณ ตอนนี้นายไปรับตัวดามาที่นี่เถอะ”

************************************

ดาเดินทางมาที่บ้านของเสี่ยวันชัยอย่างงงๆ โดยมาพร้อมกับติณวัฒน์ พอเธอเดินเข้าไปในห้อง เธอก็เห็นนายทะเบียนมานั่งรออยู่แล้ว

“เอ่อ ท่านคะ ท่านให้ฉันมาที่นี่ทำไมคะ” ปิยธิดาสงสัย

“รู้มั้ยว่า ธัญติดหนี้ฉันเป็นล้าน” ธัญเริ่มเกริ่น

“ห๊า มากมายขนาดนั้นเลยหรอคะ” ดาตกใจ

“พี่สาวรักเธอมาก ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เธอเรียนจนจบ ดังนั้นเธอจำเป็นต้องชดใช้หนี้สินแทนพี่สาว” ธัญในร่างเสี่ยกล่าว

“ขอให้ฉันค่อยๆทยอยใช้ได้มั้ยคะ” ดาขอร้อง

“ฉันไม่ได้ต้องการเงิน แต่ต้องการตัวเธอ”

“ไม่ค่ะ ฉันไม่ยอมขายตัว” ดาพูดเสียงแข็ง

“แล้วเธอจะเอาเงินมาจากที่ไหน” ธัญรีบถาม

ดาน้ำตาคลอ เพราะทรัพย์สินที่มีอยู่ก็ยังไม่ถึงห้าแสนเลยด้วยซ้ำ เธอจะชิ่งหนีก็ไม่ได้ ก็เลยเม้มปากแล้วตอบว่า “ก็ได้ค่ะ ฉันยอมแล้ว”

“งั้นก็จดทะเบียนสมรสกับฉันซะ” ธัญสั่ง

ดาเดินไปนั่งต่อหน้านายทะเบียนอย่างอ่อนล้า เธอมองไปที่ใบทะเบียนสมรส ก็พบว่า ท่านยังไม่เซนชื่อทั้งสองใบ ดาจับปากกาเซนชื่อทันที แล้วยื่นทะเบียนสมรสมาให้ท่าน แต่อยู่ดีๆ สาวใช้ก็เข้ามาตอนไหนไม่ทราบ สาวใช้ทำน้ำหกใส่ดาจนดาตกใจ

“ขอโทษค่ะ ขอโทษ ฉันนี่ซุ่มซ่ามจริงๆ” สาวใช้รีบนำผ้ามาเช็ดให้

“ไม่เป็นไรค่ะ” ดารับผ้ามาเช็ดเอง

“งั้น อิ่มพาคุณดาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนก็แล้วกัน” ธัญในร่างเสี่ยสั่ง

อิ่มรีบกุลีกุจอพาดาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำ โดยคุณท่านอนุญาตให้นำเสื้อผ้าของวุฒินันท์ให้เธอเปลี่ยน

หลังจากนั้นเสี่ยก็เรียกให้ติณเข้ามาเซนชื่อทั้งสองใบ

“เอกสารนี้เก็บไว้ที่ฉันก่อนนะ เมื่อถึงเวลา ฉันจะส่งคืนนายกับดาเอง”

“ครับคุณท่าน แต่ทำแบบนี้จะดีหรอครับ” ติณรู้สึกผิด

“หรือนายไม่อยากดูแลดาแล้ว” ธัญย้อนถาม

“ครับ ผมอยากดูแลเธอ แต่ไม่ใช่หลอกลวงเธอแบบนี้ แล้วเอ่อ นายทะเบียน เขายินยอมให้ทำแบบนี้หรอครับ”

“ฉันอธิบายให้นายทะเบียนเข้าใจแล้ว พ่อเขาเคยเป็นลูกน้องฉันมาก่อน และติดหนี้ฉันเช่นกัน ดังนั้นคุณยศวินจึงจำใจยอมร่วมมือด้วย”

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ คุณท่าน” ยศวินกล่าว

“อื้อ ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่ทำให้นายเดือดร้อนแน่ นายยศ”

“ครับท่าน”

************************************

หลังจากยศวินเดินออกจากห้อง เขาก็เดินสวนทางกับคุณชนวัฒน์

วัฒน์ตกใจที่เห็นนายทะเบียน นั่นทำให้เขารู้ว่าพ่อคงจดทะเบียนสมรสกับผู้หญิงคนใหม่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

************************************

ภายในห้องทำงานของเสี่ย เสี่ยกำลังจะพูดกับติณต่อถึงแผนขั้นต่อไป แต่ได้ยินเสียงเคาะประตูและเปิดเข้ามาทันที

ดาสวมชุดใหม่แล้วมานั่งอีกครั้ง พร้อมกับยื่นมือมารับทะเบียนสมรส

“เก็บไว้ที่ฉันก่อนก็แล้วกันนะดา แล้วตอนนี้เธอกลับไปกับติณเพื่อไปเก็บกระเป๋ามาที่นี่”

“ค่ะท่าน” ดาเลยไหว้ท่าน กำลังจะเดินออกนอกห้อง

แต่ทว่าอยู่ดีๆ ประตูห้องก็เปิดกะทันหัน

“มันหมายความว่ายังไงครับพ่อ ผมได้ข่าวว่าพ่อกำลังจะมีเมียใหม่”

“ใช่ งั้นดีเลย ไหนๆ ลูกก็มาแล้ว พ่อจะแนะนำให้รู้จัก นี่คือ ปิยธิดา เมียใหม่พ่อเอง”

วัฒน์ตกใจที่รู้ว่าคนที่เป็นแม่ใหม่ก็คือน้องสาวของธัญ “ทำไมถึง….”

ดาก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด

“เอาล่ะ ต่อไปพ่อว่าจะให้เธอมาทำงานที่บริษัท อีกไม่นานบริษัทก็จะตกเป็นของเมียพ่อ”

“ไม่ได้นะครับพ่อ ผมไม่ยอม” วัฒน์ค้านหัวชนฝา

“แล้วจะทำยังไง ในเมื่อลูกเองก็ไม่ยอมมาช่วยพ่อดูแลบริษัท”

“แต่พ่อก็มีอาวิบูลย์ คอยช่วยนี่ครับ” วัฒน์กล่าว

“พ่อจะยกบริษัทให้กับคนในครอบครัว ซึ่งก็คือดา เว้นแต่ลูกจะยอมเข้ามาช่วยพ่อ พ่ออาจเปลี่ยนใจยกบริษัทให้ลูกก็ได้”

วัฒน์คิดพิจารณา เขาไม่อาจยอมให้บริษัทที่เคยเป็นของแม่ตกเป็นของเมียใหม่พ่อแน่ๆ จึงว่า “ทำยังไง ผมถึงจะได้เป็นผู้สืบทอดครับ”

“เข้ามาฝึกงานที่บริษัทนี้ทุกตำแหน่ง ตำแหน่งละหนึ่งวัน ลูกจำเป็นต้องรู้ระบบงานด้วยตัวเอง เริ่มที่แผนกลอจิสติกก่อน ลูกต้องคุมการส่งสินค้าด้วยตัวเอง ลูกยอมมั้ยล่ะ”

“ครับ ผมยอม” วัฒน์ตัดสินใจรับคำ

“งั้น ชัยสง นายเป็นคนคุมคุณวัฒน์ทำงานนะ” ธัญสั่ง

“ครับ” ชัยสงรับคำ

“ส่วนลูก จงจำไว้ ในระหว่างฝึกงาน ลูกไม่ได้มีฐานะเป็นลูกชายเจ้าของบริษัท แต่ลูกเป็นเพียงพนักงานคนหนึ่งเท่านั้น ห้ามถือตัวถือตนเด็ดขาด ลูกจะต้องฟังคำสั่งหัวหน้าแผนก ลูกเข้าใจใช่มั้ย” ธัญสั่งวัฒน์

“ครับพ่อ” วัฒน์รับคำเช่นกัน

“ตอนนี้กลับไปก่อนเถอะ พ่อจดทะเบียนสมรสไปแล้ว ลูกคงห้ามพ่อไม่ได้แล้วล่ะ” ธัญหันหลังให้

วัฒน์มองไปที่ดา พร้อมกับส่ายหน้า จากนั้นก็ยอมเดินออกไปจากห้องแต่โดยดี

ดารู้สึกผิด และไม่คิดว่าตนเองจะกลายมาเป็นแม่เลี้ยงของอดีตคนรักของพี่สาว อยู่ดีๆ ขาเธอก็อ่อนแรงจนเกือบล้ม ยังดีที่ติณช่วยประคองได้ทัน

“นายพาดากลับไปเก็บของเถอะ ติณ” ธัญสั่ง

“ครับท่าน” ติณรับคำ แล้วช่วยประคองพาดากลับไปที่อพาร์ทเม้นท์

ธัญหันมามองดูน้องสาว เธอก็นึกสงสารและคิดในใจว่า “พี่ขอโทษนะดา แต่พี่ไม่มีเวลาแล้วจริงๆ พี่เชื่อว่าติณต้องดูแลน้องไปตลอดชีวิตได้แน่ อย่าโกรธพี่เลยนะ"

เมื่อกลับไปอพาร์ทเม้นท์ ดาได้ขอให้ติณกลับไปก่อน เพราะเธออยากอยู่คนเดียว

ติณเข้าใจความรู้สึก เขาก็เลยยอมกลับ เขานึกในใจว่า “พี่ขอโทษนะดา แต่พี่สัญญาว่าพี่จะดูแลดาไปตลอดชีวิตของพี่”

พอดาได้อยู่คนเดียว เธอก็ร้องไห้ปล่อยโฮ เพราะนึกไม่ถึงว่าตนจะต้องตกเป็นภรรยาของเสี่ยวันชัย