ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

เพียงแค่มองท่าทาง ถังฮวนก็รู้แล้วว่าหัวหน้าคณะที่ชื่อตู๋ฉีไม่เชื่อคำเตือนของตน
ไม่เพียงแต่ไม่เชื่อ แต่เกรงว่าในสายตาของตู๋ฉีกลับมองเขาเป็นตัวแปรที่อันตรายที่สุด
ด้วยว่าในช่วงสิบวันที่ผ่านมาพฤติกรรมของตนก็ดูน่าสงสัยจริงๆ บางคนอย่าง ตู๋ฉี และหยินเฟย เป็นต้น คงระแวงว่าขบวนสินค้าจะถูกกลุ่มโจรส่งสายลับเข้ามาแทรกซึม นี่ก็สามารถเห็นได้จากสายตาหวาดระแวงของทุกคนที่อยู่รอบ ๆ ตัวเขา เมื่อถังฮวนเข้ามาใกล้ตู๋ฉี ผู้ฝึกยุทธ์หลายคนเอื้อมมือไปกระชับอาวุธไว้ในมือแล้ว หลังจากได้ยินคำพูดของเขา ทุกคนก็เหมือนตู๋ฉี แสดงท่าทางเย้ยหยันเต็มที่ ถังฮวนคร้านจะอธิบาย เขาจึงดึงบังเหียนให้ม้าหยุดอยู่กับที่ ขบวนยังเดินทางต่อไป ชายหนุ่มร่างกำยำคนหนึ่งเดินผ่านถังฮวนและจ้องมองด้วยสายตาถมึงทึง จากนั้นหัวเราะออกมาดัง ๆ “แกล้งทำเป็นผีมาตลอดทาง ตอนนี้กลับมาเตือนเราว่ามีอันตรายอยู่ข้างหน้า น่าขันนะเจ้าว่าไหม” "ใช่ ใช่ ข้าคิดว่าเขานี่แหละดูอันตรายที่สุดแล้ว" “เมืองฟีนิกซ์อยู่ข้างหน้าแล้วจะมีอันตรายอะไร อย่าไปเชื่อมัน ไม่เป็นไรหรอก อย่าให้มันสงสัย” "บางทีนี่อาจเป็นเป้าหมายของมัน ทำให้เราวุ่นวายก่อนจะลงมือ!"
"นั่นสิ" สิ้นเสียงชายร่างกำยำนั้น เสียงหัวเราะรอบ ๆ ก็ดังขึ้นทันที  ถังฮวนไม่สนใจ เพียงแต่ยังคงติดตามไปด้านหลังรถม้า หลังจากเตือนตู๋ฉีและคนอื่น ๆ ถือว่าเขาก็ทำดีที่สุดแล้ว ไม่ว่าพวกเขาจะเชื่อหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขาแล้ว หากมีอันตรายเกินต้านไหว เขาจะถือโอกาสจากกลุ่มไปอย่างแน่นอน  หน้าที่ของเขาและผู้คุ้มกันที่อยู่รอบๆ นั้นแท้จริงแล้ว มีเพียงการจัดการกับสัตว์ร้ายที่มารบกวนเท่านั้น ด้วยวิธีนี้เหล่าสัตว์ร้ายหลายตัวถูกไล่ออกไป มีสัตว์ร้ายหลายสิบตัวที่เสียชีวิตภายใต้ปืนของถังฮวน แค่นั้นก็อาจถือได้ว่าคุ้มค่าพอกับค้าจ้างห้าสิบเหรียญทองแล้ว ไม่จำเป็นต้องทิ้งชีวิตของตนไว้ที่นี่ หลังจากนั้นไม่นาน ขบวนก็เดินทางข้ามทุ่งโล่งกว่าร้อยเมตรและเข้าไปในป่าแห่งหนึ่ง ในป่านั้นแสงที่สอดส่องลงมาเริ่มสลัวลง ผู้ฝึกยุทธ์หลายคนยังคงล้อเลียนและหัวเราะเยาะถังฮวนเป็นครั้งคราว ไม่รู้สึกว่าจะมีอันตรายใด ๆ ในเวลานี้ได้ ไม่น่าแปลกใจที่พวกมันดูผ่อนคลายสบายใจเฉิบ สถานที่แห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากเมืองฟีนิกซ์ จึงมีน้อยคนนักที่จะเลือกปล้นบริเวณนี้ อย่างไรก็ตามถังฮวนแตกต่างจากพวกนั้น เขาเชื่อคำเตือนของเสี่ยวเป่าเต็มร้อย จากการคาดเดาของถังฮวน อันตรายที่ว่าน่าจะซ่อนอยู่ในป่านี้แหละ ดังนั้นในช่วงเวลาเกือบที่เขาจะเข้าไปในป่าถังฮวนก็โคจร 'ปราณสวรค์โลกา' อย่างสุดกำลัง วงล้อวิญญาณในร่างกายกำลังหมุนอย่างรวดเร็ว และในชีพจรวิญญาณพลังปราณแท้ก็พุ่งพล่านเหมือนกระแสน้ำ ตอนนี้ประสาทสัมผัสของถังฮวนถูกเปิดใช้ในระดับสูงสุด "มาแล้วสินะ?"หลังจากนั้นไม่นาน ถังฮวนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยและเอ่ยปากพูดแผ่วเบา "วืดด! วืดดด! วืดด! ... "
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง มีเสียงหวีดแหลมดังขึ้นสองสามครั้งอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นเขาก็เห็นเงาสีดำเรียวพุ่งออกจากป่าโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ออกมารวดเร็วปานสายฟ้าแลบข้ามผ่านช่องว่างและยิงไปที่ผู้ฝึกยุทธระดับสี่ทั้งสิบคนในขบวน  "มีคนอยู่ในป่า!" "ระวังตัวด้วย!" "นั่นลูกธนู!" "อ๊ากก!!" เสียงโหวหเหวกโวยวายดังขึ้นในทันใด จากคนแล้วคนเล่า  ถังฮวนไม่ตื่นตระหนกตกใจ และยังมีปฏิกิริยาตอบสนองเร็วกว่าทุกคนในกลุ่ม แทบจะทันทีที่เสียงระเบิดดังขึ้น ถังฮวนก็นำหอกอัคคีออกมาแล้ว ท่ามกลางเสียงดังหึ่งรอบตัวปืน แถบสีดำหลุดออกไปอย่างรวดเร็ว หอกยาวเปลี่ยนเป็นแสงสีแดงลุกโชนแทงทะลุออกไปด้านหลังเหมือนสายฟ้า
"ติ๊ง! ติ๊ง!" ในทันใดนั้น ถังอวนรู้สึกว่าปลายหอกของเขาสั่นสะท้าน เสียงโลหะสองอันดังออกมาในเวลาเดียวกัน
"อ๊ากกก! อ๊ากกก! อ๊ากกก ... " ในเวลานี้ เสียงเจ็บปวดและเสียงกรีดร้องดังขึ้นติดต่อกัน
ผู้ฝึกยุทธระดับสี่ทั้งสิบที่เป็นเป้าจู่โจมได้รับบาดเจ็บ บางรายมีถูกลูกธนูสีดำยาวยิงทะลุไหล่ บางรายถูกยิงที่แขน และบางรายถึงกับถูกลูกดอกยิงเข้าที่หน้าอกและหน้าท้อง ขณะที่ชายชุดดำสิบคนพุ่งปราดออกมาพร้อมกับล้อมซ้ายขวาเอาไว้ ทั้งหมดต่างถือธนูยาวใช้ผ้าสีดำปกปิดใบหน้าไว้ ลูกศรสองดอกผ่านเขาไปอย่างเฉียดฉิง ถังฮวนเพัยงเอี้ยวตัวไปด้านหลังเล็กน้อย ลูกศรสีดำสองดอกตกอยู่บนถนนห่างออกไปสองหรือสามเมตร ชายชุดดำสองคนยืนอยู่ริมถนนห่างออกไปประมาณยี่สิบเมตร ทั้งหมดแต่งกายในชุดเดียวกัน เมื่อพวกมันมองมาที่ถังฮวนสายตาของพวกมันเต็มไปด้วยความประหลาดใจ การตอบสนองอย่างรวดเร็วของถังฮวน ดูเหมือนจะเกินคาดหมายของทั้งสองคนนั้นอย่างมาก บนรถม้าด้านหน้าตู๋ฉีหน้าเปลี่ยนสี ไม่ได้คิดว่าคำพูดของถังฮวนที่ว่าจะมีอันตรายจะเป็นความจริง มิหนำซ้ำคนพวกนี้ยังแข็งแกร่งมาก ทำให้หลายคนในขบวนได้รับบาดเจ็บน้อยบ้างหนักบ้างด้วยธนูและลูกศรเพียงเท่านั้น ถึงกระนั้น เนื่องจากตู๋ฉีกล้าจะนำขบวนสินค้าของเขาไปยังเมืองฟีนิกซ์ แน่นอนว่าเขาเองก็ได้ผ่านร้อนหนาวมามากเช่นกัน ไม่นานนักเขาก็เยือกเย็นลง ใบหน้าปราศจากร้อยยิ้ม เลื่อนมือไปรอบเอวตนตะโกนว่า
"สหายเอ๋ย พวกเรา ... " "ฆ่า! อย่าให้เหลือ!"ตู๋ฉีพูดยังไม่ทันขาดคำ ชายชุดดำคนหนึ่งออกคำสั่ง จากนั้นทั้งสิบสองคนก็โยนธนูยาวในมือทิ้งไป หยิบอาวุธประจำกายออกมามุ่งสังหารพวกเขาตู๋ฉีที่เห็นเช่นนี้ในหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นกราดเกรี้ยว สังเกตเห็นได้ว่ามีลูกบอลสีแดงขนาดเท่าไข่ออกมาจากแขน ตู๋ฉีบีบมันเบา ๆ จนได้ยินเสียง "ปัง" ดังขึ้น แสงสีแดงก็พุ่งสู่ท้องฟ้า มันระเบิดที่ความสูงหลายพันเมตรในทันที ราวกับดอกไม้ไฟดูสวยงามและตื่นตามาก
ชายทั้งสิบสองคนในชุดดำคงคาดไว้แล้วว่าตู๋ฉีจะทำแบบนี้ ดังนั้นจึงไม่ได้ส่งผลต่อฝีเท้าของพวกมันเลยแม้แต่น้อย “มัน... พวกมันทั้งหมดเป็นผู้ฝึกยุทธระดับห้า ... ” ในเวลานี้เองมีชายหนุ่มคนหนึ่งตะโกนอย่างหวาดหวั่นท่ามกลางเหล่าผู้คุ้มกัน  ทุกคนเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนั้น ใบหน้าพวกเขาพลันซีดเผือด สายตาตื่นตระหนก อีกฝั่งหนึ่งมีผู้ฝึกยุทธระดับห้าสิบสองคน แต่พวกเขามีเพียงตู๋ฉีและหยินเฟยสองคน ที่เป็นผู้ฝึกยุทธระดับห้า หากจะเปรียบความแข็งแกร่งย่อมเห็นความแตกต่างได้ชัดเจน หากพวกเขายังคิดจะต่อต้าน คาดว่าไม่นานคงจะถูกกวาดล้างหมดทั้งขบวน ทันใดนั้นสายตามากมายหลายคู่ก็หันมา ซีหม่าขยับไปที่ช่องว่างระหว่างชายชุดดำพยายามจะหลบหนี "ทุกคนอย่าตกใจ! ข้าส่งสัญญาณไปแล้ว จะมียอดฝีมือมาจากเมืองฟีนิกซ์มาเสริมกำลังในทันที!" เมื่อรับรู้ถึงสภาพรอบตัวที่เปลี่ยนแปลงไปอากัปกิริยาของตู๋ฉีก็ยิ่งดูเลวร้ายขึ้น เขาร้องตะโกนออกไปอย่างเดือดดาล ครู่ต่อมาเขาไม่สนใจอะไรอีก แขนขวาเอื้อมไปหยิบมีดยาวออกมาจากรถด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ กระโจนไปข้างหน้าหาชายชุดดำที่กำลังวิ่งเข้ามาทางเขา ผู้ฝึกยุทธระดับห้าสิบสองคนรุมโจมตีทันทีไม่ให้ตู๋ฉีมีโอกาสได้พูดจบ เพราะมีความตั้งใจที่จะสังหารทุกคนให้สิ้นซาก ...
ไม่ว่าจะมองยังไงมันก็ดูไม่ปกติโดยทั่วไปแล้วจุดประสงค์ของการปล้นโดยพื้นฐานคือเพื่อเงินไม่ใช่เพื่อฆ่า แต่อีกฝ่ายต้องการฆ่าทุกคนในกลุ่ม หรือจริง ๆ แล้วอีกฝ่ายจะเป็นศัตรูของตู๋ฉีเองมาแก้แค้นเขา  หรือสินค้าที่ขนส่งมานี้ไม่ธรรมดา? ถังฮวนไม่ต้องการที่จะเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องจึงต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อหลบหนีตั้งแต่แรก แต่ในไม่ช้าก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่คิดให้โอกาสนี้แก่เขา ชายสองคนในชุดดำที่อยู่ด้านหลัง หนึ่งในนั้นโบกค้อนและรีบวิ่งเข้าหา ค้อนขนาดใหญ่เท่าอ่างล้างหน้า ด้ามค้อนยาวประมาณหนึ่งเมตร มองดูแล้วหนักมาก ตัวค้อนเต็มไปด้วยลวดลายสีทองเป็นประกายแกร่งกล้า มีพลังอำมหิตรุนแรงหนักหน่วง
-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 91 ศัตรูจู่โจม

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 91 ศัตรูจู่โจม

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้