แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านกิ่งไม้ลงมายังลานฝึกเก่าๆ ภายในสำนัก
ลมพัดเอื่อยๆ พาให้บรรยากาศเงียบสงบจนน่าเผลองีบหลับ
แต่วันนี้…หลินเทียนไม่ได้งีบ
เขานั่งขัดสมาธิอยู่กลางลาน ร่างกายตั้งตรง สายตาหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ
พลังปราณรอบกายค่อยๆ ถูกรวบรวมเข้ามาอย่างช้าๆ
“…นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ข้าไม่ได้ตั้งใจฝึกจริงๆ แบบนี้”
เสียงใสๆ ดังขึ้นในหัวทันที
“จากการประเมินของระบบ…นานพอที่จะเรียกว่า ‘ี้เีเรื้อรังระยะยาว’ แล้วค่ะนายท่าน (◕ᴗ◕✿)”
“…พูดดีๆ ก็ได้ ไม่ต้องแทงใจขนาดนั้น”
หลินเทียนถอนหายใจเบาๆ แต่ก็ไม่ได้ลืมตา
เขายังคงควบคุมลมปราณต่อไป
พลังภายในเริ่มไหลเวียนเร็วขึ้น เร็วขึ้น—จนกระทั่ง…
“ฟู่ววว—”
อากาศรอบตัวสั่นไหวเล็กน้อย
“โอ้โห…สมกับเป็นายท่านเลยค่ะ แค่เริ่มจริงจังก็ทำให้พลังปราณในบริเวณปั่นป่วนได้ขนาดนี้ ระบบปลื้มมากเลยค่ะ~”
“…ประจบแล้วนะ”
“ระบบพูดตามความจริงค่ะ ไม่ได้ประจบเลยแม้แต่นิดเดียว (เสียงจริงจังมาก)”
“…ยิ่งพูดยิ่งน่าสงสัย”
หลินเทียนยิ้มมุมปากเล็กน้อย
แต่ไม่นานนัก—
คิ้วของเขาก็ค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน
พลังปราณที่ไหลลื่นเมื่อครู่…เริ่ม “ติด”
“…มาแล้วสินะ”
“ยินดีด้วยค่ะนายท่าน! ท่านได้มาถึง ‘คอขวด’ ที่น่ารำคาญที่สุดของการฝึกตนเรียบร้อยแล้วค่ะ!”
“…น้ำเสียงเ้าดูมีความสุขมากนะ”
“แน่นอนค่ะ ระบบชอบดูนายท่านลำบาก (◕ᴗ◕✿)”
“…ข้าควรปิดเ้าทิ้งดีไหม”
เขาพยายามเร่งพลังอีกครั้ง
แต่—
“ฟึ่บ…”
ทุกอย่างหยุดนิ่ง
หลินเทียนลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะเอนตัวล้มลงนอนแผ่กับพื้นอย่างไม่แคร์ภาพลักษณ์แม้แต่น้อย
“…ติดจริงๆ ด้วยแฮะ”
“เป็ยังไงบ้างคะ ความรู้สึกของคนที่เคยอวดดีว่า ‘เดี๋ยวก็ทะลวงได้เอง’”
“…ข้าขอถอนคำพูด”
“ระบบบันทึกไว้เรียบร้อยค่ะ (◕ᴗ◕✿)”
หลินเทียนยกแขนขึ้นบังหน้า
“…ี้เีแล้ว”
“นายท่านคะ การยอมแพ้เร็วขนาดนี้ไม่สมกับภาพลักษณ์คนเก่งเลยนะคะ”
“ข้าไม่ได้ยอมแพ้…แค่กำลังวางกลยุทธ์เชิงลึก”
“เรียกภาษาชาวบ้านว่า ‘นอน’ ค่ะ”
“…อย่าจับผิด”
ทันใดนั้น—
ติ้ง!
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น
หลินเทียนเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันทีเหมือนสวิตช์ถูกเปิด
“มีรางวัลไหม?”
“…ความเร็วในการลุกของนายท่านทำให้ระบบประทับใจมากค่ะ”
“ตอบคำถาม”
“มีค่ะ เป็ของที่เหมาะกับคนที่ติดคอขวดแบบนายท่านอย่างยิ่ง”
“ว่ามา”
“ภารกิจ: เอาชนะสัตว์อสูรขั้น 2 จำนวน 1 ตัว”
“…ง่ายดีนี่ แล้วรางวัลล่ะ?”
“ยาทะลวงระดับ ที่จะช่วยเพิ่มโอกาสในการ突破อย่างมีนัยสำคัญค่ะ”
หลินเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง
จากนั้น—
“ไปเดี๋ยวนี้”
“เร็วมากเลยนะคะ”
“ของฟรีใครจะปฏิเสธลง”
—
ไม่นานนัก
ภายใน “ป่าสัตว์อสูร”
แสงแดดถูกบดบังด้วยเรือนยอดไม้หนาทึบ เสียงแมลงและสัตว์เล็กๆ ดังแว่วอยู่รอบด้าน
หลินเทียนเดินทอดน่องเข้ามาอย่างสบายๆ ราวกับมาเดินเล่น
“บรรยากาศดีเหมือนเดิมเลยนะ”
“ระบบตรวจพบเป้าหมายแล้วค่ะ”
“เร็วดี”
“สัตว์อสูรขั้น 2: กิ้งก่ามรกต”
“…ชื่อดูเท่มาก”
“ลักษณะโดยรวม: คล้ายจิ้งจกขนาดใหญ่ สีเขียวมรกตค่ะ”
“…สรุปคือจิ้งจกตัวใหญ่?”
“ถ้าจะให้พูดแบบไม่รักษาภาพลักษณ์…ใช่ค่ะ”
“…หมดกัน”
ขณะที่เขากำลังทำหน้าเบื่อ—
“ซ่าาา—!”
พุ่มไม้ด้านหน้าสั่นแรง
สิ่งมีชีวิตสีเขียวสดใสพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว
ร่างมันยาว ดวงตาเป็ประกาย ลิ้นแลบออกมาอย่างน่าขนลุก
“…เออ ใหญ่จริง”
“เป้าหมายค่ะ!”
ยังไม่ทันตั้งตัว—
“ฟึ่บ!”
มันพุ่งเข้าใส่ทันที!
“เฮ้ย เดี๋ยว!”
หลินเทียนะโหลบอย่างหวุดหวิด
หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย
“…เร็วขนาดนี้เลยเหรอ”
“สัตว์อสูรขั้น 2 ไม่ได้มีไว้ให้ลูบหัวเล่นนะคะนายท่าน”
“ข้าก็ไม่ได้คิดจะลูบ!”
เขาหยิบไม้ไผ่คู่ใจขึ้นมา
“เอาล่ะ…มาดูกันว่าใครจะเร็วกว่ากัน”
กิ้งก่าพุ่งมาอีกครั้ง
“ฟึ่บ!”
“ปึก!”
ไม้ไผ่ฟาดลง—
โดนอากาศ
“…พลาด?”
“นายท่านตีเงาตัวเองค่ะ”
“…ข้ารู้แล้ว!”
“มันอยู่ด้านซ้ายค่ะ นายท่าน”
“เฮ้ย!”
เขาหลบแทบไม่ทัน
ลมจากกรงเล็บเฉียดแก้มไปนิดเดียว
“…โอเค ไม่เล่นแล้ว”
“นายท่านพูดแบบนี้ก่อนจะหนีเสมอเลยนะคะ”
“ข้าไม่ได้หนี!”
พูดจบ—
เขาหันหลังแล้ววิ่งทันที
“นี่เรียกว่าปรับตำแหน่งเชิงยุทธศาสตร์!”
“ระบบขอแปล: ‘เผ่น’ ค่ะ”
—
ภาพในป่าตอนนี้คือ
ชายหนุ่มระดับก่อกำเนิดขั้น 4 วิ่งหน้าตั้ง
ส่วนด้านหลังคือ “จิ้งจกั์” ไล่ไม่หยุด
“หยุดก่อนสิวะ!”
“ซ่าาา!”
“คุยกันก่อนได้ไหม!”
“มันไม่เข้าใจภาษามนุษย์ค่ะ”
“ข้าก็เริ่มเข้าใจแล้ว!”
เขาวิ่งไป หอบไป
“…เหนื่อยจริงๆ”
“นายท่านดูเหมือนเหยื่อมากกว่านักล่านะคะตอนนี้”
“…อย่าพูดความจริง”
ในที่สุด—
เขาหยุด
ไหล่กระเพื่อมเล็กน้อยจากการหายใจ
“…พอแล้ว”
เสียงของเขานิ่งลง
แววตาเปลี่ยนไป
กิ้งก่าพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้—
หลินเทียน “ไม่หนี”
เขาก้าวไปข้างหน้า
“ฟึ่บ!”
ไม้ไผ่เหวี่ยงออกอย่างแม่นยำ
“ปึก!”
โดนเต็มหัว
เสียงดัง “แปะ” อย่างน่าประหลาด
กิ้งก่าชะงักไปชั่วขณะ
“…อืม เสียงไม่ค่อยเท่เลยแฮะ”
“แต่ได้ผลนะคะ!”
หลินเทียนยิ้ม
“เมื่อกี้ข้าแค่วอร์มร่างกาย”
“วอร์มด้วยการวิ่งหนี 10 นาที…สุดยอดจริงๆ ค่ะ”
“…มันเป็เทคนิคขั้นสูง”
คราวนี้—
เขาไม่ถอยอีก
กิ้งก่าพุ่งเข้าใส่
หลินเทียนหลบ—หมุน—ฟาด!
“ปึก! ปึก! ปึก!”
จังหวะเริ่มลื่นไหล
สายตาแม่นยำขึ้น
“จบได้แล้ว”
“ปึง!”
กิ้งก่าล้มลงแน่นิ่ง
ป่ากลับสู่ความเงียบอีกครั้ง
“…ชนะแล้วสินะ”
“ภารกิจสำเร็จค่ะนายท่าน!”
หลินเทียนนั่งลงทันที
“…เหนื่อยชะมัด”
“แต่นายท่านเท่มากตอนท้ายเลยนะคะ ระบบให้คะแนน 9 เต็ม 10 หักตรง่วิ่งหนีค่ะ”
“…หักเยอะไปไหม”
“ภาพจำมันแรงค่ะ (◕ᴗ◕✿)”
ติ้ง!
ขวดยาปรากฏขึ้น
หลินเทียนรับมันไว้ ดวงตาเป็ประกาย
“…ของจริง”
เขาลุกขึ้นช้าๆ
ปัดเสื้อ
“กลับสำนัก”
“พร้อมทะลวงแล้วเหรอคะ?”
“แน่นอน”
เขายิ้มมุมปาก
“คราวนี้แหละ…ก่อกำเนิดขั้น 5”
ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเบาๆ
“ระบบขออวยพรให้นายท่าน…ไม่ติดคอขวดอีกรอบนะคะ”
หลินเทียนชะงัก
“…อย่าพูดสิวะ”
ลมพัดผ่านเบาๆ
เสียงหัวเราะของเขาดังขึ้นในป่า
การทะลวงครั้งต่อไป…
่บ่ายของวันนั้น—
หลินเทียนกลับมาถึงสำนักอย่างรวดเร็ว ฝีเท้าแทบไม่แตะพื้น สีหน้าจริงจังผิดจากตอนวิ่งหนีสัตว์อสูรก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง
เขาตรงไปยังใต้ต้นไม้ใหญ่กลางลานฝึกทันที
“เอาล่ะ…รอบนี้ข้าต้องทะลวงได้แน่”
พูดจบ เขาทิ้งตัวนั่งขัดสมาธิอย่างไม่ลังเล
เสียงระบบดังขึ้นข้างหูอย่างมีอารมณ์ขันเล็กๆ
“ถ้านายท่านทะลวงสำเร็จ ระบบมีภารกิจใหม่มอบให้อีกหนึ่งภารกิจนะคะ (人 •͈ᴗ•͈)”
หลินเทียนหรี่ตา
“…ทำไมข้ารู้สึกว่าเ้าเตรียมงานเพิ่มไว้รอข้าอยู่แล้ว”
“ระบบเรียกว่า ‘วางแผนล่วงหน้าเพื่อความยิ่งใหญ่ของนายท่าน’ ค่ะ”
“…ฟังดูดี แต่ข้าไม่ค่อยเชื่อ”
เขาไม่ต่อความ รีบหยิบขวดยาทะลวงระดับออกมาเปิดฝา
กลิ่นสมุนไพรเข้มข้นลอยออกมาในทันที
“ของดีจริง…”
เขากลืนมันลงไปโดยไม่ลังเล
ทันใดนั้น—
พลังปราณภายในร่าง “ปะทุ” ขึ้นทันที!
“อึก—!”
หลินเทียนขมวดคิ้วแน่น เส้นเืปูดขึ้นเล็กน้อย เหงื่อเริ่มไหลอาบร่าง
“โอ้โห…ปฏิกิริยาดีมากเลยค่ะนายท่าน! ยานี้ไม่ใช่ของเก๊แน่นอนค่ะ”
“…ไม่ต้องรายงานก็รู้!”
พลังภายในหมุนวนรุนแรงยิ่งขึ้น
จากเดิมที่ติดขัด—ตอนนี้มันเหมือนถูก “ผลัก” ให้ไหลทะลัก
แต่—
แรงต้านยังคงอยู่
“ฮึ่ย…ยังไม่พอ!”
หลินเทียนกัดฟัน กดพลังทั้งหมดเข้าใส่จุดคอขวด
เวลาผ่านไป—
จากเย็น…เข้าสู่ค่ำ…และล่วงเลยไปจนดึก
เสียงแมลงกลางคืนดังระงม
และแล้ว—
“อ๊ากกกกก!!!”
ตูม!!!
พลังปราณะเิออกจากร่างเขาเป็วงกว้าง ลมพัดกระจายใบไม้ปลิวว่อนทั่วลาน
แรงกดดันที่เคยติดขัด—
“แตก!”
ความรู้สึกโล่งวาบไหลผ่านทั่วร่าง
หลินเทียนลืมตาขึ้นช้าๆ
แววตาเปล่งประกายชัดเจนกว่าที่เคย
“…สำเร็จแล้ว”
เขาลุกขึ้นยืน ก่อนจะหัวเราะลั่น
“ฮ่าๆๆๆ! ในที่สุดข้าก็ทะลวงได้!”
จากนั้น—
เขาก็ะโไปมารอบลานเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่
“…ภาพลักษณ์เ้าสำนักหายไปแล้วค่ะตอนนี้”
“ภาพลักษณ์อะไร ข้าเก่งก็พอแล้ว!”
ติ้ง!
หน้าต่างระบบปรากฏขึ้นตรงหน้า
“ยินดีด้วยค่ะนายท่าน ???? ท่านได้เลื่อนระดับเป็ ‘ก่อกำเนิดขั้น 5’ อย่างสมศักดิ์ศรีค่ะ!”
หลินเทียนเชิดหน้าเล็กน้อย
“ข้าบอกแล้ว…ข้านี่แหละอัจฉริยะ ทั้งเก่ง ทั้งหล่อ ครบเครื่อง”
“…ระบบขอข้าม่หลงตัวเองนี้นะคะ”
“เฮ้ย!”
ติ้ง!
หน้าต่างใหม่เด้งขึ้นอีกครั้ง
“ภารกิจใหม่: ฟื้นฟูสำนัก
รางวัล: คัมภีร์วรยุทธ์ 1 เล่ม”
หลินเทียนชะงักไปเล็กน้อย
“คัมภีร์วรยุทธ์งั้นหรือ…”
เขาลูบคางช้าๆ สีหน้าครุ่นคิด
“…พูดก็พูดเถอะ ข้าเป็ผู้ฝึกตนก็จริง แต่ยังไม่เคยมีวิชาติดตัวจริงๆ เลย”
“เรียกง่ายๆ คือ ‘ตีมั่วแต่ดันชนะ’ ค่ะ”
“…เ้าหุบปาก”
เขายิ้มมุมปาก
“แต่ก็ดี…ถึงเวลาจริงจังสักที”
สายตาเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย—นิ่งขึ้น มั่นใจขึ้น
“คัมภีร์วรยุทธ์…ข้าจะเอามันมาให้ได้”
ระบบลอยวนไปมาเบาๆ
“ระบบเริ่มรู้สึกว่าสำนักนี้กำลังจะวุ่นวายขึ้นแล้วนะคะ”
“ไม่วุ่นวายสิแปลก”
—
เช้าวันต่อมา
แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามาอีกครั้ง
หลินเทียนเดินออกจากที่พัก พลางหาวหวอด
“หาววว…เช้ามาไวชะมัด”
“นายท่านนอนกรนไปสามรอบค่ะเมื่อคืน”
“…เลิกเก็บข้อมูลแปลกๆ สักที”
เขายืดตัวเล็กน้อย ก่อนจะมองไปยังลานสำนักที่ดูเงียบเหงา
“เอาล่ะ…เริ่มจากไหนดีล่ะ ‘ฟื้นฟูสำนัก’ เนี่ย”
ระบบตอบทันทีอย่างพร้อมงาน
“ระบบมีไอเดียค่ะ—เริ่มจากหา ‘ศิษย์’ เพิ่มก่อนดีไหมคะ?”
หลินเทียนเลิกคิ้ว
“…สำนักผีร้างแบบนี้ จะมีใครมา?”
“ถ้าเป็นายท่าน…อาจหลอก—เอ้ย ชวนมาได้ค่ะ”
“…เมื่อกี้เ้าจะพูดว่าอะไรนะ”
“ระบบพูดว่า ‘ชวนอย่างจริงใจ’ ค่ะ (◕ᴗ◕✿)”
“…น่าสงสัยชะมัด”
หลินเทียนยิ้มออกมา
ดวงตาเป็ประกายเล็กน้อย
“ก็ดี…งั้นข้าจะสร้างสำนักนี้ขึ้นมาใหม่ด้วยมือของข้าเอง”
ลมยามเช้าพัดผ่านเบาๆ
ชายหนุ่มยืนอยู่กลางลานสำนักเก่า สายตากวาดมองไปรอบๆ อย่างพิจารณา
หญ้าขึ้นรก… เสาไม้เอียงนิดๆ… หลังคาบางจุดเหมือนพร้อมจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ
“…สภาพแบบนี้ ต่อให้ข้าไปยืนแจกเงินหน้าประตู ยังไม่มีใครอยากเข้ามาเลยมั้ง”
“ระบบเห็นด้วยค่ะ ระดับความน่าอยู่: ติดลบเล็กน้อย (◕ᴗ◕✿)”
“…เล็กน้อยของเ้าคือเท่าไหร่”
“ประมาณว่า…หมาจรยังลังเลค่ะ”
“เ้าเลิกพูดได้แล้ว”
หลินเทียนถอนหายใจ ก่อนจะกอดอกยืนคิด
“เอาล่ะ ถ้าจะฟื้นฟูจริงๆ อย่างน้อยก็ต้องทำให้มัน ‘ดู’ เป็สำนักก่อน”
“นายท่านมีแผนแล้วหรือคะ?”
“แน่นอน”
เขาพยักหน้ามั่นใจ
“…เริ่มจากทำความสะอาด”
ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจังผิดปกติ
“ระบบขอชื่นชมค่ะ นี่เป็ความคิดที่มีเหตุผลที่สุดั้แ่ที่รู้จักกันมาเลยค่ะ”
“…ปกติข้าไม่มีเหตุผลขนาดนั้นเลยหรือไง”
“ระบบขอไม่ตอบค่ะ”
หลินเทียนแค่นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินไปหยิบไม้กวาดเก่าๆ ที่พิงอยู่ข้างเสา
เขามองมันอยู่สองวินาที
“…ข้าควรใช้พลังปราณกวาดแทนดีไหม”
“ถ้าทำได้ก็จะเท่มากเลยนะคะ”
“ฟังดูเหมือนเ้ากำลังหลอกให้ข้าโชว์โง่”
“ระบบไม่มีวันทำแบบนั้นค่ะ (เสียงจริงจัง)”
“…ยิ่งน่าสงสัยเข้าไปอีก”
สุดท้าย—
“ช่างมัน ใช้แรงนี่แหละ”
ฟุ่บ—
ไม้กวาดถูกยกขึ้น ก่อนจะเริ่มกวาดอย่างจริงจัง
ฝุ่นลอยขึ้นทันที
“แค่กๆ!”
“…นี่มันฝุ่นหรือสนามรบกันแน่”
“ระบบตรวจพบฝุ่นสะสมระดับ ‘ประวัติศาสตร์’ ค่ะ”
“ไม่ต้องตรวจ!”
เขากวาดไป บ่นไป
แต่จังหวะมือกลับไม่ได้ช้าอย่างที่คิด
ไม่นาน ลานตรงกลางก็เริ่มดู “โล่ง” ขึ้นเล็กน้อย
หลินเทียนหยุดพัก เช็ดเหงื่อที่หน้าผาก
“…เออ อย่างน้อยก็ดูไม่เหมือนบ้านร้างแล้ว”
“อัปเกรดเป็ ‘บ้านร้างที่พออยู่ได้’ ค่ะ ยินดีด้วยนะคะ”
“…ข้าควรดีใจไหม”
“ระบบดีใจแทนค่ะ”
หลินเทียนส่ายหัว ก่อนจะมองไปรอบๆ อีกครั้ง
แววตาครุ่นคิดกลับมา
“ต่อไป…ต้องมีอะไรที่ทำให้คนสนใจ”
“เช่นป้ายสำนักสวยๆ? หรือชื่อเท่ๆ?”
“…ชื่อข้าก็เท่อยู่แล้ว”
“ระบบหมายถึง ‘ชื่อสำนัก’ ค่ะ”
“อ้อ”
เขานิ่งไป
“…จริงด้วย ข้ายังไม่มีชื่อสำนักเลยนี่หว่า”
“นี่คือจุดเริ่มต้นที่ดีค่ะนายท่าน”
หลินเทียนยกมือขึ้นลูบคาง
สีหน้าจริงจังราวกับกำลังตัดสินชะตาโลก
“…สำนักหลินเทียน?”
“ฟังดูี้เีตั้งค่ะ”
“…แล้ว ‘
สำนักสุดยอดอัจฉริยะหล่อขั้นเทพ’ ล่ะ”
“ระบบขอแนะนำให้ลดคำลงประมาณ…90% ค่ะ”
“…เ้ามันไม่เข้าใจศิลปะ”
เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจ
“ช่างมัน ไว้ค่อยคิดทีหลัง”
ลมพัดผ่านอีกครั้ง
หลินเทียนมองไปยังประตูสำนักที่เปิดอ้าอยู่
ภายนอกคือเส้นทางดินเงียบๆ ไร้ผู้คน
เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย
“เอาล่ะ…ถึงจะโทรมไปหน่อย แต่ก็ยังเป็จุดเริ่มต้นได้”
“ระบบรอฟังแผนขั้นต่อไปค่ะ”
หลินเทียนหมุนไม้กวาดในมือเล่นเบาๆ
“…แผนต่อไปเหรอ”
เขาหัวเราะเบาๆ
“กวาดต่อไง”
“…สมกับเป็แผนระยะยาวจริงๆ ค่ะ”
“อย่าบ่น ช่วยข้ากวาดด้วยสิ”
“ระบบเป็สิ่งไม่มีตัวตนค่ะ”
“…งั้นก็ลอยเชียร์ไปเงียบๆ เลย”
เสียงไม้กวาดกระทบพื้นดังเป็จังหวะ
ท่ามกลางสำนักเก่าๆ ที่เริ่มมี “ชีวิต” ขึ้นมาทีละนิด
150K
![Danger area : เขตก่อการรัก [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738232945_48148710.webp)
