บุพเพสลับรัก70s

ทที่ 43 เธอไม่รู้หรือ?

“พี่เยี่ยน ช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม ว่าทำไมเธอกับช่างไม้จ้าว…”

“เอ่อ? อธิบายอะไร? ไม่ใช่ว่าเธอรู้อยู่ก่อนแล้วหรือ?”

จางหมิงเยี่ยนแปลกใจ ไม่ใช่ว่าหูชื่อเหวินเคยพูดว่าเธอรู้แล้วไม่ใช่หรือ?

“ฉัน…”หูชื่อเหวินลืมคำพูดไปชั่วครู่ เธอรู้สึกเหมือนทำก้อนอิฐหล่นตุบใส่เท้าของตัวเอง

ฉันจะรู้อะไร? ฉันมักจะทำตัววุ่นวายอยู่เสมอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหยินเหวินกั๋วถึงเตือนเธอซ้ำไปซ้ำมาว่าอย่ายุ่งกับการจับคู่ เพราะในสายตาของเขาเธอกำลังทำเรื่องตลกอยู่นะสิ!

“นั่นสิ… ไม่มีอะไรหรอก ตอนนี้ก็ดึกแล้วพี่เยี่ยนกลับหอกับฉันดีกว่า!”

หูชื่อเหวินรู้ตัวดีว่าไม่สามารถอธิบายอะไรออกมาได้ในตอนนี้

เมื่อได้ยินหูชื่อเหวินพูดจ้าวหย่วนขุยก็มองเธออย่างหวาดระแวง เขาก้าวไปข้างหน้าหวังขัดขวางไม่ให้จางหมิงเยี่ยนกลับไป

หูชื่อเหวินโมโหจนต้องหลับตาแน่นเพื่อระงับความโกรธ เธอกัดฟันกระซิบข้างหูเขาว่า

 “ยังอยากให้พี่เยี่ยนเปิดเผยความสัมพันธ์อยู่ไหม? ถ้าอยากก็หลีกทางไป!”

จ้าวหย่วนขุยตกตะลึงเมื่อได้ยิน เขามองหูชื่อเหวินอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ไม่รู้ว่าเธอมีจุดประสงค์อะไรถึงได้พูดแบบนี้

ในทางกลับกันยิ่งหูชื่อเหวินมองไปที่ดวงตาของเขา เธอก็ยิ่งโมโหมากขึ้นเท่านั้น

มองแบบนี้หมายความว่าไง? ไม่เชื่อฉันหรือ? ในสายตาของนาย หูชื่อเหวินคนนี้คือเจ้าแม่จอมบงการแม่สื่อจอมวุ่นวายใช่ไหม?

“หลีกทางด้วย!” หูชื่อเหวินถึงกับต้องใช้ภาษาถิ่น เธอไม่อยากบังคับใคร แต่ก็ผลักจ้าวหย่วนขุยออกเพื่อเดินไปจับมือจางหมิงเยี่ยน

"พี่เยี่ยน เรากลับกันก่อนเถอะ"

จางหมิงเยี่ยนรู้สึกสับสนเมื่อเห็นหูชื่อเหวินกำลังจะพาเธอออกไป

“เยี่ยนจื่อ”

จ้าวหย่วนขุยพยายามคว้าจางหมิงเยี่ยนจากมือของหูชื่อเหวิน

หญิงสาวเหลือบมองขยับปากพูดไร้เสียงว่า ‘ถ้ากล้าเดินเข้ามา ฉันจะทำให้พวกนายเลิกกันพรุ่งนี้!’

จ้าวหย่วนขุยเป็นชายหนุ่มวัยอกสามศอกแต่รู้สึกขนลุกกับสายตาของเธอมาก

เขาไม่กลัวหูชื่อเหวิน ชายหนุ่มเชื่อว่าเธอจะไม่ทำร้ายจางหมิงเยี่ยน แต่เขาไม่พอใจที่คนรักออกตัวปกป้องผู้หญิงคนนี้ ถ้าเขาทำให้เธอขุ่นเคืองเยี่ยนจื่ออาจจะโกรธ  เขาจึงได้เพียงกัดฟันกรอดยอมหยุดแต่โดยดี

“เยี่ยนจื่อกลับไปพักก่อนเถอะ ถ้ามีอะไรเราค่อยคุยกันพรุ่งนี้ก็ได้”

ในที่สุดจ้าวหย่วนขุยก็เดินไปหาจางหมิงเยี่ยนและพูดคำนี้ออกไป

“ได้สิ นายก็ควรกลับไปพักผ่อนเหมือนกันนะ”

จางหมิงเยี่ยนมองจ้าวหย่วนขุยพร้อมกับเอื้อมมือไปช่วยจัดปกเสื้อให้ จากนั้นก็เดินตามหูชื่อเหวินออกไป

ชายหนุ่มรู้สึกดีขึ้นจากการเอาใจใส่ของเธอช่วยทำให้เขาสงบใจลงได้มากทีเดียว

เมื่อเดินไปได้สองก้าวจางหมิงเยี่ยนก็เห็นหยินเหวินกั๋วเดินออกมาจากหลังต้นไม้ เขายืนพิงต้นไม้ใหญ่ มองตรงมาอย่างเงียบๆ

“หะ… หัวหน้า… มาที่นี้ได้ไง?”

จางหมิงเยี่ยนตกใจ ปกติก็กลัวหยินเหวินกั๋วอยู่แล้ว ยิ่งเขาโผล่มาแบบกะทันหันก็ยิ่งทำให้เธอกลัวจนหัวแทบหด

หยินเหวินกั๋วเลิกคิ้วไม่ตอบอะไร มองหูชื่อเหวินด้วยสายตามีเลศนัย

หูชื่อเหวินเห็นสายตาของเขาก็เกิดรู้สึกสับสนประหม่าขึ้นมาในใจ เธอไม่พูดอะไรออกมาทำจับมือจางหมิงเยี่ยนให้เดินต่อ

ใช่แล้วทุกครั้งที่จางหมิงเยี่ยนเห็นหยินเหวินกั๋วเธอก็มีปฏิกิริยาเช่นนี้ตลอด ซึ่งมันทำให้เข้าใจผิดว่าแม่เกิดอาการเขินเมื่อเห็นคนรักตามประสาสาวขี้อาย แต่ตอนนี้หูชื่อเหวินรู้แล้วว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลย สายตาของเธอมีแต่ความหวาดกลัว

หลังจากเดินออกมาได้สักพักหูชื่อเหวินก็หยุด

“พี่เยี่ยนคบกับจ้าวหย่วนขุยมาตลอดหรือ?”

หูชื่อเหวินมองจางหมิงเยี่ยนอย่างจริงจัง แต่น้ำเสียงของเธออ่อนโยนมาก

"ใช่! เธอไม่ได้บอกว่ารู้อยู่แล้วหรอกหรือ?”

จางหมิงเยี่ยนมองหูชื่อเหวินอย่างประหลาดใจ

“ครั้งที่แล้วเธอเป็นคนบอกเองว่าคนรักของเธอมีฐานะครอบครัวดีแล้วเขาก็ยังยามาให้ตอนเธอได้รับบาดเจ็บอีก ใช่ไหม?”

หูชื่อเหวินถามขึ้นมา เพราะเธอไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักอย่าง!ไม่เช่นนั้นคงไม่ได้ไปทำเหมือนตัวตลกตอนอยู่ต่อหน้าหยินเหวินกั๋วหรอก

ตอนที่เธอพยายามจับคู่ให้จางหมิงเยี่ยน เธอมองข้ามจ้าวหย่วนขุยไปเพราะเขาสนิทกับหยินเหวินกั๋ว รายชื่อผู้เหมาะสมจึงไม่มีเขา

“ก็ใช่สิ พ่อของจ้าวหย่วนขุยเป็นผู้อำนวยการโรงงาน ส่วนแม่ก็เป็นนักบัญชี ครอบครัวเขามีลูกแค่สองคน คือเขากับน้องสาว ครั้งล่าสุดที่ฉันบาดเจ็บก็เป็นเขาที่ฝากหัวหน้าเอายามาให้ฉัน เธอรู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ?....”

“หยุด ไม่ต้องตอบแล้ว”

หูชื่อเหวินรู้สึกว่าคืนนี้เธอรับรู้เรื่องราวมากเกินไป จนทำให้เหมือนกำลังจะประสาทกิน

“พี่เยี่ยน ขอถามอะไรอีกหน่อยได้ไหม? แล้วทำไมต้องทำตัวแปลกๆ ทุกครั้งที่เจอหัวหน้าหยินด้วย?”

ทันทีที่จางหมิงเยี่ยนได้ยินคำถามนี้ ร่างกายของเธอก็เริ่มสั่นเทาหันมองไปรอบๆ ด้วยความหวาดกลัว จากนั้นหญิงก็สาวกระซิบข้างหูของหูชื่อเหวิน

“หัวหน้าหยินเคยฆ่าคน!”

อะไรนะ? ฆ่าคน?

หูชื่อเหวินตกตะลึง ที่นี้ก็มีกฏหมายไม่ใช่หรือ? หากเขาฆ่าใครเข้าจริงๆทำไมเขายังมาทำงานที่ไร่ในฐานะหัวหน้าฝ่ายผลิตได้อีกล่ะ?

“จ้าวหย่วนขุยได้ยินมาจากซุนเจียงกั๋วนะ เขายังรู้มาว่าตอนหัวหน้าเข้าร่วมสงครามในตอนนั้นเวลาอยู่ในสนามรบเขากล้าหาญมาก ยังเล่าอีกว่าเขาเคยตัดมือศัตรูในการสู้ตัวต่อตัว เขาเคยแม้แต่… โอ๊ย !ฉันไม่กล้าเล่าอีก… ”

เมื่อเห็นจางหมิงเยี่ยนตัวสั่นด้วยความกลัวแบบนี้ ถ้าเธอไม่ใช่แม่ของฉันเมื่อชาติก่อนหูชื่อเหวินก็อยากจะหยิกแรงๆ สักทีสองที

“พี่เยี่ยนฟังนะตอนนั้นเขาอยู่ในสนามรบ มันไม่แปลกที่จะทำเพื่อปกป้องครอบครัวและประเทศชาติ ที่ทำลงไปก็ล้วนแต่เป็นบุญกุศลครั้งใหญ่ทั้งนั้น เธอพูดแบบนี้เหมือนกับว่าเขาเป็นฆาตกรอย่างนั้นแหละ”

หูชื่อเหวินรู้สึกพูดไม่ออกจริงๆ

“ฉันรู้… แต่จ้าวหย่วนขุยเล่าออกมาได้น่ากลัวมาก พอเห็นหัวหน้าทีไรฉันก็เลยกลัวจนตัวสั่นทุกที…”

“โอย…”

หูชื่อเหวินอยากตะโกนออกมาเพื่อระบายความหงุดหงิดของตัวออกมา หลังจากที่คิดว่าตัวเองฉลาดมาตลอดตอนนี้รู้แล้วว่าเธอทำอะไรโง่ๆ ลงไปโดยไม่มีใครต้องการเลยด้วยซ้ำ เป็นความผิดของเธอเองที่ไม่ทำความเข้าใจให้ชัดเจนก่อนตั้งแต่แรก

เธอไม่คิดว่าจางหมิงเยี่ยนจะขี้กลัวขนาดนี้ ในชาติก่อนแม่ไม่เคยกลัวอะไรเลย บางทีอาจจะเป็นเหมือนที่คนพูดกันว่า สัญชาตญาณความเป็นแม่ทำให้เธอปกป้องลูกสาวโดยไม่เกรงกลัวอันตรายใดๆ

แม่สามารถอุ้มลูกไปโรงพยาบาลกลางดึกตัวคนเดียวได้และสามารถยืนรอลูกเลิกเรียนบนถนนที่ไม่มีไฟจนกระทั่งดึกดื่นได้…

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้อารมณ์ของหูชื่อเหวินก็กลับมาเป็นปกติ จากนั้นจึงกอดจางหมิงเยี่ยนอย่างสนิทสนม เธอเขย่าร่างของหญิงสาวเบาๆ

“พี่เยี่ยนต้องเชื่อมั่นในตัวเองสิ เธอเก่งที่สุดแล้ว! ถ้าอยากคบกับเขาก็ต้องกล้าหาญหน่อย! เธอจะได้มีความสุขมากๆในโลกใบนี้”

จางหมิงเยี่ยนคุ้นเคยกับความใกล้ชิดของหูชื่อเหวินดี เธอจึงไม่ต่อต้านการกอดรัดเหมือนลูกหมีที่แสนน่ารักน่าชังของหญิงสาว เมื่อคิดตามคำพูดของหูชื่อเหวินก็รู้สึกสะเทือนใจขึ้นมา

“ที่จริงแล้ว… ฉันก็อยากเปิดเผยเหมือนกัน ฉันคิดมาสักพักแล้วตั้งแต่คุยกับเธอก่อนหน้านี้ แต่ว่าฉันยังไม่มีโอกาสได้ทำเลย ไม่ต้องห่วงนะฉันจะไม่หลีกเลี่ยงอีกต่อไปแล้ว!”

จางหมิงเยี่ยนดึงหูชื่อเหวินออกจากอ้อมแขน มองเธอด้วยสีหน้าแน่วแน่