แต่ทว่าพอสองอสูรหนุ่มไปถึงถ้ำที่ซ่อนตัวของเจียงกู่กลับพบว่า มีทหารลำเลียงศพนักปราบอสูรจำนวนมากไปเผารวมกัน
“ข้าจะฆ่ามันเจียงกู่อำมหิตยิ่งนัก” หานสงรู้สึกโกรธแค้น
“ยกโทษให้ข้าด้วยข้ามาช้าเกินไปจริงๆ” เฉียนว่านพึมพำเบาๆ แล้วหันไปกล่าวว่า “พวกเรารีบไปช่วยเหล่าอสูรผู้พิทักษ์ดีกว่า”
“ช่วยไม่ทันแล้วล่ะดวงิญญาเหล่าอสูรผู้พิทักษ์สลายไปแล้ว ข้าสื่ออะไรกับพวกเขาไม่ได้เลย” หานสงพยายามสื่อจิตแล้ว
“พวกเราคงรับมือกันลำบากเพราะฝ่ายนั้นมีนักปราบอสูรชั้นครู แถมซานชิงนั้นก็สูญเสียพลังทั้งหมดไปแล้วด้วย” เฉียนว่านกังวล
“และเหตุใดป่านนี้ซานชิงถึงยังไม่ฟื้นนางอาจแนะนำอะไรพวกเราได้บ้าง” หานสงสงสัยเมื่อเทียบกับที่ตัวเขาและฝ่าาได้รับพิษรุนแรง ก็ยังรักษาหายและฟื้นเป็ปกติได้แบบนี้
“นั่นสิหมอเฉียนลู่ตรวจอาการของนางก็พบว่านางปกติดีทุกอย่าง แต่ยังคงไม่ฟื้นเท่านั้นเอง”เฉียนว่านเองก็สงสัย เขาคิดว่าซานชิงก็แค่สูญเสียพลังไปเท่านั้นพอได้ยาบำรุง ร่างกายของนางก็น่าจะแข็งแรงขึ้น
“ตอนนี้พวกเราเข้าไปในถ้ำก็คงไม่มีประโยชน์พวกเรากลับไปปรึกษาพรรคพวกกันก่อนเถิด” หานสงกล่าว
“รีบไปกันเถอะ” เฉียนว่านยังไม่อยากประมือกับเจียงกู่ให้เสียเรี่ยวแรงในตอนนี้
.******************************************************
ทางด้านอสูรความฝันซึ่งเป็อดีตอสูรผู้พิทักษ์ของเหรินซวง นางเฝ้ามองดูเ้าสำนักเข่นฆ่านักปราบอสูรด้วยการดูดลมปราณเพิ่มพลังให้กับตัวเขาเองและเฝ้ามองดูอสูรงูปล่อยพิษทำร้ายอสูรผู้พิทักษ์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย
อสูรความฝันหรือฉู่ฉู่ นางคิดในใจว่า “เจียงกู่ เ้าช่างไม่มีจิตเมตตาเลยสักนิดเข่นฆ่าลูกศิษย์และลูกพรรคของตัวเองอย่างไม่ใยดี ทำลายอสูรผู้พิทักษ์ไปมากมายแม้กระทั่งเหรินซวงซึ่งเป็เ้านายของข้า เ้ายังหลอกใช้นาง หลอกให้นางหลงรักยอมทำทุกอย่างเพื่อเ้า แต่เ้าก็ยังปล่อยหนอนปรสิตให้ค่อยๆกัดกินร่างของนางจนสิ้นชีพในสักวันสำหรับตัวข้านั้น เมื่อหมดประโยชน์เมื่อไหร่ เราก็คงให้อสูรงูมากำจัดข้าเป็แน่หากข้ายอมรับใช้เ้า ข้าก็ยิ่งก่อกรรมทำชั่วต่อไปไม่มีที่สิ้นสุด ไม่ได้การแล้วข้าคงต้องทำอะไรสักอย่าง”
.******************************************************
“อะไรนะนักปราบอสูรตายหมดอย่างนั้นหรือ” เฉียนฟงใ
“ขอรับท่านพ่อข้านึกไม่ออกเลยว่า หากซานชิงรู้เื่นี้นางจะเจ็บช้ำมากแค่ไหน” เฉียนว่านกล่าว
“เขาเป็ถึงเ้าสำนักนักปราบอสูรยังทำร้ายแม้กระทั่งลูกพรรคของตัวเองเสียแรงที่พวกเขาต่างเคารพนับถือเทิดทูนไว้เหนือเกล้า” เฉียนฟงส่ายหน้ากับพฤติกรรมของเจียงกู่
“ความหลงในวิชามันบังตาสินะเขาอยากมีพละกำลังมหาศาล ยิ่งใหญ่ในทั่วหล้า เขาจะมีความสุขมั้ยเมื่อสุดท้ายเขาจะไม่เหลืออะไรเลยคงไม่เหลือแม้กระทั่งตัวตนของตัวเอง” เฉียนว่านกล่าว
“อำนาจกิเลสกลืนกินเขาไปหมดแล้ว”เสียงผู้หญิงคนหนึ่งกล่าว
“นั่นใครน่ะ” หานสงกล่าวเมื่อได้ยินแค่เสียง
“ข้าเอง” อสูรความฝันหรือฉู่ฉู่ปรากฏตัว
“อสูรความฝันเ้า้าอะไร จะมากำจัดพวกเรางั้นหรือ” เฉียนว่านใ
“ข้าสำนึกผิดแล้วข้าอยากช่วยพวกท่านกำจัดเจียงกู่” อสูรความฝันกล่าว
“คิดหรอ ว่าข้าจะเชื่อ” หานสงไม่ไว้ใจ
“ให้ข้าพิสูจน์มั้ยล่ะ”อสูรความฝันกล่าว
“พิสูจน์ยังไง” เฉียนว่านสงสัย
“ข้าได้ข่าวว่าซานชิงยังคงไม่ฟื้นข้าจะอาสาเป็ผู้นำซานชิงออกมาจากมิติฝันเอง”อสูรความฝันเสนอ
“หรือว่าเ้ากักขังนางอยู่ในมิติฝันั้แ่แรกแล้ว”หานสงมองฉู่ฉู่ในแง่ร้าย
“เปล่า รอบนี้นางหลงวนในความฝันเองต่างหากไม่เกี่ยวกับข้า” ฉู่ฉู่ยืนยัน
“ข้าจะลองเชื่อเ้าสักครั้ง”เฉียนว่านไม่มีทางเลือก เขา้าช่วยซานชิง
“ไม่ได้นะ มันเสี่ยงเกินไป”หานสงคัดค้าน
“ป่านนี้ซานชิงยังคงไม่ฟื้นมันไม่มีทางเลือกนะ” เฉียนว่านเป็ห่วงซานชิง หากปล่อยไว้ ซานชิงอาจตายในสักวัน
“ข้าอาสาไปคุมดูนางเอง”ม้าขาวกล่าว
“รบกวนเ้าแล้วม้าขาว”เฉียนว่านไว้ใจม้าข้าว
“ข้าขอจดหมายรับรองข้าข้าี้เีอธิบาย” อสูรความฝันกล่าว
เฉียนว่านจึงยอมเขียนจดหมายถึงเฟยเฟยเพื่อให้นางยอมให้อสูรความฝันช่วยเหลือซานชิง
ดังนั้นอสูรความฝันฉู่ฉู่จึงขี่ม้าขาวโบยบินไปยังค่ายอสูรหมาป่าตอนใต้
“ลูกจะแอบติดตามนางไปขอรับหากนางเล่นตุกติกอะไร ลูกไม่ปล่อยนางไว้แน่” เฉียนว่านยังไม่ไว้ใจนางทั้งหมด
“พ่อจะเคลื่อนทัพไปรอที่เมืองเพียงฝานก่อนเจอกันที่นั่น” เฉียนฟงกล่าวอย่างเข้าใจ
“ขอรับ” เฉียนว่านะโติดตามไปที่ค่ายหมาป่าทันที
124K
