"แกรบ"
เสียงย่ำกิ่งไม้หักดังมาจากเชิงเขาเซวียเสี่ยวหรั่นสะดุ้งเฮือกหันกลับไปมองด้วยสัญชาตญาณ
หลังพงหญ้าที่เชิงเขาบุรุษสวมอาภรณ์ตัวยาวสีขาวมือถือไม้เท้าคลำหาทาง ค่อยๆ เดินอย่างยากลำบาก
เซวียเสี่ยวหรั่นดวงตาสว่างวาบสีหน้าเผยความดีใจ "คะ... คุณ คุณไปไหนมาเกือบทำฉันใแทบตาย"
เธอวิ่งเข้าไปหาเขาอย่างตื่นเต้น
ชายหนุ่มชะงักไปชั่วขณะดวงตาขยับมาทางต้นเสียงเล็กน้อย เขาไปไหนมาน่ะหรือ ก็ย่อมจะฉวยโอกาสที่นางไม่อยู่ไปหาที่ปลดทุกข์น่ะสิ ตราบใดที่ไม่ใช่เทพยดา ใครเล่าจะหนีพ้นวัฏจักรนี้ไปได้
"คุณไปไหนมาไหนซี้ซั้วได้ยังไง ที่นี่เป็ป่าดงดิบ ไม่ว่าจะสัตว์ป่าดุร้ายหรือสัตว์มีพิษ มีครบทุกอย่าง คุณมองไม่เห็นทางหากไม่ระวังถูกหมาป่าคาบไปกินจะทำอย่างไร อยากทำอะไรรอฉันกลับมาก่อนก็ได้นี่บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าอีกประเดี๋ยวก็กลับ เออ นี่ ฉันมีเื่จะบอกฉันเจอต้นเกาลัดด้วยล่ะ ใต้ต้นมีผลเต็มไปหมดเลย ตอนนี้พวกเราไม่อดตายแล้ว"
เซวียเสี่ยวหรั่นพูดจ้อไม่หยุดปากเพื่อผ่อนคลายความวิตกกังวลในใจพลางเอื้อมมือไปประคองข้อศอกของเขาอย่างเป็ธรรมชาติ
แม้ชายหนุ่มจะมีาแเต็มหน้าแต่หนังตาก็ยังกระตุกอย่างอดไม่ได้ ช่างเป็แม่นางที่ขี้บ่นเสียจริง
เซวียเสี่ยวหรั่นยังคงไม่หยุดบ่นดูเหมือนว่ามีแต่การพูดไม่หยุดเท่านั้นที่ช่วยบรรเทาความตื่นตระหนกของเธอเมื่อครู่นี้ได้
"ฉันเก็บผลเกาลัดกลับมาเต็มกระเป๋าเลย แต่ว่าพวกเราไม่มีไฟตอนนี้ปัญหาสำคัญที่สุดคือจะก่อได้อย่างไร หลังจากนั้นก็หาที่พักเป็หลักเป็แหล่งคุณาเ็รุนแรงขนาดนี้ ออกจากป่านี้ไม่รอดอยู่แล้วเมื่อครู่นี้ฉันปีนไปได้ครึ่งทาง มองเห็นแต่ป่ากับูเารอบทิศทางไม่มีที่สิ้นสุดอาศัยแค่สองขาของพวกเราสองคน เดินเป็ปียังไม่รู้จะออกไปได้รึเปล่า"
เธอออกแรงประคองเขาขาและเท้าของชายคนนี้ดูอ่อนแรงมาก เคลื่อนไหวลำบากเป็พิเศษแทบจะเรียกว่าเป็การขยับมากกว่าเดินไม่รู้ว่าเมื่อครู่เขาไปถึงเชิงเขาได้อย่างไรในเมื่อเคลื่อนไหวลำบากขนาดนี้
ในที่สุดเซวียเสี่ยวหรั่นก็ใช้วิธียกแขนของชายหนุ่มขึ้นพาดบนบ่าของตนเองแล้วสอดมืออีกข้างเข้าไปพยุงที่บั้นเอวของเขา กึ่งอุ้มกึ่งลากพากลับมาที่เดิม
หลังประคองเขานั่งลงแล้วเซวียเสี่ยวหรั่นค่อยพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก
เธอรู้สึกคอแห้งพลิกหาขวดน้ำแร่ เมื่อคืนยังเหลืออยู่นิดหน่อย แต่ตอนปีนเขา เธอดื่มมันไปหมดแล้ว
เซวียเสี่ยวหรั่นมองไปที่แม่น้ำอย่างสองจิตสองใจปากก็บ่นพึมพำว่า "พวกเราไม่มีไฟดูท่าคงได้แต่ดื่มน้ำดิบแล้วล่ะ หวังว่าคงจะไม่ท้องเสียหรอกนะ"
เธอสาวเท้าก้าวใหญ่มาถึงริมแม่น้ำหาตำแหน่งที่แลดูค่อนข้างสะอาดก่อนเติมน้ำจนเต็มขวดหลังจากนั้นก็ยกขวดหันเข้าหาแสงอาทิตย์แล้วเพิ่งพินิจอย่างละเอียดจนแน่ใจว่าไม่มีของจำพวกไข่พยาธิหรือหนอนน้ำ ค่อยดื่มอึกๆ เข้าไปครึ่งขวด
ไม่ว่าเธอเป็คนอนามัยจัดนักหนาแต่เพราะว่าเมื่อก่อนตอนอยู่บ้านเดิมในหมู่บ้านเคยมีเด็กดื่มน้ำดิบจากแม่น้ำแล้วท้องเสียอย่างรุนแรงเกือบได้ไปเยือนตำหนักพญายมอย่างหวุดหวิดแล้วยังเคยมีกรณีมีเด็กดื่มเอาไข่พยาธิเข้าไป เ้าตัวประหลาดก็เลยเติบโตอยู่ในท้องนึกถึงความเป็ไปได้เหล่านี้เธอก็อดรู้สึกชาหนังศีรษะไม่ได้ แล้วจะไม่ระวังได้หรือ
หลังเติมน้ำจนเต็มขวดก็เดินกลับไป ชายคนนั้นยังอยู่ในอิริยาบถเดิมนั่งพิงโขดหินด้วยสีหน้าเมินเฉยไร้อารมณ์
ชุดตัวยาวสีขาวของเขาเปรอะเปื้อนคราบเืและเดินโคลนไม่ได้สวมรองเท้า เท้าที่ยื่นออกมาทั้งยาวทั้งผอมแห้ง ส้นเท้าสกปรกมากเล็บเท้าผิวขรุขระไม่เรียบเสมอกัน บางนิ้วก็ยาว บางนิ้วก็สั้นบางนิ้วยังมีคราบเืติดอยู่้า
ชายหนุ่มรูปร่างสูงมากเซวียเสี่ยวหรั่นสูงหนึ่งเมตรหกสิบสอง เขาสูงกว่าเธอหนึ่ง่ศีรษะ อย่างน้อยๆก็น่าจะสักเมตรแปดสิบขึ้นไป
สูงก็ว่าสูงแล้วยังผอมกะหร่องมีแต่หนังหุ้มกระดูกชุดตัวยาวที่สวมอยู่บนร่างกายก็เลยหลวมโพรกอย่างเห็นได้ชัด
ผมเผ้ายาวมากปล่อยรุงรังพาดอยู่บนหัวไหล่ปลายผมลากไปจรดพื้น
ผู้ชายคนหนึ่งสวมชุดตัวยาวสีขาวไว้ผมยาว เซวียเสี่ยวหรั่นเม้มริมฝีปาก ไม่อยากคาดเดาต่อไปอีกแล้ว
"ดื่มน้ำสักหน่อยเถอะ ั้แ่เช้าคุณยังไม่ได้ดื่มน้ำเลยนี่เป็น้ำจากแม่น้ำ ไม่มีไฟ ต้องดื่มน้ำดิบไปก่อนชั่วคราวหวังว่าคุณจะไม่ท้องเสียหรอกนะ" เซวียเสี่ยวหรั่นบิดเปิดฝาขวดก่อนยัดใส่มือของชายหนุ่ม
มือที่ถือขวดเหมือนจะพับตกลงไปเซวียเสี่ยวหรั่นรีบประคองไว้ ใต้เต้นตึกตักร่างกายอ่อนแอขนาดน้ำขวดเดียวยังถือไม่อยู่เมื่อครู่ยังอุตส่าห์มีแรงเดินไปไหนต่อไหน
เธอมองหาโดยรอบแล้วหยิบถ้วยพลาสติกสีขาวใบเล็กที่ใส่เค้กแบล็กฟอร์เรสเมื่อคืนขึ้นมาเทน้ำล้างให้สะอาด จากนั้นก็รินน้ำใส่แล้วส่งให้เขาถึงริมฝีปาก
ชายคนนั้นยอมดื่มน้ำจนหมดครึ่งถ้วยแต่โดยดีใบหน้าบวมแดงของเขาแลดูน่ากลัวมากภายใต้แสงตะวัน
มือของเซวียเสี่ยวหรั่นสั่นระริกไม่หยุดเมื่อคืนเป็เพราะมืดมาก ตอนที่เธอใส่ทิงเจอร์ให้เขา ก็ป้ายไปส่งๆ พอมาดูตอนนี้ ใบหน้าซึ่งเดิมทีก็แทบดูไม่ได้อยู่แล้วพอถูกย้อมด้วยสีของทิงเจอร์ก็ยิ่งอัปลักษณ์ไปใหญ่
ให้ตายเถอะ...น่าเวทนาเกินกว่าจะดูได้จริงๆ
เซวียเสี่ยวหรั่นรีบหยิบเป้ที่อยู่ด้านข้างขึ้นมาก่อนเทของที่อยู่ข้างในออกมา
"ตุ้บๆๆ" ของในนั้นหล่นพรวดออกมาผลเกาลัดใหญ่น้อยกลิ้งอยู่เต็มพื้น
ของอย่างอื่นในเป้เธอยัดใส่กระเป๋าช่องหน้าไว้หมดแล้ว
"เกาลัดดิบย่อยยาก ต้องก่อไฟก่อน แล้วเอาย่างไฟจะอร่อยกว่าอีกอย่างอย่าเห็นว่าตอนนี้มีแสงอาทิตย์ ตกดึกก็หนาวจนแข็งตายได้เหมือนกัน" เธอเหลียวซ้ายแลขวา เริ่มหาท่อนฟืนขนาดพอเหมาะมาใช้จุดไฟ
เซวียเสี่ยวหรั่นไม่เคยลองปั่นไม้จุดไฟมาก่อนสมัยนี้แค่ไฟแช็กอันเดียวก็ใช้ได้แล้วใครจะว่างมากขนาดไปลองทำอะไรที่เปลืองแรงและเสียทั้งเวลาพรรค์นี้
แน่นอนว่าเธอเข้าใจหลักการปั่นไม้จุดไฟเพราะเคยดูเกี่ยวกับเื่พวกนี้ผ่านทางทีวีและโต้วอิน [1] มาบ้าง ขั้นตอนไม่ยุ่งยาก แต่สำหรับมือใหม่ระดับความยากย่อมไม่ใช่น้อยอย่างแน่นอน
เธอหมุนตัวไปรอบหนึ่งก่อนหยิบไม้ฟืนกับหญ้าแห้งขึ้นมา
ใช้มีดเฉือนกิ่งไม้แห้งให้เรียบเป็แผ่นกระดานแล้วใช้ปลายมีดเจาะเป็รูเล็กๆ หลังจากนั้นเหลาไม้อีกท่อนให้แหลมแล้วเอาหญ้าแห้งมาหุ้มเหมือนเป็รังนก ก่อนอุดเข้าไปบนแผ่นกระดานที่เจาะเตรียมไว้แล้ว
ทุกอย่างเตรียมพร้อมเซวียเสี่ยวหรั่นเริ่มถูมือ เหยียบไปบนแผ่นกระดานแล้วปั่นแท่งไม้ในมือกลับไปกลับมา
ตอนเริ่มต้นความเร็วยังดีอยู่ สองมือปั่นไปอย่างรวดเร็ว เซวียเสี่ยวหรั่นเห็นว่าควันออกมาจากตำแหน่งที่เสียดสีกันอยู่ก็ตื่นเต้นดีใจ
แต่น่าเสียดายที่มันอยู่ได้ไม่นานไม่ช้าฝ่ามือที่ปั่นไม้ไปมาก็เริ่มเจ็บ ยิ่งเจ็บความเร็วก็ยิ่งลดลงควันไฟเพียงน้อยนิดก็เลยดับไป
เซวียเสี่ยวหรั่นใบหน้าเหยเกมองฝ่ามือที่แดงเป็ปื้นในใจรู้สึกไม่ยินยอมจึงลองพยายามใหม่อีกครั้ง
หลังจากนั้นครึ่งชั่วยามเธอก็ทรุดกองลงบนพื้นอย่างหมดแรง
"โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว เจ็บจังเลย มือของฉันใกล้จะพังหมดแล้ว"
เธอถอดถุงเท้าสีขาวที่เอามาสวมบนมือออกเพื่อถนอมฝ่ามือ เธออุตส่าห์ถอดถุงเท้ามาสวมไว้ แต่ผลลัพธ์ที่ได้นอกจากความเร็วไม่ถึง ฝ่ามือของเธอยังถูกเสียดสีจนแสบร้อนอีกต่างหาก
"จบกัน ไฟก็ก่อไม่ติด"
เซวียเสี่ยวหรั่นอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตาดูคลิปจากโต้วอินคนเ่าั้ปั่นไม้จุดไฟอย่างกับเป็ของเล่น ไม่นานก็ติดแล้วแต่เธอทำมาครึ่งค่อนวัน นอกจากเขม่าควันเล็กน้อยก็ไม่เห็นมีอะไรขึ้นมาทั้งมือทั้งแขนก็เจ็บแทบตายอยู่แล้ว
เธอถอนหายใจสวมถุงเท้ากลับเข้าไปแล้วมองจ้องกองฟางอย่างไม่ยินยอม
ชายหนุ่มที่นั่งพิงโขดหินขยับตัวกะทันหันดูเหมือนว่าเขาจะดึงความสนใจของเธอได้
....
เชิงอรรถ
[1] เป็แอปพลิเคชันสัญชาติจีนหรือที่เรียกว่า ติ๊กต็อก (TikTok) เป็บริการประเภทสื่อออนไลน์ช่วยให้ผู้ใช้สามารถสร้างวิดีโอสั้นๆที่มีความยาวไม่เกินสิบห้าวินาทีออกมาเผยแพร่
864K
