สายตาเจิดจ้าและคำพูดที่เต็มไปด้วยความหวังนั้นทำเอาอาิถึงกับคิดหนัก จริงสินะ……คุณหนูของนางมิได้เป็คนเลวร้ายเสียหน่อย นางจะห่วงอันใดกัน ทั้งคุณหนูยังเป็ผู้ที่อ่อนโยนอ่อนหวานไม่น้อยหน้าคุณหนูผู้ใดอยู่แล้ว นางจะไปกังวลว่าอาจทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงได้อย่างไร?………..
“ถ้าเช่นนั้น……ถ้าคุณหนูอยากเดินเล่นข้างนอกไม่ไกลจากเรือนก็ได้อยู่เ้าค่ะ” ที่นี่อยู่ห่างจากเรือนหลังอื่นในจวนมาก คงไม่มีผู้ใดมาสอดส่องจับตาดูไกลถึงเพียงนั้นหรอกนะ
“เย่!…ไปกันเลย!” อาิในร่างฉีอันหนิงวิ่งกระโดกกระเดกออกจากประตูเรือนด้วยท่าทางกระฉับกระเฉงมีชีวิตชีวา อาิใรีบวิ่งตามทันที
“คุณหนูเ้าคะ! อย่าวิ่ง…เอ่อ…ะโ…เช่นนั้นสิเ้าคะ”
โอ้โห! ได้วิ่งโดยที่เห็นถนนและทิวทัศน์รอบข้างเป็ความรู้สึกแบบนี้เองเหรอ…มีความสุขจังเลย
จู่ ๆ เธอก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้สองเท้าที่กระเด้งอยู่หยุดชะงักฉับพลันจนอาิที่วิ่งตามมาด้านหลังเกือบชนเข้าใส่
“ว้าย!…มีอะไรหรือเ้าคะ?”
“นี่คือต้นไม้ใช่ไหม?” ปลายนิ้วเล็กชี้ไปยังแถวต้นไผ่สีเขียวที่ทอดยาวกว้างสุดลูกหูลูกตา
“ชะ…ใช่เ้าค่ะ..ต้นไผ่อย่างไรล่ะเ้าคะ?”
นี่เป็ต้นไผ่เองเหรอเนี่ย ในที่สุดก็ได้เห็นเสียที เธอเดินเข้าไปใกล้แล้วหลับตาใช้มือลูบไล้แ่เบา อืม…ใช่แล้ว ที่นี่มีต้นไผ่เยอะมากเลยแฮะ
เอ?…ว่าแต่…… “ทำไมไม่เห็นบ้านคนเลยล่ะ?” สาวน้อยถามด้วยความสงสัย เพราะรอบข้างนี้ นอกจากเรือนของฉีอันหนิงแล้วก็ไม่เห็นสิ่งก่อสร้างที่มีลักษณะคล้ายกันอยู่ใกล้เคียงเลย เรียกว่าไม่เห็นเลยแม้แต่เงา
“เรือนของคนอื่นอยู่ทางฝั่งโน้นเ้าค่ะ ถ้านับระยะทางแล้ว ห่างจากเรือนของคุณหนูไปประมาณหกลี้ แค่เดินมาที่นี่ก็เกือบชั่วยามกว่าแล้วเ้าค่ะ”
“แล้วเมื่อเช้านี้เธอไปไหนมา?”
“ข้าเอาสำรับอาหารไปเก็บที่โรงครัวทางฝั่งโน้นเ้าค่ะ” หัวคิ้วเรียวขมวดมุ่นทันใดแล้วเอ่ยถามต่อ
“เธอบอกว่าแค่เดินมาที่นี่ก็เกือบชั่วยาม แล้วทำไมเธอเดินไปกลับถึงเร็วจังเลยล่ะ?”
อาิยิ้มแห้ง ๆ ตอบเสียงอ่อย “เพราะข้าน้อย…วิ่งเ้าค่ะ”
ดวงตาของคุณหนูฉีอันหนิงเป็ประกายมองคนข้างตัวด้วยสายตาชื่นชม “สุดยอด!” อาิยิ้มเอียงอายก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังเมื่อเห็นสายตาเจิดจ้าของคุณหนูตน
“แต่ที่จริงแล้ว..ก็ไม่สมควรวิ่งเ้าค่ะ ใครเห็นเข้าก็จะว่าเอาได้เ้าค่ะ”
เฮ่อซินิหัวเราะเอ่ยเสียงแ่ “ที่นี่มีใครเห็นซะที่ไหนเล่า”
อาิชะงักพยายามทำความเข้าใจ “วะ…ว่าอย่างไรนะเ้าคะ?!……คุณหนู!!!”
ยังพูดไม่ทันจบคนเบื้องหน้าก็รวบชายกระโปรงขึ้นวิ่งโด่งไปไกลเสียแล้ว ผ้าคลุมผืนหนาลากไปตามพื้นถนนที่มีใบไผ่กองหนาให้สะอาดเกลี้ยงเป็ทางยาว
“คุณหนู!!!”
โธ่! นี่นางคิดผิดหรือคิดถูกกันนะ?!?
…………………………..
สายลมเย็นที่ปะทะกับผิวหน้าให้ความรู้สึกที่ดียิ่งราวกับได้โผบินอย่างเสรี เฮ่อซินิหลับตาพริ้มด้วยความสุขใจ สองเท้ายังไม่ลดความเร็วลง
พลั่ก!!
“โอ๊ย!!” ปลายเท้าเตะใส่ก้อนหินเท่ากำปั้นทำให้เธอล้มคว่ำร่างฟาดพื้นเต็ม ๆ อาิที่ตามหลังมาใหน้าซีดเผือด
“คุณหนูเ้าคะ!! คุณหนูเป็อะไรมากหรือไม่!!” สาวรับใช้คนสนิทเข้ามาประคองอีกร่างให้ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเลด้วยทั้งสองต่างมีรูปร่างที่ตัวเล็กผอมบางไม่ต่างกัน
“คุณหนูร่างกายเปราะบางอย่าวิ่งแบบนี้สิเ้าคะ”
“ใครว่าฉันเปราะบาง ฉันเนี่ยร่างกายแข็งแรงยิ่งกว่าเด็กในหมู่บ้านคนอื่นซะอีก……”
เอ๊ะ……แต่นี่ไม่ใช่ร่างกายของเธอนี่นา ถึงว่าทำไมรู้สึกไม่ค่อยมีแรงเลย
“คุณหนูน่าจะรู้จักร่างกายตัวเองดีที่สุดนะเ้าคะ แล้วเด็กในหมู่บ้านคือใครหรือเ้าคะ?”
เฮ่อซินิหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะตอบ “เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ข้าก็พูดไปเรื่อยน่ะ”
ทั้งสองเดินกันเข้าไปในป่าไผ่ทางด้านหลังเรือนชื่นชมความงามของธรรมชาติที่กว้างใหญ่ในป่าแห่งนี้ เฮ่อซินิกวาดตามองไปรอบด้านด้วยความตื่นตาตื่นใจเป็อย่างยิ่ง ทิวทัศน์ที่มีแต่สีเขียวเช่นนี้เมื่อมองแล้วรู้สึกปลอดโปร่งสบายใจยิ่งนัก
เดินมาอีกหนึ่งเค่อก็เห็นกำแพงสูงอยู่หลังป่าไผ่ ด้วยความสงสัยอาิในร่างคุณหนูสิบเอ็ดจึงเร่งฝีเท้าตรงไปทางนั้น
“คุณหนูเ้าคะ นั่นคือกำแพงจวน เราเดินมาจนสุดทางแล้วเ้าค่ะ”
กำแพงจวน? กว่าจะเดินมาถึงนี่ก็ผ่านป่าไผ่ที่แทบจะไกลสุดลูกหูลูกตาที่แท้ก็มีกำแพงกั้นไว้อยู่ด้วยเหรอเนี่ย นึกว่าจะเป็แบบนี้ไปตลอดทางซะอีก
นิ้วเรียวเล็กลูบกำแพงสูงเบื้องหน้าก่อนจะเดินเลียบกำแพง ปลายนิ้วลากไปตามพ้นผิวขรุขระขาดที่คนดูแลโดยมีสาวใช้เดินตามหลังไม่ห่าง
“หลังกำแพงนี่มีอะไรเหรอ?”
อาิเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะตอบ “ข้าก็มิรู้เ้าค่ะเพราะข้าก็ไม่เคยเดินมาที่นี่เช่นกัน”
เธออยากรู้จริง ๆ ว่าหลังกำแพงนี่มีอะไรทำยังไงถึงจะออกไปนอกกำแพงนี่ได้นะ สายตาไล่ตามกำแพงมองไปจนถึงหลังคาสั้นที่มุงกำแพง แขนเรียวยื่นขึ้นไปจนสุดก็ถึงเพียงแค่ครึ่งกำแพงเพียงเท่านั้น นี่เป็เพราะเธอเตี้ยหรือกำแพงมันสูงกันนะ
หันมามองคนที่ยืนอยู่ข้างกาย ความสูงของเธอกับอาิก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ ถ้าสองคนยืนต่อตัวกันจะถึงบนกำแพงไหมนะ?
“เธอมานี่” เมื่อเอ่ยเรียกแล้วเฮ่อซินิก็คุกเข่าลงหันหน้าเข้ากำแพงทันที “เหยียบไหล่ฉันขึ้นไป ฉันจะลองดูหน่อยว่าจะถึงบนกำแพงหรือเปล่า”
อาิใหน้าซีดเผือด “ไม่ได้นะเ้าคะคุณหนู! ข้าทำแบบนั้นไม่ได้ อีกอย่างคุณหนูจะออกไปหรือเ้าคะ?”
“แน่อยู่แล้ว รีบ ๆ เหยียบไหล่ฉันเร็วเข้า แล้วดูให้หน่อยว่ามองเห็นข้างนอกมั้ย”
สาวรับใช้ตัวน้อยทั้งรู้สึกใและซาบซึ้ง ในจวนแห่งนี้มีแต่การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน มีแต่การเสนอตัวเองเพื่อจะได้ไปยังจุดที่สูงกว่าผู้อื่น นางไม่เคยเห็นผู้ใดยอมลดตัวให้ผู้อื่นเหยียบย่ำอย่างจริงใจเช่นนี้มาก่อน
โดยเฉพาะนายที่ยอมให้บ่าวได้ขึ้นไปยังจุดที่สูงกว่าตน…………………
ฮือ…..อาิน้อยผู้แสนจริงใจใสซื่อ………(ไม่ได้ด่านางนะ)
แล้วหมายถึงอาิไหน??
อืมมมมมมม…..(คิดอยู่)
555 ข้าน้อยกำลังคุยกับตัวเองเ้าค่า อย่าได้ใส่ใจเลย(แต่สนใจก็ดี) อิอิ
![พลิกฟ้าคืนชีวาชายาอนุ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673880780_61221625.webp)
295K
