เสียงหอบของเรญาดังก้องในห้องใต้ดินที่แสงสลัว
เวทในร่างเธอเต้นตามจังหวะหัวใจ
มือขวากำดาบแน่น
มือซ้ายเกร็งพลังเวทพร้อมใช้ป้องกันหรือะเิสวน
เงาตรงหน้า—คล้ายเธอราวกับกระจก
แต่ดวงตานั้นว่างเปล่า
ร่างเปลือยเต็มไปด้วยรอยเวทที่สว่างเกินควบคุม
นี่ไม่ใช่แค่เงา แต่มันคือเวอร์ชันของเธอที่ไม่มีความเป็มนุษย์เหลืออยู่เลย
เงาโจมตูก่อน
มันกระโจนใส่ด้วยความเร็วเหนืุ์
เรญาเบี่ยงตัวเฉียดฉิว
เสียงลมปาดหน้า
เธอฟาดดาบสวน มันยกแขนรับ
เสียงโลหะกระทบดาบดัง แคร้ง!
เงากระเด็นออกหนึ่ง่ตัว—แต่ลงพื้นด้วยท่วงท่าสมบูรณ์แบบ
มันกลับเข้ามาทันที ไม่เว้นจังหวะ
ฟัน—แทง—ตวัด—หมุนตัว
ดาบในมือมันเหมือนต่อเนื่องกับเส้นประสาท
เรญารับทุกจังหวะด้วยเวทป้องกันจากฝ่ามือและสัญชาตญาณดิบที่เรียนจากการฆ่า
เสียงฟันของเหล็กกระทบกันรัวไม่หยุด
ประกายเวทพุ่งใส่ผนัง
แท่นทดลองรอบข้างขาดครึ่ง
กรงเหล็กพังร่วง
พื้นแตกร้าวตามแรงปะทะ
ห้องที่เคยเป็ “จุดกำเนิด” ของเธอ…กำลังกลายเป็ “สมรภูมิ”
เงาหลบลงต่ำ แล้วพุ่งใช้ศอกกระแทกท้อง
เรญารับไว้ทัน
แต่แรงของมันรุนแรงจนเธอลอยชนกำแพง
รอยเืใหม่ผุดจากมุมปาก
เธอลุกขึ้นโดยไม่เช็ด
หอบ—แต่ไม่ถอย
“เ้าไม่มีหัวใจ…แต่ข้ามีความเกลียด”
เธอเหวี่ยงดาบแนวนอน
เวทจากรอยสักใต้ท้องพุ่งตามปลายใบมีด
เงาหลบได้บางส่วน—แต่แขนมันไหม้
มันคำราม
มันเริ่มแปรรูป
เส้นเวทบนร่างกลายเป็เปลวสีดำ
มันฟาดมือเปล่าใส่
กรงเล็บงอกจากนิ้ว
เรญาหลบพร้อมปักดาบใส่หน้าอกมัน—แต่โดนแค่ผิว
เืสีดำไหลซึม แต่ไม่มีเสียงเจ็บ
มันกระแทกเธอลงพื้น
ขยับจะกดมือทุบซ้ำ
แต่เรญาสะบัดขาขึ้น ถีบมันกระเด็น
เธอหมุนตัว
ชักเวทจากเงาตัวเองในพื้น
แล้วะเิจุดที่มันตกลง—เสียง บึ้ม! ดังสนั่น
ยังไม่จบ
เงากระโจนออกจากควัน
ร่างไหม้บางส่วน แต่สายตายังเย็น
มันฟาดเธอล้ม
เหยียบหลัง
บิดแขนเธอ—เสียง กร๊อบ!
เรญากัดฟัน
เวทจากหลังมือเธอพุ่งขึ้นแทงเข้าข้อเท้ามัน
มันสะดุ้ง เธอพลิกตัวใช้ไหล่ฟาดกลับ
ทั้งสองลุกขึ้นพร้อมกัน
เืไหล
หอบ
แต่อย่างใดอย่างหนึ่งต้องตาย
เงาพุ่งอีกครั้ง
คราวนี้เรญาถอย
ล่อให้มันเข้าสู่ “พื้นที่เวท” ที่เธอฝังไว้เมื่อครู่
กับดักที่ถูกปูจากเวทแห่งความเสียว ความแค้น และความทรงจำ
“จงชิมมันสิ…”
เงาเหยียบเข้าพื้น
เส้นเวทลุกเป็ไฟ
เวทแห่งราคะล้นออกจากพื้น
มันไม่รู้จักความรู้สึก—เลยถูกเผา
เงากรีดร้อง เสียงแปลก
เหมือนไม่ได้ร้องจากความเจ็บ
แต่จากการ “ไม่เข้าใจ” ว่ามันคืออะไร
ในจังหวะนั้น—
เรญาพุ่ง
แทงดาบตรงกลางอก
ตอกจนแน่นพื้น
แล้วพูดคำสุดท้าย…
“เ้าคือสิ่งที่ข้าเคยเป็…แต่ข้าเลือกแล้ว ว่าจะไม่กลับไปอีก”
ร่างเงากระตุก
เวทแตกตัว
แล้วสลายเป็ฝุ่นสีเทา
37
