กวินทร์นั่งก้มหน้านิ่งอยู่บนเตียงใหญ่ รอคอยถ้อยคำขับไสไล่ส่งหรือเสียงกรีดร้องหวาดกลัวจากหญิงสาวตรงหน้า ทว่าสิ่งที่เขาได้ยินตอบกลับมากลับไม่ใช่ความตื่นตระหนกใอย่างที่คิด
มันคือเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างแสนเอ็นดูของลินิน
กวินทร์เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าสวยใสของลินินทันทีด้วยความฉงนสับสน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอยังคงฉายแววหยิ่งทระนงตัวและเต็มไปด้วยความอบอุ่นเรืองแสงจางๆ ไร้เงาความกลัวโดยสิ้นเชิง
"คุณนี่มันซื่อบื้อกว่าที่คิดนะคะคุณกวินทร์" ลินินพูดพลางคลี่ยิ้มบางๆ เดินเข้ามานั่งลงบนขอบเตียงข้างตัวเขาอย่างแ่เบา สบตากับเขาตรงๆ
"เธอ... เธอไม่กลัวฉันงั้นเหรอ? ฉันบอกว่าฉันเป็ปีศาจคำสาปมืดที่สูบชีวิตคนได้นะ!" กวินทร์ถามเสียงสับสนแทบไม่เชื่อสายตา
"กลัวทำไมคะ ในเมื่อร่างกายของฉันไม่ได้อ่อนเพลียเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ของคุณเสียหน่อย" ลินินพูดพลางยกมือเรียวขึ้นมาลูบไล้หลังมือหนาของกวินทร์ ััอุ่นจัดของกระแสไฟฟ้าสถิตแผ่ซ่านเข้ามาช่วยประคองหัวใจกวินทร์ให้เต้นสม่ำเสมอขึ้น "คุณไม่สังเกตเหรอคะ? หลังจากค่ำคืนแรกของเราสองคน ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความกระปรี้กระเปร่า ผิวพรรณเปล่งปลั่งมีออร่า และประสาทััหูตาตื่นขึ้นจนแทบได้ยินเสียงนกนอกตึก ขณะที่คุณซึ่งเป็ฝ่ายสูบพลังชีวิตกลับเป็ฝ่ายนอนฟุบเพลียซีดเซียวหมดเรี่ยวแรงเสียเอง"
กวินทร์เบิกตากว้าง จ้องมองเธอเขม็ง คล้ายกาลเวลารอบตัวจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
"นั่นเพราะ... สายเืพิเศษในตัวฉันเองค่ะ" ลินินอธิบายด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ "ตระกูลของฉันสืบเชื้อสายมาจาก Harmonizer โบราณที่สาบสูญ ร่างกายของฉันทำหน้าที่เปรียบเสมือน 'เตาปฏิกรณ์พลังงานแสงสว่าง' (Light Fusion Reactor) ที่สามารถดูดซับ ซักฟอก และแปลงพลังงานด้านมืดคำสาปของคู่นอนให้กลายเป็พลังงานชีวิตบริสุทธิ์เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเองได้"
เธอกระชับมือหนาของเขาแน่นขึ้น "คำสาปมืดของคุณไม่สามารถฆ่าฉันได้หรอกค่ะกวินทร์ ในทางกลับกัน... ฉันต่างหากที่เป็ฝ่ายดูดพลังความมืดของคุณมาฟอกใหม่โดยไม่รู้ตัว ทุกครั้งที่เรามีสัมพันธ์ลึกซึ้ง พลังมืดสะสมในร่างของคุณที่กัดกินิญญาจะโดนฉันสูบย้อนกลับและแปรสภาพเป็พลังชีวิตสีทอง ทำให้คำสาปมืดในตัวคุณสงบเงียบลงและร่างกายเบาสบายขึ้น ส่วนคุณที่สูญเสียพลังงานมืดไปกระทันหันจึงต้องเพลียหมดแรงล้มทรุดลงแบบนี้"
กวินทร์จ้องมองลินินด้วยความตกตะลึงและตะลึงพรึงเพริดไปกับความจริงอันน่าเหลือเชื่อ ความระแวงแคลงใจและความหวาดกลัวว่าเธอจะเป็อันตรายล้มตายเหมือนคนอื่นๆ พลันมลายพังทลายสลายตัวหายไปจากจิติญญาของเขาจนหมดสิ้น
"ยังไงนะ... เตาปฏิกรณ์พลังงานแสงสว่างงั้นเหรอ?" กวินทร์ทวนคำพูดเบาๆ ราวกับยังจมอยู่กับปาฏิหาริย์ที่เขาพึ่งได้รับฟัง "ที่ผ่านมา... ตระกูลของฉันจ่ายเงินไปหลายพันล้านจ้างนักวิทยาศาสตร์ นักโบราณคดีวิทยามืด และหมอผีเวทมนตร์จากทั่วทุกมุมโลก ทุกคนบอกเป็เสียงเดียวกันว่า เืของฉันเป็ยาพิษ ร่างของฉันคือคุกที่ไม่มีทางแหก ทุกคนบอกว่าฉันต้องมีชีวิตอยู่อย่างอ้างว้างเพื่อป้องกันไม่ให้ใครตายเพราะฉัน... แต่เธอบอกว่าเธอฟอกมันได้?"
"ใช่ค่ะ พวกเขาศึกษาแต่ตัวพิษมืด แต่ไม่เคยศึกษา 'สารกระตุ้น' ที่ถูกต้อง" ลินินยิ้มกว้างเผยฟันขาวสวยสะท้อนรับอสงสว่างสีทองจางๆ "คลาร่า เมลิสซา หรือคนอื่นๆ มีร่างพลังงานธรรมดา เปรียบเสมือนแก้วกระดาษบางๆ เมื่อคุณเทพลังมืดที่เป็กรดเข้มข้นลงไป แก้วเ่าั้ย่อมผุกร่อนและพังทลาย แต่สำหรับฉัน... ร่างกายของฉันเปรียบเสมือนเตาเผาเซรามิกชั้นยอดที่สร้างขึ้นมาเพื่อกักเก็บและปรับอุณหภูมิไฟนั้นโดยเฉพาะ"
เธอดึงมือเขามาแตะที่หัวใจของเธอ กวินทร์ััได้ถึงแรงเต้นของหัวใจที่แข็งแกร่งและคลื่นความร้อนสีทองที่สั่นะเืเป็คลื่นแผ่ซ่านออกมา มันช่วยลบล้างไอเย็นและทำให้เขาผ่อนคลายอย่างรวดเร็ว กวินทร์รู้สึกเหมือนกระแสน้ำเย็นชื่นใจกำลังไหลบ่าชโลมลงบนแผ่นดินที่แห้งผากมานานปี ความปวดล้าในกล้ามเนื้อและสมองที่เคยมึนตึงเพราะไอพลังมืดสะสมพลันมลายสิ้น ร่างกายของเขาเริ่มกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาอย่างประหลาดจนตัวเขาเองยังต้องอัศจรรย์ใจ ประกายไฟสีทองเล็กๆ ะโจากนิ้วของเธอเข้าสู่ผิวของเขา ละลายหนามพิษความมืดที่ฝังลึกในเส้นเืให้จางหายไปทีละน้อย
ดวงตะวันยามเช้าเริ่มสาดแสงสีส้มทองผ่านกระจกบานใหญ่ของเพนท์เฮาส์ สะท้อนผืนไม้และเตียงผ้าไหมสีดำจนขึ้นเงา ลินินสบสายตาคมของเขาแล้วเริ่มระลึกความทรงจำ "ฉันเริ่มจำเื่ราวตอนเด็กๆ ได้มากขึ้น..." ลินินเล่าต่อ สายตาทอประกายลุ่มลึกยามคิดถึงอดีต "ตอนเด็กๆ ฉันมักจะไปแตะต้องต้นไม้ที่เหี่ยวเฉาใกล้ตายในสวนหลังบ้าน ยายมักจะใเมื่อเช้าวันต่อมาต้นไม้เ่าั้กลับเขียวชอุ่มและออกดอกเบ่งบานอย่างรวดเร็ว หรือแม้กระทั่งสัตว์เลี้ยงที่ล้มป่วยหนัก เมื่อฉันไปนอนกอดพวกมันข้ามคืน พวกมันก็ฟื้นตัวอย่างปาฏิหาริย์ ฉันคิดว่าตัวเองมีพร์เื่ต้นไม้และรักสัตว์เท่านั้น จนกระทั่งยายเสียชีวิตและทิ้งสมุดบันทึกเก่าแก่เล่มหนึ่งไว้ในห้องเก็บของอพาร์ตเมนต์เก่าของฉัน มันอยู่ในกล่องกระดาษสีน้ำตาลที่มีเครื่องรางเงินโบราณ สมุดเล่มนั้นบันทึกประวัติศาสตร์ของตระกูล Harmonizer และแผนภาพกลไกการสอดประสานพลังงานแสงสว่างกับเงามืด... มีภาพร่างของรูนสีทองสว่างที่คล้ายปีกพระอาทิตย์ซ้อนทับกัน และภาพรูนสีดำเข้มของตระกูลผู้กลืนกินที่คล้ายกรงเล็บพยัคฆ์เงา ฉันเคยคิดว่ามันคือนิยายโบราณไร้สาระ แต่ตอนนี้... ฉันคิดว่าฉันต้องกลับไปเอาสมุดเล่มนั้นมาศึกษาอย่างจริงจังแล้วล่ะค่ะ"
กวินทร์รับฟังพลางตระหนักถึงประวัติศาสตร์ตระกูลของเขาที่ซ่อนอยู่ในคลังบันทึกโบราณชั้น 50 ของกวินทร์ทาวเวอร์ "ตระกูลกวินทร์กรุ๊ปของเราก่อตั้งขึ้นเมื่อ 120 ปีก่อนโดยทวดของฉัน เขาได้ทำข้อตกลงลับกับลัทธิมืดเพื่อแลกกับความร่ำรวยและอำนาจมหาศาล โดยต้องสังเวยด้วยคำสาปเงามืดโบราณ (Shadow Devourer) ที่จะสถิตอยู่ในสายเืผู้นำตระกูลตลอดไป ธุรกิจของเราเติบโตรุ่งเรือง แต่ในทุก่ชีวิตของผู้นำตระกูล เราต้องอยู่อย่างหวาดผวาและโดดเดี่ยว ฉันเคยพยายามแปลบันทึกโบราณจากภาษาละตินที่ได้มาจากซากวิหารเก่า มันระบุว่า ตระกูลผู้กลืนกินเงาทำหน้าที่เสมือนผู้คุมกฎความมืด แต่หากไม่มีการสอดประสานพลังร่วมกับสายเืแห่งแสงสว่าง พลังมืดสะสมจะย้อนกลับมากัดกินจิติญญาและสังเวยชีวิตคู่ขาจนกลายเป็คำสาปมรณะในที่สุด"
กวินทร์รู้สึกถึงความอ่อนน้อมถ่อมตนและขอบคุณอย่างลึกซึ้งล้นพ้น เขามองลินินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเคารพในตัวเธออย่างแท้จริง เขาที่เคยเป็ผู้คุมเกมและออกคำสั่งบงการผู้อื่น บัดนี้ตระกูลกวินทร์กรุ๊ปไม่ได้สำคัญไปกว่าเธออีกแล้ว ลินินไม่ได้เรียกร้องอำนาจเหนือตัวเขา เธอเพียง้าหุ้นส่วนที่เสมอภาคเท่าเทียมกัน
กำแพงหนาทึบและคราบน้ำตาในใจของกวินทร์พังทลายสลายตัวเป็พลังชีวิตที่เสถียร สายใยความเชื่อใจของทั้งสองคนผูกพันล้ำลึก สองร่างโอบกอดกันท่ามกลางความสว่างสีทองเจิดจ้าและเงามืดที่สอดประสานปูทางไปสู่พันธะสัญญาแห่งความสมบูรณ์แบบที่เสมอภาคอย่างถาวร
"ลินิน..." กวินทร์ยกมืออีกข้างขึ้นลูบผมสีน้ำตาลนุ่มของเธออย่างทะนุถนอม ััของเขาไม่มีแววบงการอีกแล้ว มีเพียงความอ่อนโยนและขอบคุณจากใจจริง "ถ้ามันเป็จริง... แปลว่าฉันสามารถััเธอ... กอดเธอ... และอยู่เคียงข้างเธอได้โดยไม่ต้องระแวงว่าเธอจะตายใช่ไหม?"
"ค่ะ คุณสามารถกอดฉันได้เท่าที่คุณ้า กวินทร์" ลินินยิ้มหวานตอบรับอ้อมกอดอุ่นของเขา
ทว่ากวินทร์กลับขมวดคิ้วลงเล็กน้อย แววตาคมคายปรากฏความกังวลครั้งใหม่ "แต่มีเื่หนึ่งที่เธอต้องรู้... ตระกูลของฉันไม่ได้อยู่อย่างโดดเดี่ยว คำสาปมืดนี้เชื่อมต่อกับเครือข่ายของ 'ลัทธิเวทมนตร์มืดโบราณ' หรือที่รู้จักกันในนาม 'ผู้พิทักษ์พันธสัญญามืด' (Keepers of the Dark Covenant) พวกมันเป็องค์กรลับในเงามืดที่ประกอบด้วยผู้มีอิทธิพล นักการเมือง และผู้นำธุรกิจหลายคนที่ใช้พลังมืดคอยควบคุมความมั่งคั่งของอาณาจักรนี้ พวกมันคอยเฝ้าจับตาดูระดับพลังคำสาปมืดของฉันอยู่ตลอดเวลาผ่านแท่นบูชาลับในวิหารมืด หากระดับพลังความมืดของฉันลดฮวบลงต่ำกว่า 60% และแปรสภาพเป็แสงสีทองบริสุทธิ์... พวกมันจะรู้ทันทีว่ามีผู้ประสานพลัง (Harmonizer) ตื่นขึ้น และพวกมันจะเห็นเธอเป็ภัยคุกคามร้ายแรงที่ต้องถูกกำจัดทันทีเพื่อป้องกันไม่ให้คำสาปมืดสลายตัว"
"งั้นก็ให้พวกมันมาเลยค่ะ" ลินินตอบเสียงเด็ดเดี่ยว ไม่มีความหวาดกลัวปรากฏในแววตาคู่สวย "ตอนนี้พลังสะสมในร่างของฉันเพิ่มขึ้นถึง 60% แล้ว ฉันแข็งแกร่งพอที่จะป้องกันตัวเอง และด้วยการเรียนรู้และสอดประสานพลังระหว่างเราสองคน... เราจะสลายคำสาปนี้ถาวรและเอาชนะพวกมันไปด้วยกันค่ะ"
ดวงตาของทั้งสองสบกันอย่างลึกซึ้ง แสงอาทิตย์ยามเช้าที่อบอุ่นและสว่างไสวส่องสะท้อนภาพของชายหนุ่มและหญิงสาวที่เป็ขั้วตรงข้ามอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าบัดนี้กลับหลอมรวมเข้าหากันอย่างแน่นแฟ้น พวกเขาพร้อมแล้วที่จะจับมือและเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้พิทักษ์พันธสัญญามืดและสิ่งท้าทายโบราณที่กำลังจะมาเยือนในไม่ช้า ลินินยิ้มให้เขาอย่างผู้ชนะ รอยยิ้มพยศที่กวินทร์ไม่เพียงแต่ไม่คิดจะสยบมันอีกต่อไป แต่เขากลับหลงรักมันจนหมดหัวใจ
"เราจะเผชิญหน้ามันไปด้วยกันค่ะ กวินทร์" ลินินกระซิบย้ำด้วยความมั่นใจ ขณะที่กระแสพลังสีทองแล่นไหลปะปนกับกระแสเงาของเขาอย่างมั่นคงบนเตียงหลังงามนั้น
3K
