กรี๊ดดดดดดด
"นี้แกกล้าโกหกฉันหรือนางเอื้อง" เขมมิกาจ้องเอื้องลดาด้วยแววตามาดร้าย
"เอื้องเปล่านะคะคุณเขม อย่าทำเอื้องเลย" เอื้องลดาขอร้องอย่างน่าสงสาร
"ฉันไม่เชื่อแกนังเอื้อง เพี้ยยย" เสียงฝ่ามือกระทบกับแก้มดังสนั่นพร้อมกับร่างของเอื้องลดาล้มลง
คัททททท!!!!!!
" ดีๆๆ เล่นได้ดีมากเลยน้องแพร น้องพีชเลิกกองได้" เสียงพี่ใหญ่ผู้กำกับดังขึ้น
"ขอบคุณคะพี่ใหญ่ และขอบคุณน้องพีชด้วยที่ส่งอารมณ์ให้พี่มากเลย" แพรลดากล่าวขอบคุณผู้กำกับและเพื่อนนักแสดง
"ไม่เป็ไรคะพี่แพร พีชก็ได้พี่แพรช่วยเหมือนกันคะ" น้องพีชกล่าวขอบคุณเธอเสียงใส
"ถ้าไม่มีอะไรแล้วแพรขอตัวกลับก่อนคะ หมดคิวถ่ายของแพรแล้ว น้องพีชสู้ๆๆ นะคะ" เธอไหว้ลาพี่ใหญ่และหันไปบอกน้องพีชก่อนจะเดินไปเก็บของที่ห้องแต่งตัว และรอรถพี่พิชชี่ผู้จัดการมารับ
ก่อนอื่นต้องบอกเลยเธอทำอาชีพนักแสดงมีชื่อว่าแพรลดา นฤบดินทร์ มีพี่น้อง 2 คน เธอเป็พี่สาวคนโต และก็มีน้องชาย1คน ส่วนพ่อแม่เสียชีวิตั้แ่ฉันอยู่ม.ปลายแล้วโชคดีที่พ่อแม่มีทรัพย์สินพอสมควรบวกกับเงินประกันทำให้เธอกับน้องชายไม่ต้องลำบากมากเกินไป
พอเรียนจบเธอก็เจอกับพี่พิชัย หรือก็เจ๊พิชชี่ผู้จัดการดาราที่มาแตะตากับความสวยของฉันเลยชวนมาเคสงานแสดง และก็ทำงานั้แ่นั้นมาจนเธออายุ 33 ปี ซึ่งเธอเองก็รับแต่บทนางร้ายเหตุผลเพราะเคยเล่นบทนางเอกแล้วรู้สึกไม่อิน จากนั้นมาเธอก็รับเล่นแต่บทร้ายมาตลอด เธอมองว่าบ้างทีบทนางร้ายมันมีมิติกว่าได้แสดงอารมณ์หลากหลายมากกว่านางเอกที่มีสองอารมณ์ตลอดร้องไห้กับก้มหน้ายอมรับความผิดที่ไม่ได้ก่อ
"พี่แพรคะรถมาแล้วคะ" น้องทีมงานคนหนึ่งเดินมาบอกเธอ
"ขอบคุณค่ะ" เธอบอกขอบคุณน้องทีมงานและรีบไปขึ้นรถของพี่พิชชี่
"ว้ายตายแล้ว ชีแพรทำไมหน้าหล่อนซีดจัง" เสียงของพี่พิชชี่ถามขึ้น เพราะเห็นหน้าอันซีดเซียวของเธอ
"เมื่อคืนแพรฝันถึงพวกเขาคะ เลยนอนไม่หลับคะ" เธอบอกพี่พิชชี่ด้วยเสียงเหนื่อยๆ
"ฝันอีกแล้วเหรอ ถ้างั้นฉันงดรับงานให้แกสัก2-3งานให้แกไปทำบุญให้พวกเขาและพักผ่อน แล้วเงินแกก็ไปใช้บ้างมันจะทับแกตายละ"พี่พิชชี่บ่นเธอใหญ่เพราะธอไม่ค่อยได้ซื้อให้ตัวเองง่ายในความคิดพี่พิชชี่คือไม่ใชี้เงินเลยต่างหาก
"โอเคค่า! พักรอบนี้แพรจะไปใช้เงิน" ก็จริงของพี่พิชชี่ทำงานได้เงินมาก็ต้องให้รางวัลตัวเองบ้าง
"ให้มันจริงนะชีแพร แล้วนี้หล่อนจะไปหาน้องพีทด้วยรึเปล่า" พี่พิชชี่ถามถึงน้องชายของฉันซึ่งตอนนี้เป็วิศวกรซอฟแวร์อยู่ที่อเมริกา
"ไม่หรอกค่ะ เพราะพีทลาออกจะกลับมาอยู่กับแพรน่าจะถึงพรุ่งนี้ แพรลืมบอกพี่พิชชี่ขอโทษนะคะ" เื่นี้เธอลืมบอกพีพิชชี่ เพราะทั้งถ่ายละคร โฆษณา เลยทำให้เธอเลยลืมไปจริงๆ
"ไม่เป็ไรหล่อนสุดหล่อ! ฉันจะกลับมาต้องไปหาชุดสวยๆ ใส่ไปรับแล้ว" แพรลดาส่ายหน้ากับอาการดีด้าของพี่พิชชีต่อพีทเพราะแกอยากได้พีชไปเป็นักแสดงในสังกัดแต่จีบไม่ติดเพราะพีชไม่ชอบอยากเรียนมากกว่า
"รอที่บ้านเลยค่า! พีทเขาบอกไม่ต้องไปรับ" เธอรีบบอกเดี่ยวพี่เขาไปรับที่สนามบิน
"โอเคชีแพร พี่จะรีบไปแต่เช้าถึงบ้านเธอพอดีเลยแล้วเจอกันจ๊ะ" พี่พิชชี่บอกกับเธอเมื่อรถจอดหน้าบ้าน
"โอเคคะ เดินทางปลอดภัย" เธอบอกพี่พิชชี่พร้อมกับแสกนนิ้วเขาบ้าน บ้านของเธอเป็บ้านสไตล์โมเดิร์นทรอปิคอลมี 4 ชั้น พร้อมกับดาดฟ้าที่มีจัดสวนสวยงาม
ทำไมผู้หญิงตัวคนเดียวถึงซื้อบ้านอาคาร 4 ชั้น เพราะเธอเคยฝันที่อยากมีบ้านแบบนี้ชั้นล่างเป็พื้นที่รับแขกโซนของครัวนอก ครัวไทย จะมีโซนที่ทำออกมาเป็ห้องดูหนัง และโซนเก็บอาหารเธอให้เขาออกแบบให้เป็ซุปเปอร์มาเก็ตแบบย่อส่วนเพราะเธอไม่ชอบออกไปข้างนอก
ส่วนชั้นสองก็เป็พื้นที่ส่วนตัวของแขกมาพักส่วนมากก็จะเป็ญาติ และเพื่อนสมัยเรียนที่สนิทกันมานานมาพักแต่ตอนนี้เป็ห้องพี่พิชชี่กับญาติพี่น้องที่มาพัก่มากรุงเทพแทน และมีสระว่ายน้ำพร้อมด้วยสถานที่ออกกำลังกายครบวงจร
ส่วนชั้นสามเป็ส่วนของพีท และชั้นสี่เป็อาณาจักรของเธอก็จะมีห้องนอน ห้องแต่งตัว ห้องครัว เหมือนบ้านหลังหนึ่งที่ควรจะมี และก็มีสวนอยู่ที่ชั้นลอยฟ้ามีเรือนกระจกสำหรับปลูกผัก และดอกไม้ที่เธอชอบทั้งหมดนี้ก็ได้พีทออกแบบและติดตั้งระบบต่างๆ เธอเลยได้บ้านในฝันมา
"วันนี้เหนื่อยจังเลยถ้าได้แช่น้ำอุ่นคงดี"เธอบ่นกับตัวเองเบาๆ ขณะกดลิฟเพื่อขึ้นไปชั้น 4 บ้านของเธอจ้างแม่บ้านมาประจำเช้าเย็นกลับ
แต่ตอนนี้เวลา 2 ทุ่มกว่าแล้วแม่บ้านคงกลับไปแล้วเธอต้องเตรียมเอง หลังจากแช่น้ำอุ่นและอาบน้ำเสร็จเธอก็มานอน
"มาม้าครับ ฮือๆๆ เมื่อไรจะตื่น"
เสียงของเด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักแม้จะอยู่ในสภาพมอมแม้มร้องเรียกหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งข้างๆ ก็มีทารกน้อยน่ารักนอนหลับอยู่ และก็มีเด็กชายตัวน้อยน่ารักอีกสองคนยืนอยู่ตรงประตูห้อง
"ช่วยลูกฉันด้วยนะแพรลดา"เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งร้องบอกเธอในความฝัน
"จะให้ฉันช่วยอะไรเธอก็บอกมาซิ แต่อย่ามาหลอกฉันแบบนี้ฉันกลัว!!"เธออดจะตวาดเสียงดังออกไปไม่ได้คราวก่อนที่ฝันเธอไม่เคยตอบโต้คราวนี้ทนไม่ได้เป็ไงเป็กัน
"เธอรับปากแล้วนะแพรลดา ฝากลูกของฉันด้วย"เสียงผู้หญิงคนนั้นเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแต่ก็แฟ้งด้วยความเศร้าสร้อยยังไงก็ไม่รู้เธอบอกไม่ถูก
"ฉันรับปากจะดูแลอย่างดี เธอเลิกมาหลอกฉันได้แล้ว"
"ขอบคุณเธอมากฉันจะให้ของบางอย่างกับเธอหวังว่าจะมีประโยชน์กับเธอในอนาคตอันใกล้นี้ ลาก่อนนะ"เสียงเย็นเอ่ยกระซิบดังออกมาคราวนี้มันชัดเหมือนไม่ใช่ความฝันแต่เป็ข้างหูเธอแทน
"เฮือก!!!"
แพรลดาสะดุ้งตื้นจากความฝัน ซึ่งเธอฝันเห็นผู้หญิงเด็กน้อยมานานแล้วตอนแรกที่เล่าให้พี่พิชชี่ฟังนางก็พาไปทำบุญมาครั้งใหญ่ แต่ก็ฝันเห็นพวกเขาอยู่ตลอดจนรู้สึกผูกพันและสงสารผู้หญิงที่นอนแน่นิ่งเธออาจป่วยและไม่สามารถลุกขึ้นมาช่วยตัวเองและเด็กๆ ทั้งสี่คนนี้ได้ทุกครั้งที่ฝันถึงพวกเขาเธอก็ไม่เห็นสามีของผู้หญิงคนนั้นเลยหรือว่าเธอเป็หม้ายยิ่งคิดเธอก็ยิ่งสงสาร
ถ้าเธออยู่ตรงนั้นจะเอาอาหารให้ไปเด็กๆ กินให้อิ่มเลย ระหว่างนั้นเธอก็มองดูนาฬิกาตรงหัวเตียงเพิ่งตี 5 หรือนี้หิวกินข้าวจังเมื่อคืนกินไปนิดเดียวเองวันนี้คงต้องไปทำบุญเพื่อความสบายใจแล้วยิ่งคิดก็ยิ่งกลัวความฝันเมื่อสักครู่ก็เหมือนจริงมากจนน่ากลัวคิดถึงเสียงเย็นๆ แล้วก็อดขนลุกไม่ได้
จากนั้นก็เกิดภาพมหัศจรรย์เกิดขึ้นกับเธอเมื่อมีจานสลัดผลไม้อยู่กับมือโดยที่ไม่รู้ว่ามาจากที่ไหน แพรลดาสังเกตรอบๆ จานสลัดผลไม้ก็พบว่ามันเหมือนกับจานที่เธอกินก่อนนอนแต่กินไม่หมด และคิดว่าเก็บจานสลัดที่เหลืออยู่ค่อนข้างมากไว้ในตู้เย็นตรงโซนครัวเล็กในห้องไปแล้ว และมันมาอยู่ที่มือเธอได้อย่างไร
เธอมองที่มือก็เลยลองคิดว่าเก็บเล่นๆ มันจะไปเหมือนกับนิยายที่เธออ่านได้อย่างไร แต่ไหนๆ ก็เจอเื่แปลกๆ มาเยอะแล้วลองดูสักหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร
จากนั้นมองจานสลัดผลไม้แล้วพูดว่าเก็บก็ปรากฏว่ามันหายไปเธอมองมือข้างซ้ายที่มีไม่มีจานสลัดผลไม้อยู่ด้วยความมึนงงเธอคงไม่ได้มองผิดใช่ไหมพอคิดถึงจานสลัดผลไม้มันก็ปรากฎอยู่ในมือข้างซ้ายอีกครั้ง นี้มันเื่มหัศจรรย์อะไรกัน!!!!
" - " เธอพูดไม่ออกเลยทีเดียวหรือว่าจะเป็เหมือนนิยายที่เคยอ่านมีมิติ เธอเลยลองกำหนดจิตดูก็พบว่าพื้นที่ว่างเปล่าประมาณไร่กว่าๆ เธอลืมตาขึ้นหรือว่าเื่นี้จะเกี่ยวกับที่เราฝันถึงผู้หญิงคนนั้นและเด็กๆ
เื่นี้ทำให้เธอกลัวมากทีเดียวหรือว่านี้จะเป็ของที่ผู้หญิงคนนั้นหมอบให้เธอถึงเธอจะชอบอ่านนิยายแนวนี้ แต่ก็ใช่ว่าจะทำใจยอมรับเื่นี้ได้ง่ายๆ แต่ก็ต้องอาศัยสติและใจอันกล้าแข็งทำให้ยอมรับเื่นี้ได้เร็ว ดังที่เขาว่าอะไรจะเกิดก็ต้องเกิดเธอคงไปห้ามมันไม่ได้คงเป็เวรกรรมที่ทำร่วมกับพวกเขาหรือจะอะไรก็แล้วแต่ทำให้เกิดเื่มหัศจรรย์นี้ได้
ถ้าเธอต้องย้อนเวลาไปตรงนั้นจริงๆ ก็ต้องเตรียมความพร้อมเยอะเลยทีเดียวเพราะดูแล้วที่ๆ ผู้หญิงและเด็กๆ อยู่น่าจะลำบากมากคงต้องซื้อของใช้จำเป็ไปให้มากหน่อย
คิดถึงสถานการณ์ที่เป็อยู่แพรลดาก็รีบอาบน้ำแต่งตัวลงมาชั้นล่างเอาอาหารแช่แข็งที่ซื้อมาอุ่นด้วยไมโครเวฟกินก่อนพร้อมด้วยนมสด พื้นที่มิติฉันอยู่ที่ในจิตเพียงแค่คิดเธอก็มองเห็นมันแล้ว
เธอเลยลองโดยการทดสอบเอาอาหารที่อุ่นแล้วเก็บไว้ในมิติ แล้วลองเอาออกมาก็ยังร้อนเหมือนเดิมเป๊ะ แสดงว่าภายในมิติของทุกอย่างจะไม่เปลี่ยนแปลงและยังคงสภาพเดิมเมื่อหยิบออกมา เธอเชื่อถ้าหากไม่ทำอะไรสักอย่าง ถ้าเกิดทะลุมิติไปใน่ยุคข้าวยากหมากแพงคงอดตายแน่!!
แพรลดาหยิบกระดาษและปากกามาจดรายการที่ต้องซื้อ ซึ่งหลักๆ คือปัจจัย 4 อาหาร ที่อยู่ เครื่องนุ่งห่ม และยารักษาโรค
เธอเดินสำรวจดูโซนซุปเปอร์มาเก็ตที่อยู่ถัดไปจากห้องครัวว่าของเหลือมากไหมปรากฎว่าเหลือไม่กี่อย่าง เพราะ่นี้เธอไม่ค่อยได้ซื้อของเข้าบ้านเลยหลังจากตรวจดูและจดของที่้าซื้อแล้วเธอก็ล็อกบ้านแล้วโทรบอกแม่บ้านไม่ต้องมาทำงาน1วัน เธอจะได้ซื้อของมาเยอะได้โดยที่แม่บ้านไม่ต้องใและก็ไม่ต้องอธิบายให้มากความด้วย
137
![คุณแฟนที่แสนดี NTR [NC 20+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705668352_32245473.webp)
