เผยเชียนนิ่งไปชั่วครู่“เลขาซิน คุณนี่ช่างใส่ใจที่สุดเลย!ผมลืมเื่นี้ไปเลยนะเนี่ย!”
ว่ากันตามทฤษฎีแล้วเสื้อผ้าไม่น่าจะเป็เื่สำคัญสำหรับอุตสาหกรรมเกม
ส่วนอุตสาหกรรมธุรกิจการเงินและธุรกิจดั้งเดิมอื่นๆเสื้อผ้าเป็เื่ที่สำคัญที่สุดเวลามีการประชุมธุรกิจ
ไม่ว่าจะเป็เสื้อผ้าหรือนาฬิกาที่ใส่ไปจนกระทั่งรถที่ขับ ทุกอย่างล้วนเป็เื่สำคัญมาก
บางคนเสียเงินไปเป็หมื่นเพื่อตัดสูทตัวเดียวเพราะเป็เื่จำเป็
ถ้าไม่แต่งตัวให้ดูดีอาจจะเจรจาธุรกิจไม่สำเร็จเนื่องจากไม่สามารถสร้างภาพลักษณ์ที่ดีตอนพบกันครั้งแรกได้
เช่นเดียวกันเสื้อผ้าที่เหมาะสมดูดีก็เป็มารยาทพื้นฐานเวลาหางานในอุตสาหกรรมธุรกิจดั้งเดิมต่างๆ
แต่ทุกอย่างแตกต่างออกไปในยุคอินเทอร์เน็ตโดยเฉพาะในอุตสาหกรรมเกม
เ้าของบริษัทเกมั์ใหญ่หลายคนใส่แค่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นไปทำงาน
แม้แต่โปรแกรมเมอร์ที่มาสมัครงานยังใส่แค่เสื้อยืดธรรมดาๆหรือเสื้อเชิ้ตลายตารางหมากรุก กางเกงยีน รองเท้าแตะ สะพายกระเป๋าเป้
ถึงอย่างไรในอุตสาหกรรมเกมทักษะด้านเทคนิคก็สำคัญกว่าเสื้อผ้าที่ใส่ตอนสัมภาษณ์งาน
เพราะมีวัฒนธรรมแบบนี้ผู้มาสัมภาษณ์งานส่วนใหญ่จึงไม่ได้แต่งตัวดูดีเป็พิเศษสำหรับการสัมภาษณ์งานเอาเข้าจริง คนที่สวมสูทผูกเนกไทมาอาจจะดูแปลกแยกกว่าด้วยซ้ำ
ด้วยเหตุผลนี้เผยเชียนจึงไม่ได้ใส่ใจเื่นี้
แต่พอเลขาซินเตือนเผยเชียนก็เปลี่ยนความคิด เขา้าเสื้อผ้าจริงๆ
เหตุผลข้อแรกคือค่าใช้จ่ายนี้จะใช้บัญชีของบริษัท ทำให้เขาสามารถผลาญเงินได้เพิ่ม!
เหตุผลข้อสองคือเสื้อผ้าจะช่วยให้เผยเชียนทำงานได้ดีขึ้น
ตอนนี้เผยเชียนเป็นักศึกษาและยังไม่ทันจะถึงวันเกิดครบอายุสิบแปดเลย ถึงเขาจะมีความทรงจำสิบปีข้างหน้าอยู่ในหัวแต่ก็เป็เื่ยากที่จะสร้างภาพลักษณ์ความเป็ผู้ใหญ่ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากได้
อายุของเขาเป็ตัวจำกัดทำให้ไม่ว่าจะแต่งกายอย่างไรก็ไม่สามารถแสดงภาพลักษณ์นักธุรกิจมืออาชีพได้
ดังนั้นเสื้อผ้าจึงเป็เื่สำคัญ
ตัวอย่างเช่นในบางองค์กร หัวหน้าที่เป็ผู้ใหญ่สามารถเข้าหาคนอื่นได้อย่างไร้กังวลส่วนหัวหน้าที่เป็คนหนุ่มสาวต้องตีหน้าขรึมไปตลอด
ทำไมน่ะหรือ
เพราะถ้าไม่แสดงสีหน้าอย่างนั้นก็ดูไม่น่าจะโน้มน้าวใจใครได้และคงเป็เื่ยากที่จะสั่งการเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชา
แล้วจะทำงานได้อย่างไรถ้าลูกน้องไม่นับถือ
เผยเชียนยังเป็เด็กนักศึกษาในขณะที่คนซึ่งจะมาสัมภาษณ์งานส่วนใหญ่น่าจะเป็ผู้ที่เข้าสู่โลกการทำงานมาสักพักแล้วและอายุอาจจะมากกว่าเขาหกถึงเจ็ดปี
ถ้าเผยเชียนใส่เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นราคาไม่กี่สิบหยวนใครจะให้ความนับถือกันเล่า
ถึงใจจริงแล้วเผยเชียนจะอยากสร้างเกมกากๆ ขึ้นมา แต่เขาก็ต้องสร้างอย่างพิถีพิถันอยู่ดี!
อย่างน้อยตัวเกมก็ต้องผ่านกระบวนการประเมินและอัปโหลดขึ้นไปบนแพลตฟอร์มให้สำเร็จไม่อย่างนั้นระบบจะถือว่าเป็การทำผิดกฎ
เพื่อให้บรรลุเป้าหมายนั้นเผยเชียนจะต้องควบคุมพนักงานให้เชื่อฟังตนเองให้ได้
หมายความว่าเขาจะต้องสร้างภาพลักษณ์ให้ตนเอง
ถึงจะสร้างภาพว่าเป็นักออกแบบเกมหนุ่มผู้มากความสามารถไม่ได้เขาก็ต้องสร้างภาพลักษณ์ทายาทลำดับสองของตระกูลร่ำรวยผู้รักษาคำพูดของตัวเองให้ได้
ดังนั้นจึงเป็เื่จำเป็ที่ต้องหาเสื้อผ้าราคาแพง
เพราะอย่างไรตามทฤษฎีแล้ว ทายาทลำดับสองของตระกูลร่ำรวยก็ไม่น่าจะใส่แค่เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นราคาไม่กี่สิบหยวนทุกวัน
ก็จริงที่อาจจะมีคนแปลกๆแบบนี้อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ใช่เื่ปกติอยู่ดี
ซินไห่ลู่ยิ้มอย่างสุภาพ“ถ้าบอสคิดว่าจำเป็ ดิฉันจะพาบอสไปเลือกเสื้อผ้าที่ห้างใกล้ๆ ค่ะ”
นั่นคือสิ่งที่เผยเชียน้าที่สุด
...
...
รถปอร์เช่คาเยนน์จอดอยู่ในชั้นใต้ดินของห้างที่ใหญ่ที่สุดในเมืองจิงโจว
เผยเชียนเปิดประตูลงจากรถ
“ทางนี้ค่ะ”
เลขาซินนำทางเผยเชียนที่กำลังเพลิดเพลินกับการถูกดูแลอย่างประธานบริษัท
ห้างนี้เป็ห้างที่ใหญ่และหรูที่สุดในเมืองจิงโจวซึ่งเผยเชียนไม่เคยมาเลยสักครั้ง
แต่เื่นี้ก็ไม่ได้สำคัญอะไรเขามาที่นี่เพื่อหาเสื้อผ้าเท่านั้น เลขาซินเลือกอะไรให้ก็ใส่อันนั้น
ผู้ชายกับผู้หญิงเวลาซื้อของนั้นแตกต่างกัน
การซื้อของสำหรับผู้หญิงคือเดินทุกชั้นแวะทุกที่เพื่อดูว่ามีอะไรตรงใจตัวเอง พวกผู้หญิงจะสนุกสนานกับขั้นตอนการซื้อของ
แต่การซื้อของสำหรับผู้ชายคือเดินตรงไปซื้อของที่อยากได้แล้วกลับทันทีไม่แวะซื้ออะไรเพิ่มเติม พวกผู้ชายจะเพลิดเพลินใจกับสิ่งของที่ได้มา
เผยเชียนเป็ผู้ชายปกติทั่วไปจึงไม่ได้สนใจเื่การซื้อของเขาอยากไปซื้อชุดให้เร็วที่สุดแล้วกลับออกไป
เลขาซินเข้าใจอีกฝ่ายดีจึงไม่ได้พาเดินทั่วห้างแต่ตรงไปที่ร้านสูทสุดหรูทันที
“Jesse เป็แบรนด์เสื้อผ้าชื่อดังจากอิตาลี ก่อตั้งมาแล้วมากกว่าหนึ่งร้อยปีขึ้นชื่อเื่งานตัดเย็บที่เนี้ยบไร้ที่ติค่ะ”
“นี่เป็ช็อปJesse ที่เดียวในฮั่นตง”
“ถ้าบอสไม่ชอบเราไปดูสูทแพงๆ กว่านี้ก็ได้ค่ะ แต่จะใช้เวลาวัดตัวกับตัดเย็บนานกว่า”
ซินไห่ลู่อธิบายประวัติของร้านคร่าวๆให้เผยเชียนฟังก่อนจะเข้าไป
“ไม่เป็ไรเอาร้านนี้แหละ”
เผยเชียนตัดสินใจทันที
สำหรับเขาแล้วสูทสั่งตัดก็เหมือนกันหมด
คนสัมภาษณ์งานสามารถแยกระหว่างสูทสั่งตัดกับสูททั่วไปได้ง่ายๆสูทสั่งตัดจะพอดีตัวและดูมีระดับกว่า ส่วนสูททั่วไปจะดูไม่พอดีและราคาถูก
คนสวมสูทสั่งตัดจะดูเหมือนนักธุรกิจจากวอลล์สตรีตส่วนคนสวมสูททั่วไปจะดูเหมือนพนักงานขายประกัน
แต่คงเป็เื่ยากที่จะแยกแยะระหว่างสูทสั่งตัดสองตัวได้
พูดง่ายๆก็คือ ถึงจะเสียเงินเพิ่มก็คงไม่ได้แตกต่างอะไรกันมาก
ดังนั้นสูทร้านนี้จึงตรงกับความ้าของเผยเชียนที่สำคัญเลยคือเื่เวลา เผยเชียนไม่ชอบรอ
ถึงจะสวมเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นราคาไม่กี่สิบหยวนแต่เผยเชียนกลับเดินยืดอกเข้าไปในร้าน ไม่รู้สึกขวยเขินแม้แต่น้อย
นั่นก็เพราะเหตุผลเดิมคือเขามีซินไห่ลู่อยู่ด้วย
“ถึงขนาดตัวบอสจะหาอะไรใส่ได้เยอะแต่ดิฉันแนะนำสามชุดนี้ค่ะ”
ซินไห่ลู่ไม่ได้สนใจพนักงานร้านเพราะเธอคุ้นเคยกับร้านมากอยู่แล้ว
“สามชุดนี้ชุดแรกจะเป็ทางการมากกว่า สามารถใส่ไปงานสำคัญต่างๆ เช่นงานประชุมธุรกิจกับประธานบริษัทท่านอื่นๆ หรืองานรับรางวัล อีกสองชุดจะดูสบายๆเหมาะกับการใส่ในชีวิตประจำวันค่ะ”
พูดอีกอย่างก็คืออีกสองชุดเหมาะกับการใส่ไปสัมภาษณ์งาน
เขาไม่ต้องใส่ชุดที่ดูเป็ทางการเกินไปเพื่อไปสัมภาษณ์แต่ก็ต้องดูดีด้วย
รวมถึงการทำงานในทุกๆวันด้วยเผยเชียนต้องทำให้พนักงานมองเขาเป็ทายาทลำดับสองของตระกูลร่ำรวยผู้รักษาคำพูดของตัวเองซึ่งเื่นี้จะช่วยเขาในการทำงานได้
ระบบไม่ได้เตือนอะไร
เผยเชียนพยักหน้า“เอาตามนี้”
ซินไห่ลู่หันไปหาพนักงาน“เอาอย่างละสองชุด ลายกับเครื่องประดับต้องต่างกัน วัดตัวได้เลยค่ะเร่งมือหน่อยนะคะ”
อย่างละสองชุดหรือ
ทำดีมาก!
เผยเชียนเกือบจะโพล่งไปแบบนั้นแต่ต้องห้ามตัวเองไว้
ระบบไม่ได้แจ้งเตือนอะไรหมายความว่าไม่ได้ผิดกฎ!
พนักงานรีบวิ่งมาวัดตัวเผยเชียน
สูทที่นี่ไม่ได้สั่งตัดมือไม่อย่างนั้นแต่ละชุดคงใช้เวลาหลายสัปดาห์และเป็เื่ยุ่งยากไม่น้อย
สูทที่ร้านมีหลายขนาดพอวัดตัวลูกค้าเสร็จ ทางร้านก็จะเลือกตัวที่พอดีที่สุดมาให้
ทำแบบนี้ก็จะสามารถส่งของได้เร็ว
ระหว่างที่พนักงานกำลังวัดตัวอยู่เผยเชียนไม่กล้าหมุนตัวไปมาจึงเหลือบไปมองป้ายราคาของเสื้อเชิ้ตตัวใกล้ๆ
หนึ่งสอง สาม สี่ ห้า
ราคาอยู่ที่หลักหมื่นแถมเลขข้างหน้าไม่ใช่เลขหนึ่งด้วย
ถ้าซื้อชุดพวกนี้หกชุด...
โอ้โห...!
เผยเชียนรู้สึกว่าตัวเองคิดเลขช้าลง
ซินไห่ลู่ยิ้มออกมาเมื่อเผยเชียนวัดตัวเสร็จ“วันนี้บอสทำงานหนักแล้ว พักก่อนไหมคะเดี๋ยวดิฉันซื้อเสื้อผ้าที่ใช้ใส่ในชีวิตประจำวันให้ บอสจะได้ไม่ต้องเลือกเอง”
ช่างเป็ความสัมพันธ์ที่ดีเหลือเกิน
ดูไว้นี่คือความเป็มืออาชีพ!
“เลขาซินผมฝากทุกอย่างด้วยนะ”
106K
