กะดึก..นึกหลอน

ฉันยืนฟังเสียงเคาะสามครั้งนั้นจนมันหายเข้าไปในผนังห้องน้ำ ความเงียบที่ตามมาไม่ได้ทำให้โล่งใจ มันทำให้เสียงอื่นดังขึ้นแทน เสียงน้ำหยดจากก๊อกที่ปิดไม่สนิท เสียงถุงขยะเสียดกับพื้นเพราะลมแอร์ที่ไม่รู้มาจากไหน และเสียงเลือดในหูของฉันเองที่เต้นรัวจนเหมือนมีคนเคาะอยู่ในหัว

ห้องน้ำของ 1301 อยู่หลังประตูไม้บานเล็กข้างตู้เสื้อผ้า ฉันจำได้ว่าตอนส่องไฟผ่านครั้งแรก มันดูเหมือนห้องน้ำโรงแรมเก่าทั่วไป กระจกมีฝ้าขาว อ่างล้างหน้ามีคราบหินปูน โถส้วมสีหม่น และตู้ไม้สักสูงถึงอกตั้งอยู่มุมในสุด ปกติห้องพักโรงแรมไม่มีตู้เสื้อผ้าในห้องน้ำ แต่นี่ไม่ใช่ห้องปกติตั้งแต่แรก

ฉันเปิดสมุดปกหนังด้วยนิ้วที่ชื้นเหงื่อ หน้าถัดไปมีตัวหนังสือเบียดแน่นเหมือนเดิม

"กฎข้อที่ 3: ตู้เสื้อผ้าไม้ในห้องน้ำคืออาณาเขตพักผ่อนของแขกเดิม หากได้ยินเสียงเคาะประตูตู้ 3 ครั้ง ให้เคาะตอบ 2 ครั้งทันที เพื่อแสดงตัวว่าเป็นพนักงานทำความสะอาด ไม่ใช่ผู้บุกรุก ห้ามละเลย ห้ามเคาะผิดจำนวน และห้ามเปิดประตูตู้เอง"

หน้าถัดไปติดกับหน้ากฎข้อสาม แต่มีมุมกระดาษพับไว้เหมือนถูกเปิดอ่านบ่อยกว่าหน้าอื่น ฉันเห็นตัวเลข 4 อยู่ตรงหัวกระดาษ จึงลังเลว่าจะอ่านเลยหรือรอจนถึงเวลา กฎในห้องนี้เหมือนยาที่ต้องกินตามอาการ อ่านช้าเกินไปอาจตาย อ่านเร็วเกินไปอาจทำให้มือสั่นจนทำข้อที่อยู่ตรงหน้าผิด

สุดท้ายฉันเปิดอ่าน เพราะห้องน้ำเป็นขั้นตอนสุดท้ายก่อนออกจากห้อง และฉันไม่อยากเดินเข้าไปโดยรู้แค่ครึ่งเดียว

"กฎข้อที่ 4: เมื่อทำความสะอาดห้องน้ำ ห้ามมองกระจกนานเกินสามลมหายใจ หากเห็นเงาของพนักงานคนอื่นอยู่ด้านหลัง ให้ก้มหน้าทำงานต่อ เงาเหล่านั้นไม่ต้องการความช่วยเหลือ และห้ามเรียกชื่อคนที่คุณจำได้"

ใต้กฎมีตัวหนังสือเล็ก ๆ เพิ่มไว้อีกบรรทัด

หากกระจกฝ้าขึ้นเป็นข้อความ ให้เช็ดจากซ้ายไปขวาเท่านั้น ห้ามอ่านออกเสียง

ฉันนึกถึงป้าจันทร์อีกครั้งจนต้องหลับตา ถ้าเงาที่เห็นเป็นแก ฉันจะทำได้ไหม จะก้มหน้าทำงานต่อได้จริงหรือเปล่า หรือจะเผลอเรียกชื่อแกเหมือนคนโง่ที่คิดว่าคนหายไปสองเดือนยังยืนรอให้เราช่วยอยู่หลังบานกระจกเก่า ๆ

ฉันอ่านถึงบรรทัดสุดท้ายแล้วขมับเต้นตุบ ๆ

ห้ามเปิดประตูตู้เอง

แต่ถ้าประตูเปิดออกมาเอง กฎไม่ได้บอกว่าต้องทำยังไง

ฉันถือไฟฉายเดินเข้าห้องน้ำ กลิ่นในนั้นหนักกว่าข้างนอกหลายเท่า กลิ่นน้ำยาล้างห้องน้ำเก่าปนสนิม กลิ่นผ้าเปียกหมัก และกลิ่นสาบหวานของน้ำอบไทยที่เหมือนติดอยู่ตามยาแนวกระเบื้อง ทุกอย่างสะท้อนแสงสีแดงจนดูสกปรกกว่าความจริง กระจกเหนืออ่างล้างหน้าฝ้ามัวจนเห็นเงาตัวเองเพียงลาง ๆ เงานั้นหน้าซีด ตาแดง และถือไฟฉายไว้แน่นเหมือนอาวุธ

ห้องน้ำแคบ แต่มีรายละเอียดมากเกินกว่าห้องน้ำโรงแรมควรมี พื้นกระเบื้องลายดอกไม้สีซีดปูไม่ตรงแนว ร่องยาแนวบางช่วงดำเหมือนถูกไฟลน อ่างล้างหน้าเป็นหินอ่อนเก่าที่แตกลายงา ก๊อกน้ำมีคราบสนิมเกาะเป็นวง และขอบอ่างมีรอยขีดเล็ก ๆ เรียงกันเหมือนใครนับวันด้วยปลายของมีคม

ฉันกวาดไฟฉายผ่านกระจกเพียงแวบเดียวแล้วรีบก้มหน้า นับลมหายใจตามกฎ หนึ่ง สอง สาม ไม่มองต่อ แต่ในแวบเดียวนั้น ฉันเห็นเงาของตัวเองยืนอยู่คนเดียว และนั่นควรทำให้โล่งใจ แต่กลับไม่ใช่ เพราะเงาของฉันในกระจกยิ้ม ทั้งที่ฉันไม่ได้ยิ้ม

ฉันเริ่มจากอ่างล้างหน้าเพราะมันอยู่ใกล้ประตูที่สุด ฉีดน้ำยาลงบนคราบหินปูน ใช้แปรงขนอ่อนขัดเป็นวงเล็ก ๆ แล้วเช็ดด้วยผ้าขาวตามแนวเดียวกับที่หัวหน้าแม่บ้านสอน คราบบางส่วนหลุดง่ายเกินไป เหมือนมันรอให้ฉันแตะ ส่วนบางจุดขัดเท่าไรก็ไม่ออก โดยเฉพาะคราบสีน้ำตาลตรงช่องระบายน้ำ มันติดแน่นเป็นวงคล้ายรอยริมฝีปากที่จูบอ่างจากด้านใน

เสียงเคาะจากตู้ดังขึ้นอีกครั้งในความทรงจำของฉัน ไม่ใช่เสียงจริง แต่ดังพอให้ไหล่ฉันเกร็ง

ตู้เสื้อผ้าตั้งอยู่มุมในสุดจริง ๆ บานไม้แตกร้าวตามแนวตั้ง มือจับทองเหลืองหมองจนดำ ฉันเห็นรอยสั่นเล็ก ๆ บนบานไม้เหมือนมันเพิ่งหยุดเคลื่อนไหว

ฉันก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว ทบทวนกฎในหัว

สามครั้งจากมัน

สองครั้งจากฉัน

ก่อนเคาะ ฉันสังเกตว่าพื้นหน้าตู้สะอาดกว่าพื้นส่วนอื่นมาก ไม่มีฝุ่น ไม่มีคราบน้ำ ไม่มีเส้นผม ราวกับมีบางอย่างถูกลากเข้าออกตรงนั้นบ่อยจนพื้นถูกขัดด้วยตัวเอง ขอบล่างของบานตู้มีรอยดำเป็นเส้นยาว คล้ายคราบเล็บหรือคราบเท้าที่ถูซ้ำ ๆ จากด้านใน

ตู้ใบนี้ไม่ควรอยู่ในห้องน้ำ ไม่มีเหตุผลที่โรงแรมจะวางตู้เสื้อผ้าไม้ไว้ในที่ชื้นขนาดนี้ เว้นแต่มันไม่ได้ถูกนำเข้ามาเพื่อแขวนเสื้อผ้า เว้นแต่มันอยู่ตรงนี้ก่อนที่ห้องน้ำจะกลายเป็นห้องน้ำ หรือก่อนที่ชั้นนี้จะถูกลบออกจากระบบ

ฉันยกมือค้างอยู่หน้าบานไม้หลายวินาที รู้สึกโง่ที่กำลังจะเคาะประตูตู้เหมือนแขกที่รอขออนุญาตเข้าไปในสิ่งที่ไม่ใช่ห้อง แต่ถ้าไม่เคาะ มันอาจถือว่าฉันเป็นผู้บุกรุก และฉันไม่อยากรู้ว่าคำว่าผู้บุกรุกมีความหมายอย่างไรสำหรับสิ่งที่พักอยู่ข้างใน

ฉันยกมือซ้ายขึ้น กำหมัดหลวม ๆ เพราะกลัวว่าถ้าเกร็งเกินไปจะเคาะแรงหรือเบาไม่เท่ากัน แล้วเคาะลงบนบานไม้

ก๊อก

ก๊อก

เสียงของฉันฟังเล็กและแห้งเมื่อเทียบกับเสียงสามครั้งก่อนหน้า ฉันลดมือลงทันที กลั้นหายใจรอ

ตอนแรกไม่มีอะไร

จากนั้นบานตู้ก็แง้มออกเองช้า ๆ

เสียงไม้ครูดดังครืดจนฉันปวดฟัน ช่องว่างระหว่างบานตู้กว้างขึ้นเพียงนิ้วเดียว แต่ความมืดด้านในดูแน่นและลึกเกินขนาดตู้ ลมเย็นไหลออกมาก่อน กลิ่นเหม็นเน่าตามมา มันแรงจนฉันต้องกัดฟันไม่ให้อาเจียนลงพื้น เพราะถ้าฉันอาเจียน ฉันคงต้องทำความสะอาดเพิ่ม และความคิดบ้า ๆ นั้นเกือบทำให้ฉันหัวเราะออกมาด้วยความกลัว

ปลายนิ้วสีขาวซีดยื่นออกมาจากช่องแง้ม

นิ้วยาวผิดคน เล็บดำและหนาเหมือนเล็บที่ไม่ได้ตัดมานาน ปลายนิ้วจิกขอบไม้ช้า ๆ จนเกิดเสียงแกรกเบา ๆ รอยเล็บฝากไว้บนบานตู้เป็นเส้นสดใหม่ ฉันยืนแข็งอยู่ตรงนั้น ไฟฉายส่องค้างบนมือนั้นโดยไม่ตั้งใจ

สมุดไม่ได้บอกว่าถ้ามันยื่นมือออกมาต้องทำยังไง

แต่กฎบอกว่าฉันต้องแสดงตัวว่าเป็นพนักงานทำความสะอาด ไม่ใช่ผู้บุกรุก

ฉันลดไฟฉายลง ก้มหน้าต่ำเหมือนเวลาขอโทษแขกที่ไม่พอใจบริการ ทั้งที่ทุกส่วนในร่างกายอยากวิ่งหนี ฉันกอดแปรงขัดห้องน้ำไว้กับอก เพื่อให้มือไม่เผลอยกขึ้นปัดนิ้วพวกนั้นออก

"ดิฉันเป็นพนักงานทำความสะอาดกะดึกของโรงแรมค่ะ" เสียงฉันแหบจนแทบจำไม่ได้ "ได้รับมอบหมายให้มาเคลียร์ห้อง 1301 ปัดกวาด เช็ดถู และดูแลพื้นที่ให้เรียบร้อย ขออนุญาตใช้พื้นที่ทำงานสักครู่ แล้วดิฉันจะออกไปทันทีค่ะ"

ฉันไม่รู้ว่าประโยคแบบนั้นช่วยอะไร แต่มันเป็นภาษาที่ฉันใช้เวลาต้องรับมือแขกเมา แขกโกรธ หรือแขกที่ทำห้องเละแล้วไม่อยากจ่ายค่าปรับ ใช้เสียงต่ำ นอบน้อม ไม่ท้าทาย ไม่เงียบจนดูผิด และไม่พูดยาวจนเหมือนแก้ตัว

นิ้วขาว ๆ นั้นหยุดขยับ

ลมหายใจเหม็นเน่าพ่นออกมาจากช่องตู้ ฟู่ยาวจนผมหน้าม้าของฉันไหว ฉันหลับตาลงทันที เพราะรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างอยู่ใกล้ใบหน้าเกินไป บางอย่างที่อาจไม่มีตา แต่อาจรับรู้ได้ว่าฉันกำลังมองอยู่หรือเปล่า

ฉันพูดซ้ำอีกครั้ง ช้ากว่าเดิม

"ดิฉันเป็นพนักงานทำความสะอาดค่ะ ไม่ได้ตั้งใจรบกวน ดิฉันจะทำงานให้เสร็จ แล้วออกไปทันที"

เสียงเล็บครูดไม้ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ค่อย ๆ ถอยกลับเข้าไป นิ้วซีดหายไปทีละนิ้ว ช่องตู้มืดสนิทเหมือนเดิม บานไม้ปิดกลับช้า ๆ จนเสียงคลิกของกลอนดังเบา ๆ

ฉันยังไม่ลืมตาทันที รออีกหลายอึดใจจนกลิ่นเหม็นจางลง แล้วค่อยเปิดเปลือกตา ตู้เสื้อผ้าปิดสนิท รอยเล็บบนขอบไม้ยังอยู่ เป็นหลักฐานว่าฉันไม่ได้คิดไปเอง

บนบานตู้มีรอยใหม่เพิ่มขึ้นหนึ่งรอย มันไม่ใช่รอยเล็บ แต่เป็นเส้นโค้งคล้ายตัวอักษร ฉันยกไฟฉายเข้าไปใกล้ เห็นว่าไม้ตรงนั้นถูกขูดเป็นคำสั้น ๆ

จันทร์

คราวนี้ฉันเกือบเรียกชื่อนั้นออกมาแล้วจริง ๆ ลมหายใจสะดุดอยู่ในคอ ฉันเห็นป้าจันทร์ในหัว เห็นแกยืนหันหลังในห้องซักผ้า เห็นแกค่อย ๆ หันหน้ามาถามว่าทำไมไม่เชื่อกันบ้าง แต่กฎข้อสี่กลับดังขึ้นในใจ ห้ามเรียกชื่อคนที่คุณจำได้

ฉันกำผ้าขี้ริ้วแน่นแล้วก้มหน้าลง

"ขอโทษค่ะ" คำนี้เกือบหลุดออกไปอีกครั้ง ฉันรีบกลืนมันกลับ แล้วพูดใหม่ "จะทำความสะอาดต่อค่ะ"

รอยคำว่า จันทร์ บนตู้ค่อย ๆ จางลงเหมือนถูกน้ำซึมกลบ จนเหลือเพียงลายไม้แตกร้าวตามเดิม

หลังจากนั้น งานห้องน้ำกลายเป็นสิ่งที่ฉันทำด้วยสัญชาตญาณมากกว่าสติ ฉันขัดอ่าง ล้างคราบสนิม เช็ดกระจก กวาดเส้นผมออกจากท่อ และเปลี่ยนถุงขยะใบเล็ก ทุกครั้งที่ผ้าขี้ริ้วลากผ่านกระเบื้อง ฉันต้องบังคับตัวเองไม่ให้หันไปดูตู้เสื้อผ้าบ่อยเกินไป เพราะยิ่งมองมันมากเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกว่ามีใครบางคนมองกลับมาจากรอยแยกที่มองไม่เห็น

ตอนเช็ดกระจก ฝ้าขาวบนผิวกระจกเริ่มรวมตัวเป็นตัวหนังสือจริง ๆ อย่างที่กฎข้อสี่เตือน มันขึ้นทีละคำจากลมหายใจที่ไม่ใช่ของฉัน

ยังอยู่

ฉันไม่อ่านออกเสียง ไม่แม้แต่ขยับปาก ใช้ผ้าขาวเช็ดจากซ้ายไปขวาตามกฎ ตัวอักษรหายไปใต้ผ้า แต่ถัดจากนั้นฝ้าก็ขึ้นใหม่

ในตู้

ฉันเช็ดอีกครั้ง ซ้ายไปขวา มือสั่นจนผ้าพับผิดด้าน เงาในกระจกด้านหลังฉันเพิ่มขึ้นหนึ่งเงา รูปร่างเตี้ย ผมสั้นประบ่า ใส่เสื้อแม่บ้านสีเดียวกับฉัน เงานั้นยืนอยู่ใกล้ตู้เสื้อผ้าเกินไป และถึงฉันจะไม่มองตรง ๆ ฉันก็รู้ว่าเป็นป้าจันทร์

อย่าเปิด

ฉันเช็ดคำสุดท้ายออก น้ำตาไหลลงมาเงียบ ๆ ไม่ใช่เพราะกลัวอย่างเดียว แต่เพราะถ้าเงานั้นเป็นป้าจันทร์จริง แปลว่าแกยังอยู่ตรงนี้มานานเกินไป และฉันก็ทำได้เพียงก้มหน้าขัดกระจกให้สะอาดเหมือนคนขี้ขลาดที่ยังอยากรอด

พื้นห้องน้ำมีเส้นผมติดอยู่ในท่อมากกว่าที่ควร เส้นผมยาว สีดำ และพันกันแน่นจนแปรงธรรมดาดึงไม่ออก ฉันต้องใช้คีมคีบ ค่อย ๆ ดึงออกทีละปอย ทุกครั้งที่ดึง เสียงจากท่อจะดังครืดเหมือนมีคนเจ็บ เส้นผมบางส่วนพันกับกระดุมมุกแบบเดียวกับที่ฉันเจอในห้องนอน ฉันใส่มันลงซองของตกค้างด้วยมือที่ไม่อยากแตะอะไรอีกแล้ว

ถุงขยะใบเล็กในห้องน้ำว่างเปล่า แต่หนักผิดปกติ เมื่อฉันยกมันออกจากถัง มีเสียงน้ำขังดังอยู่ด้านใน ทั้งที่ไม่มีน้ำหยดออกมา ฉันมัดปากถุงสองชั้น แล้วเขียนบนป้ายว่า ขยะห้องน้ำ 1301 ห้ามเปิด ก่อนตัวเองจะทันคิดว่าทำไมต้องเขียนคำเตือนนั้น

นาฬิกาข้อมือบอกเวลา 05.30 น. ตอนฉันมัดถุงขยะใบสุดท้าย

อีกครึ่งชั่วโมง ฟ้าจะสว่าง

ฉันควรดีใจ แต่เวลา 05.30 น. ในห้อง 1301 ไม่ได้ให้ความรู้สึกว่าใกล้รอด มันเหมือนเวลาที่แขกเริ่มไม่พอใจเพราะพนักงานทำงานช้าเกินไป กลิ่นน้ำอบไทยเข้มขึ้นอีกครั้งจากด้านหลัง ตู้เสื้อผ้าเงียบสนิทจนเงียบน่ากลัวกว่าเสียงเคาะ และกระจกที่ฉันเพิ่งเช็ดสะอาดมีฝ้าขึ้นเป็นวงเล็ก ๆ ตรงมุมล่าง

ฉันมองเพียงแวบเดียว

ยังไม่จบ

ฉันเช็ดมันออกจากซ้ายไปขวา แล้วรีบเก็บของ

ฉันเก็บอุปกรณ์ลงกระเป๋า ตรวจห้องอย่างเร็วเท่าที่ทำได้ พื้นกวาดแล้ว เตียงเปลี่ยนแล้ว ห้องน้ำสะอาดแล้ว ถุงผ้าเปื้อนกับขยะมัดเรียบร้อย ทุกอย่างอยู่ในสภาพที่หัวหน้าแม่บ้านควรพยักหน้าให้ ถ้าหัวหน้าแม่บ้านคนไหนกล้าขึ้นมาตรวจห้องนี้

ฉันเดินไปที่ประตูทางออก จับลูกบิดทองเหลือง แล้วบิด

มันหมุน

แต่ประตูไม่เปิด

ฉันลองอีกครั้ง คราวนี้ดึงแรงขึ้น บานประตูขยับเพียงนิดเดียวก่อนจะถูกบางอย่างรั้งไว้จากด้านนอก เสียงโลหะกระทบกันดังแกร่งเบา ๆ ฉันยกไฟฉายส่องไปตามขอบประตู หัวใจค่อย ๆ จมลงเมื่อเห็นโซ่เหล็กสีดำพันรอบมือจับจากฝั่งนอกห้อง แน่นตึงจนไม่มีช่องให้สอดนิ้วออกไปได้

ลูกบิดด้านในไม่ได้ล็อก

แต่มีใครบางคนล็อกฉันไว้จากข้างนอก

ไฟฉายในมือกะพริบหนึ่งครั้ง

แล้วอีกครั้ง

แสงสีแดงอ่อนลงทุกวินาที ข้างหลังฉัน จากทิศทางเตียงที่เพิ่งปูเรียบไปไม่นาน มีเสียงหายใจแผ่ว ๆ ดังขึ้น

ฟู่...

ฟู่...

เหมือนแขกคนเก่ากำลังตื่นอีกครั้ง