สวี่หยางหวนคืนทวงแค้น

บทที่ 15 กำไลหยก

            เจี่ยฟางถอดแขนออกจากอ้อมกอดของเสิ่นเกาหลานเพื่อถามไถ่เ๹ื่๪๫การเดินเรือไปนำสินค้าสายตาจึงเหลือบไปเห็นของที่เสิ่นเกาหลานที่ติดมือมาด้วย

นางยิ้มกริ่มของที่เขาถือมาน่าจะเป็๲ของฝากของนางเป็๲แน่หัวใจของเจี่ยฟางชุ่มชื่นขึ้นมาทันที

             "สินค้าของตระกูลท่านพี่นำมาจากท้องทะเลแล้วหรือเ๯้าคะ "

             "ใช่แล้วโชคดีที่ไม่มีพายุจึงไม่เกิดความเสียหาย" เสิ่นเกาหลานเอ่ยพลางนั่งลงที่เก้าอี้อย่างเหน็ดเหนื่อย

             "แล้วสิ่งที่อยู่ในมือของท่านพี่คืออะไรกันเ๯้าคะหากให้ข้าเดาต้องเป็๞ของฝากของข้าใช่หรือไม่เ๯้าคะ?" นางชี้นิ้วไปยังของที่อยู่ในมือ เสิ่นเกาหลานยิ้มกว้างยื่นของมอบให้แก่นาง

             "เ๽้าช่างหูตาไวยิ่งนัก นี่คือกำไลข้าเห็นของสิ่งนี้พลันคิดถึงใบหน้าของเ๽้าทันที" เจี่ยฟางรีบหยิบห่อที่เขายื่นมาให้นั่งลงที่เก้าอี้เปิดดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าสิ่งที่เสิ่นเกาหลานนำมาฝากคืออันใด

ทันทีที่นางเปิดออกดูเห็นกำไลหยกงดงามทอประกายวิบวับถูกใจนางยิ่งนัก

"ว๊าว ^ ^งดงามจริง ๆ เ๽้าค่ะ ท่านพี่ช่างรู้ใจข้ายิ่งนัก" เจี่ยฟางลุกขึ้นมานั่งบนตักของเสิ่นเกาหลานใช้มือโอบกอดคอพลางขยับกายเข้าไปหอมแก้มของเขา เสิ่นเกาหลานรู้สึกเขินอายที่ถูกเจี่ยฟางหอมแก้มใบหน้ายิ้มระรื่น

            "ข้าคิดไว้แล้วว่าเ๯้าต้องชอบเพราะกำไลทับทิมนั่นเหมาะกับเ๯้าราวกับทำมาเพื่อเป็๞ของเ๯้า " เสิ่นเกาหลานดีใจที่เจี่ยฟางชื่นชอบสิ่งที่เขานำมาฝากจึงรีบหยิบกำไลทับทิมที่วางอยู่ด้านล่างกำไลหยกมาสวมใส่แขนของเจี่ยฟาง

              ขณะนั้นเองใบหน้าของเจี่ยฟางเริ่มเปลี่ยนสีฉับพลันเพราะนางคิดว่าของนางเป็๞กำไลหยกที่งดงาม นางชะงักเล็กน้อยก่อนที่จะฝืนยิ้มเอ่ยถามเสิ่นเกาหลานที่กำลังสวมใส่กำไลทับทิมให้ตน

             "ของข้าคือกำไลทับทิมหรือเ๽้าคะ ?"

             "ใช่ ! เหมาะกับเ๯้ามากใช่หรือไม่ข้าตั้งใจเลือกเลยนะ"

            "แล้วกำไลอีกอันนั่นของผู้ใดหรือเ๽้าคะ?"

           "อันนั้นข้าตั้งใจซื้อมาให้สวี่หยางนะ ข้าเห็นครั้งแรกก็นึกถึงนางทันทีแม้ว่าข้ามิได้สนใจหรือมีใจให้นางแต่อย่างไรนางก็คือฮูหยินของข้า ข้าจึงซื้อติดไม้ติดมือมาฝากนาง" เจี่ยฟางใบหน้าซีดเซียวใจเต้นแรง

หรือว่าเสิ่นเกาหลานจะมีใจให้แก่สวี่หยางเข้าแล้ว !

นางฝืนยิ้มแม้เจ็บใจที่ของงดงามสิ่งนั้นมิใช่ของตนก่อนจะเอ่ยปากให้เสิ่นเกาหลานไปพักผ่อน

            "ท่านพี่กลับมาเหนื่อย ๆ ไปพักผ่อนก่อนเถอะเ๽้าค่ะ ข้าจะนำกำไลไปให้พี่หยางเองเ๽้าค่ะ "

           "เอาเช่นนั้นก็แล้วกัน ข้านอนบนเรือค่อนข้างเมื่อยเนื้อเมื่อยตัว ฝากเป็๞ธุระให้ข้าที"

           "มิใช่เ๱ื่๵๹ใหญ่อันใดเ๽้าค่ะ ท่านพี่พักผ่อนให้สบายนะเ๽้าคะแล้วคืนนี้ข้าจะปรนนิบัติท่านเป็๲อย่างดี" เจี่ยฟางหอมแก้มของเสิ่นเกาหลานอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นจากตัวของเขาเพื่อให้เขากลับไปพักผ่อน นางจ้องมองกำไลหยกดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

           "ไหนท่านพี่บอกไม่ได้มีใจแต่เหตุใดถึงนำของที่งดงามเช่นนี้ให้พี่หยางกัน ข้าจะไม่มีทางให้เ๹ื่๪๫เช่นนี้เกิดขึ้นอีกทุกอย่างต้องเป็๞ของข้า" เจี่ยฟางหยิบกำไลหยกเดินออกจากห้องตรงไปหาสวี่หยางที่ห้องของนางด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่ม

               ฝั่งด้านสวี่หยางกำลังนั่งปักหน้าเช็ดหน้าหูพลันได้ยินเสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามาหาตน หัวใจเต้นตึกตัก คิดว่าเป็๞เสิ่นเกาหลาน นางจึงวางมือจากผ้าเช็ดหน้าเงยหน้าไปมองยังประตูแต่ทว่าผู้ที่เข้ามาหากลับเป็๞เจี่ยฟางกับซื่อจิน

            "พี่หยางท่านทำอะไรอยู่หรือเ๽้าคะ ข้ามารบกวนท่านหรือไม่?" เจี่ยฟางเดินมานั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของสวี่หยางกวาดสายตามองเห็นว่าท่านพี่ของตนกำลังเย็บผ้าอยู่

           "สำหรับเ๯้าไม่ว่าข้าจะทำอันใดอยู่ข้ายอมวางมือมาต้อนรับเ๯้าเสมอ ข้าได้ยินมาว่าท่านพี่เสิ่นเกาหลานกลับมาแล้วอย่างนั้นหรือ?" สวี่หยางเหลือบไปเห็นกำไลหยกที่มือของเจี่ยฟางในใจพลางคิดคงเป็๞ของที่เสิ่นเกาหลานซื้อมาให้แน่นอน

           "ใช่แล้วเ๽้าค่ะ แต่ทว่ายามนี้ท่านพี่เสิ่นเกาหลานเหน็ดเหนื่อยจึงนอนพักจริงสิ!  ท่านพี่เสิ่นเกาหลานซื้อกำไลมาฝากข้ามากมายเพราะเห็นว่ามันงดงามเหมาะกับข้า ดูสิเ๽้าคะพี่หยางว่างดงามหรือไม่ ? ท่านพี่ช่างรู้ใจข้ายิ่งนัก" เจี่ยฟางยื่นมือข้างที่สวมใส่กำไลหยกให้แก่สวี่หยางได้เห็นก่อนจะออกจากห้องมานางได้สลับเปลี่ยนสวมใส่กำไลหยกที่นางหมายตาเอาไว้แล้วนำกำไลทับทิมให้แก่สวี่หยางแทน

                สวี่หยางลอบมองยิ้มกริ่มให้แก่เจี่ยฟางหัวใจเจ็บลึกนางแต่งเข้ามาเป็๲ฮูหยินแต่ไม่เคยได้ของกำนัลสักชิ้นช่างแตกต่างจากเจี่ยฟางยิ่งนักที่เข้ามาไม่นานกลับได้ของสวยงามประดับบนกายเช่นนั้น แต่นางก็มิได้อิจฉาอันใดเจี่ยฟางเพราะอย่างไรสตรีที่เสิ่นเกาหลานรักคือเจี่ยฟางสมแล้วที่เขาจะมอบความรักทั้งหมดให้นาง แตกต่างจากตนที่เป็๲เพียงฮูหยินในนามเท่านั้น

             "ข้าบอกเ๯้าตั้งกี่ครั้งแล้ว ไม่ว่าเ๯้าจะสวมใส่อันใดบนร่างกายเ๯้างดงามในสายตาข้าเสมอ" เจี่ยฟางแสยะยิ้มมุมปากมือล้วงนำกำไลทับทิมที่ห่อเอาไว้ยื่นให้สวี่หยาง

            "แต่ว่าท่านพี่ยังมีน้ำใจคิดถึงพี่หยางด้วยนะเ๽้าคะ นี่คือสิ่งที่ท่านพี่ให้ข้านำมาให้เปิดดูสิเ๽้าคะงดงามหรือไม่? " เจี่ยฟางคะยั้นคะยอให้สวี่หยางเปิดห่อกำไล สวี่หยางจึงเปิดออกมาดูกำไลทับทิมที่เสิ่นเกาหลานซื้อมาให้นางช่างดูอ่อนหวานเรียบหรู แต่ใจของสวี่หยางกลับคิดว่าการที่เขาให้กำไลทับทิมคงมีนัยยะบอกให้นางทำตนเสมือนทับทิมสีชมพูชิ้นนี้สินะ ! สวี่หยางรีบปิดผ้าทันทีและวางมันไว้ในตะกร้าด้ายก่อนจะหันไปคุยกับเจี่ยฟางต่อ เจี่ยฟางจ้องมองอยู่เห็นความไม่พอใจแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเคืองของสวี่หยางทำให้นางพึงพอใจยิ่งนัก

             หลังจากที่พูดคุยกันอยู่พักใหญ่เจี่ยฟางจึงได้กลับห้องของตนเองถอดกำไลหยกเก็บเอาไว้ในหีบสมบัติ ยืนยิ้มหน้ากระจกก่อนจะหันไปสั่งให้ซื่อจินเตรียมต้มน้ำให้ตนอาบ

              "ซื่อจินเ๯้าเห็นสีหน้าพี่หยางหรือไม่ ? ท่านพี่คงไม่พอใจที่ท่านพี่เสิ่นเกาหลานซื้อกำไลที่ไม่เข้ากับตนมาให้ วันนี้ข้ามีความสุขเสียจริง เ๯้าไปต้มน้ำอุ่นมาผสมน้ำให้ข้าอาบได้แล้วคืนนี้ข้าจะได้ปรนนิบัติท่านพี่ ยิ่งยามนี้ฮูหยินผู้เฒ่านั้นไม่ชอบข้าและไม่อยากให้ข้าท้องบุตรของท่านพี่แต่ข้าหาได้สนใจ เพราะข้าจะเป็๞คนตั้งท้องบุตรคนแรกให้ได้"

              "เ๽้าค่ะคุณหนู" ซื่อจินยิ้มกว้างดีใจที่เห็นคุณหนูของตนมีความสุขรีบไปหาเตรียมน้ำพร้อมโปรยดอกไม้เพื่อเพิ่มกลิ่นหอมให้แก่ร่างกาย