หลังเดินออกมาจากร้านเสื้อผ้าเอริคก็ตัดสินใจถามเกวลินอีกครั้ง
“อยากกินอะไร”
“……” เกวลินไม่ตอบ
“เกลพี่ถามว่าอยากกินอะไร อย่าดื้อ” เขาทำเสียงดุเธอ เธอไม่ตอบแต่ชี้ไปที่ร้านสเต๊ก ก่อนจะเดินนำหน้าเขาเข้าไปในร้าน เอริคได้แต่ถอนหายใจให้กับความดื้อรั้นของเธอ เกวลินจากที่น้อยใจอยู่เมื่ออาหารเข้าปากก็ยิ้มแย้มแจ่มใสเปลี่ยนไปเป็คนละคนกับเมื่อกี้เลย เอริคที่นั่งสังเกตุอาการของเธออยู่ก็พลอยโล่งใจไปด้วยที่บรรยากาศไม่แย่อย่างที่คิด
“เอาของหวานมั้ย”
“ได้หรอคะ” เกวลินถามเขาด้วยน้ำเสียงดีใจ
เอริคไม่ตอบแต่ยักคิ้วให้เธอเป็การตอบรับแทน
“เกลอยากกินบิงซูได้มั้ยคะ ไม่ได้กินนานมากแล้ว”
“ไปสิ” เขาตอบรับแบบไม่ต้องคิด
ตลอดเย็นวันนั้นเขาตามใจเธอทุกอย่าง อยากทำอะไรหรือทานอะไรก็ไม่ขัดสักคำ จนกลับมาถึงบ้าน
“ขอบคุณนะคะสำหรับวันนี้”
“เป็สิ่งที่ควรทำอยู่แล้ว ไม่ต้องขอบคุณ”
“เอ่อ…เกลว่าเรามาทำข้อตกลงในการอยู่ร่วมกันดีมั้ยคะ หกเดือนนี้เราจะได้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข” เกวลินตัดสินใจบอกชายหนุ่มหลังจากคิดเื่นี้มาทั้งคืน
“ในฐานะที่พี่เอริคเป็เ้าของบ้านเกลให้พี่บอกเงื่อนไขของพี่ก่อนเลยค่ะ” เกวลินบอกชายหนุ่มหลังจากที่วิ่งไปเอากระดาษกับปากกามาเตรียมตัวจด
“ไม่มี” เขาตอบเสียงเรียบ
“คะ ไม่มีเงื่อนไขอะไรเป็พิเศษเลยหรอคะ เช่น ห้ามเกลเข้าพื้นที่ส่วนตัวอย่างห้องนอน ห้องทำงานอะไรทำนองนี้น่ะค่ะ เอ่อ..คือเกลแค่ยกตัวอย่างให้ฟังค่ะ” เธอรีบบอกเขาเพราะเห็นว่าตัวเองพลั้งปากพูดสิ่งที่ไม่เหมาะสม
“ไม่มี” เขานั่งไขว่ห้างบอกหญิงสาวอีกครั้ง
“ถือว่าเกลถามแล้วนะคะ จะเสียใจภายหลังไม่ได้นะคะ”
“พูดเงื่อนไขของตัวเองมาสิ”
“1.ห้ามเข้าห้องเกลก่อนได้รับอนุญาต 2.ห้ามแตะเนื้อต้องตัว 3.ห้ามโมโหหรือโกรธจนลงไม้ลงมือหรือทำลายข้าวของ 4.ไม่ยุ่งเื่ส่วนตัวของอีกฝ่าย”
“หมดแล้วมีแค่นี้ค่ะ”
“ได้ ตามนั้น” เอริคตกลงทั้งที่ไม่ค่อยสบอารมณ์นัก เพราะเขาไม่ชอบให้ใครมาบังคับ แต่เพื่อความสบายใจของอีกฝ่ายเขาจึงไม่โต้แย้งกับสิ่งที่เธอเสนอ ส่วนเกวลินเมื่อบอกเงื่อนไขของตัวเองแล้วก็เขียนลงกระดาษ 2 ชุดให้เขาและเธอคนละชุดพร้อมกับลงชื่อกำกับ
“พี่เอริคเซ็นชื่อรับทราบด้วยค่ะ”
“ต้องลงชื่อด้วย”
“อือฮึ”
เขาจำต้องจับปากกามาเซ็นโดยไม่เต็มใจนัก
“นี่ของพี่เอริค ส่วนนี่ของเกลเก็บไว้คนละชุดนะคะ อ้อเกลขอถามเื่นึงค่ะคือว่าป้าพิศมาทำงานกี่โมงกลับกี่โมงคะ”
“แปดโมงกลับห้าโมง บางวันก็มาแป๊บเดียว ถ้าอยากได้อะไรโทรเรียกได้ บ้านป้าเขาอยู่ซอยใกล้ๆ ถ้าวันไหนมีธุระอยากให้แกช่วยถึงเย็นก็บอกแกได้”
“แล้วทำไมไม่ให้ป้าเขาอยู่ที่นี่ล่ะคะ”
“ชอบอยู่คนเดียว” เขาตอบเธอสั้นๆ แต่ทำให้เกวลินสะดุ้งเล็กน้อยเพราะกลัวว่าตัวเองจะเข้ามาสร้างความลำบากใจให้เขา
“แล้วข้าวเช้า ข้าวเย็น พี่เอริคไม่ทานหรอคะ”
“ข้าวเช้าไปทานออฟฟิศ ข้าวเย็นสั่งเอา”
“เอ่อ….ถ้าเกลจะขอทำกับข้าวทานเองบ้างจะได้มั้ยคะ”
“ตามใจ”
“แล้วปกติข้าวเช้าพี่เอริคทานอะไรคะ” เมื่อได้ยินคำถามชายหนุ่มหันมองหน้าหญิงสาวทันทีพลางเลิกคิ้วด้วยความสงสัย
“ก็เผื่อเกลทำข้าวเช้าจะได้ทำเผื่อไว้ให้ด้วยไงคะ ถ้าไม่ทานก็ไม่เป็ไรค่ะ”
“กาแฟดำ กับอะไรก็ได้” เขาตอบเธอเสียงเรียบ
“พรุ่งนี้เกลขอไปเจอเพื่อนหน่อยนะคะ”
“ไปยังไง ให้ไปส่งมั้ย”
“คะ ไม่ต้องค่ะ เกลไปเองได้”
“งั้นก็เอาเบอร์ติดต่อกับไลน์มาเผื่อมีอะไรฉุกเฉิน”
“ค่ะ” ทั้งคู่แลกเบอร์ติดต่อกันก่อนเกวลินจะขอตัวขึ้นห้องไปพักผ่อน
….เช้าวันถัดมา….
เมื่อเอริคแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยกำลังเดินออกไปทำงาน สายตาก็เหลือบไปเห็นเกวลินกำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่ จึงเดินเข้าไปหาเธอ
“มาแล้วหรอคะ มาทานข้าวก่อนนี่ค่ะกาแฟดำของพี่ ส่วนนี่ข้าวเช้า ดื่มกาแฟอย่างเดียวเดี๋ยวจะปวดท้องต้องทานข้าวด้วย”
เขามองไปในจานเห็นไข่ดาว ไส้กรอกและสลัดจัดวางในจานอย่างสวยงาม 2 ชุดน่าตาน่าทานมากทีเดียว
“นั่งค่ะ ทานก่อนค่อยออกไป” เอริคนั่งลงทานข้าวตามคำสั่งของเธออย่างว่าง่าย อาหารง่ายๆ แต่กลับทำให้เขารู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก นานมากแล้วที่ไม่มีคนนั่งทานข้าวเช้าเป็เพื่อนั้แ่เขาย้ายกลับมาอยู่ที่เมืองไทยก็ใช้ชีวิตคนเดียวมาโดยตลอด สิ่งเธอทำให้เขาแม้จะดูเล็กน้อยแต่กินใจเขามาก ทั้งคู่ทานข้าวเงียบๆ จนอิ่มเกวลินก็เก็บจานไปล้าง
“อ้าว ยังไม่ไปทำงานอีกหรอคะ” เกวลินแปลกใจเมื่อออกมาจากห้องครัวยังเห็นชายหนุ่มนั่งอยู่
“จะออกไปรึยัง เดี๋ยวพี่ไปส่ง”
“ไม่เป็ไรค่ะ เดี๋ยวเกลไปเองยังไม่ได้อาบน้ำเลยค่ะ นี่ก็จะแปดโมงแล้วเดี๋ยวพี่เอริคไปทำงานสาย” เธอบอกเขาด้วยความเกรงใจ
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวไปส่งไปอาบน้ำสิ”
เมื่อรู้ว่าขัดเขาไม่ได้เธอจึงรีบขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว ส่วนเอริคก็โทรบอกลูกน้องว่าวันนี้จะเข้าสายหน่อย ทำเอาคนปลายสายอย่างเจมส์งงว่าทำไมอยู่ๆ เ้านายตนถึงมาทำงานสายเพราะร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นเขามาสายเลยสักครั้ง ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมาเกวลินก็รีบลงมาในชุดเดรสสายเดี่ยวกระโปรงยาวบานสีขาว เผยให้เห็น่คอและไหล่ แต่งหน้าอ่อนๆ แก้มแดงระเรื่อ ริมฝีปากสีชุดพู รวบไว้ด้านหลัง
“มาแล้วค่ะ”
ชายหนุ่มไม่พอใจกับชุดที่เธอใส่นักแม้ว่า่อกจะไม่เว้าลึกลงมาจนเห็นร่องอกก็ตาม เพราะเขามองว่ามันดูโป้เกินไป
“ไปเอาเสื้อคลุมมาใส่”
“คะ?” เธอถามด้วยความงง
“พี่บอกว่าไปเอาเสื้อคลุมมาใส่ หรือจะให้พี่บอกน้ามาลาว่ามาอยู่ที่นี่ไม่กี่วันก็แต่งตัวแบบนี้ออกไปข้างนอกแล้ว”
“พี่เอริค!!” เธอขึ้นเสียงใส่เขาแต่ก็ยอมเดินกลับขึ้นไปหยิบเสื้อคลุมมาใส่ เพราะี้เีทะเลาะกับแม่
“พอใจยังคะ” เธอเดินหน้ามุ่ยลงมา
“หึ” เอริคหัวเราะในลำคอด้วยความพอใจ
…ร้านเบอเกอรี่…
“ถึงแล้วค่ะร้านนี้ ร้านของเพื่อนเกลเอง”
“ตอนเย็นให้มารับมั้ย”
“ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวเกลกลับเอง”
“ไม่หลงทาง” เขาถามย้ำเธอ
“ไม่หลงค่ะ เกลโตแล้วนะคะ ไปทำงานได้แล้วค่ะสายมากแล้ว ขอบคุณที่มาส่งค่ะ” พูดจบเธอก็รีบลงรถเดินเข้าร้านไปหาเจนเพื่อนรักทันที เจนเป็เพื่อนสนิทคนเดียวของเกวลินตอนอยู่ที่เมืองไทย ก่อนที่ครอบครัวของเธอจะย้ายไปทำธุรกิจที่ต่างประเทศ แต่ทั้งสองคนก็ติดต่อกันตลอดแม้จะไม่ได้เจอกันนานหลายปีก็ตาม
“ยัยเจน” เกวลินวิ่งไปกอดเพื่อนรักด้วยความดีใจ
เอริคเมื่อเห็นสาวๆ เจอกันแล้วก็ขับรถออกไปทำงาน
“จะห่วงเขาทำไมไอ้ริค ยัยเด็กนั่นแสบจะตาย” เขาบ่นให้ตัวเอง
3K
