เช้าวันต่อมา...
ชินได้ทำตามคำขอของหลวงพี่ เขานำแม็ค มาร์คและแอนนี่มาใช้งานั้แ่รุ่งสางเพื่อจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยโดยเร็ว จากนั้นเขาจะได้เริ่มออกเดินทางต่ออีกครั้ง
การเผาศพตอนนี้ไม่จำเป็ต้องยึดหลักเวลาตามประเพณีอีกต่อไปแล้ว
เมื่อโลกได้เปลี่ยนไปใครจะบอกคุณได้ล่ะว่าอะไรคือสิ่งที่ถูกต้อง ถ้าใครจะคิดว่านี้เป็สิ่งที่ผิดและสิ่งที่ทำอยู่มันเป็บาป แล้วยังไงล่ะจะมีใครกล้าบอกว่ากลัวตกนรกอยู่อีกงั้นเหรอ ก็ในเมื่อนรกมันได้มาโผล่ตรงหน้าของทุกคนแล้ว เพียงแค่เปิดประตูบ้านออกไปคุณก็จะเห็น
หรือใครจะบอกว่ากลัวไม่ได้ขึ้น์ อย่าพูดถึงมันเลยดีกว่า เพราะตอนนี้แม้แต่พระเ้าก็คงทอดทิ้งโลกใบนี้ไปแล้ว
พิธีสวดและการเผาศพเป็ไปอย่างเรียบง่าย ศพของคนในหมูบ้านทั้งหมดถูกเผารวมกันยกเว้น ดนัย ที่ได้รับการเผาเดี่ยวและได้ทำพิธีค่อนข้างครบกว่าคนอื่นๆ
ทั้งหมดถูกดำเนินการอย่างรอบรัดและเวลาได้ล่วงเลยผ่านไปกว่า4ชั่วโมงจนถึง่ใกล้เที่ยง เหลือเพียงแค่ต้นขี้เถ้าิญญามรณะระดับ2เพียงเท่านั้น ที่ไม่สามารถเผาทำลายลงได้แม้แต่ใบยังไม่ไหม้เลยด้วยซ้ำ
ทุกคนรู้สึกทึ่งกับความทนทานของต้นไม้ต้นนี้ หลวงพี่ได้ขอให้ชินทำลายมันเพราะนี่อาจเป็อันตรายต่อผู้คนที่ผ่านไปมาได้ในภายหลัง ทว่าชินกลับทำเพียงแค่ส่ายหัวเบาๆ ไม่ใช้ว่าเขาไม่มีทางทำได้ แต่ถ้าหากเขาต้องทำ มันคงเสียเวลาของเขาไปอีกครึ่งค่อนวันเป็แน่
วัดจากขนาดและความแข็งของลำต้น เขาต้องใช้แรงกายและพลังอยู่พอสมควร แถมอาวุธของเขายังเสียงที่จะถูกทำให้เสียหายอีกด้วย ตอนนี้เขาต้องรักษาอาวุธนี้ให้ดีเพราะไม่มีอาวุธชิ้นไหนที่ดีพอจะมาแทนที่มันได้ในตอนนี้ แล้วทำไมเขาจะมาเสียเวลากับเื่พวกนี้ด้วยล่ะ
....
เมื่อทุกอย่างได้รับการเครียเรียบร้อยแล้ว ปัญหาต่อไปคือสิ่งที่เขาต้องทำ ชินมองไปยังลุงชัยขณะเอ๋ยถาม "ลุง ตอนนี้ไม่มีรถแล้ว คุณจะทำยังไงต่อไป คุณจะกลับบ้านเลยไหม?"
ลุงชัยคิดอยู่สักพักและจึงตอบกลับไปว่า "ที่จริงแล้ว เมื่อหลายอาทิตย์ก่อน ก่อนจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นฉันได้คุยกับเพือนที่ลพบุรีว่าจะไปเยี่ยมเขาที่นั้น เขาเป็พลตรีอยู่ที่ค่ายทหาร จึงคิดว่าจะไปที่นั้นดู"
"กองพันที่13ลพบุรี? "
" ใช่น้องชายรู้จักที่นั้นใช่ไหม?" ลุงชัยถามออกมาอย่างตื่นเต้นยินดี
"ครับ นั้นเป็ค่ายทหารที่ใกล้ที่สุดแล้วในตอนนี้ และเป็ทางที่ผมจะผ่านไป" ชินตอบไปตามความจริงเพราะนอกเหนือจากการไปช่วยพ่อแม่ของเขาแล้ว การหาที่พักที่ปลอดภัยที่สุดให้พวกท่าน เป็สิ่งที่จำเป็หลังจากนั้นชินจึง้าที่จะไปดูว่าค่ายเหล่าเป็ยังไงบ้าง
" จริงเหรอเนี้ย ดีเลยค่อยอุ่นใจหน่อยที่มีน้องชายอย่างนายร่วมเดินทางด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า" ลุงชัยหัวเราะร่าพลางตบไปที่ไหล่ของชินอย่างตื่นเต้น" ว่าแต่นายจะไปที่ไหนล่ะ?"
ชินบอกความตั้งใจของเข้าให้ลุงชัยฟังโดยจำเป็ต้องปิดบังอะไร บอกกล่าวสร็จชินสามารถมองเห็นถึงความกังวลในสายตาของลุงชัยได้อย่างชัดเจน ลุงชัยพยายามที่จะพูดบางอย่างอยู่หลายครั้งทว่าในที่สุดเขาก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกมาอีกและชวนเขาคุยเื่สัพเพเหระแทน
ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันไปมาอย่างเข้าขาอยู่นั้น สีหน้าของแม็คกับเต็มไปด้วยอาการที่เซื่องซึม ใบหน้าก้มมองไปยังพื้นดินด้านล่างด้วยสายตาที่เหม่อลอย แต่ถึงกระนั้นการกระทำดังกล่าวก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาที่เฉียบคมของชินไปได้
ชินหันมองไปยังแม็คชั่วครู่ เขารู้ในสิ่งที่แม็คกำลังคิดอยู่อย่างชัดเจน ตอนนี้จิตใจของแม็คคงไปอยู่ที่ปทุมแล้วเรียบร้อย ชินคิดในใจอยู่สักพักก่อนจะบอกกล่าวกับทั้งสามคนว่า "ไปเตรียมตัวเถอะ เราจะออกเดินทางกันแล้ว จุดหมายหลัก อันดับแรกคือไปให้ถึงค่ายทหารลพบุรี หลังจากนั้นเราจะแยกกันที่นั้น"
"เอ๊ะ!" ทั้งสามชะงักค้างในทันทีกับประโยคสุดท้าย ก่อนที่มาร์คจะพูดออกมาคนแรกว่า" พี่จะทิ่งพวกเรางั้นเหรอครับ"
"พี่ใหญ่ นี่มัน..."
ชินค่อยๆเดินผ่านพวกเขาไปอย่างช้าๆพลางกล่าวออกมาด้วยเสียงเรียบเฉยว่า" พวกนายตามมาด้วยก็มีแต่จะเกะกะฉัน รู้วิธีสู้แล้วไม่ใช้เหรอไง ดูแลตัวเองสะซิ จะเอาแต่พึ่งฉันไปถึงไหน เ้าพวกไร้ประโยชน์! "
เ้าพวกไร้ประโยชน์ เป็คำพูดที่เบาบางและเรียบเฉย หากแต่มันกลับกรีดแทงจิตใจของคนคนนึงให้ขาดสบั้นลงคามือได้อย่างง่ายดาย มันช่างเป็น้ำเสียงที่เรียบง่ายและบางเบา แต่กลับดังมากพอให้คนทั้งหมดได้ยินทุกคำพูดอย่างชัดเจน
ลุงชัยนิ่งอึ่ง ขณะมองไปที่ชินด้วยสายตาที่รู้สึกสับสน ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินคำพูดนี้หลุดมาจากปากของชินชายหนุ่มที่ตนชื่นชม เขามองผู้ชายคนนี้ผิดไปงั้นเหรอ ทำไมเขาถึงได้ใจดำและพูดคำเล่านี้ออกมาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้กัน
ไม่ใช้เพียงแค่ลุงชัยที่รู้สึกเช่นนี้...
ในสายตาของณริน ที่เคยเต็มไปด้วยความอ่อนหวานเวลามองชิน ทว่าตอนนี้มันกลับเต็มไปด้วยความผิดหวังและความรังเกียจยามที่มองตามหลังของชายหนุ่มที่กำลังเดินจากไปอย่างช้าๆ
แม็ครู้สึกช็อคมากกับคำพูดของชินและรู้สึกถึงหัวใจที่บีบคั่นจนหดหู่ 'ฉันไร้ประโยชน์ ฉันมันตัวถ่วงงั้นเหรอ นี้เขามองเราเป็ภาระและพร้อมเขี่ยทิ้งมาโดยตลอดเลยใช้มั้ย' เมื่อนึกไปถึงสายตาั้แ่วันแรกที่เขาเจอกับชินนั้น มันยิ่งตอกย้ำความรู้สึกเคารพที่เขามีให้กับชินมาโดยตลอด
คำพูดนั้นสามารถทำร้ายจิตใจมนุษย์ได้ยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด มันมากกว่าอาวุธาที่พร้อมะเิทุกอย่างให้สิ้นซากเสียอีก มาร์คนั้นเต็มไปน้ำตา เขาสะอื้ดไห้ออกมาพลางที่ใช้มือทั้งสองข้างปาดน้ำตาที่ไหลหยดลงมาบนแก้มอย่างน่าสงสาร
แอนนี่มองไปยังพวกเขาอย่างจนใจที่จะปลอบ ตัวของเธอเองยังรู้สึกแย่มากเมื่อได้ยินคำพูดเ่าั้ คำพูดที่บอกให้รู้ว่าพวกเธอไม่เคยอยู่ในสายตาของชินเลยแม้แต่น้อย
พวกเขาทั้งหมดไม่ได้พูดอะไรอยู่นานบรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด ลุงชัยเห็นเช่นนั้นเขาจึงได้แต่ถอนหายใจออกมาขณะที่กล่าวบางอย่างเพื่อปลอมโยนหัวใจของพวกเขาทั้งสาม ลุงชัยสัญญาว่าเมื่อไปถึงลพบุรีเมื่อไหร่ เขาจะแนะนำทั้งสามคนให้กับพลตรีได้รู้จัก
เมื่อทำให้บรรยากาศดีขึ้นบ้างแล้ว ลุงชัยจึงเดินนำพวกเขากลับไปยังศาลาเพื่อไปหยิบสัมภาระและออกเดินทางต่อ
...
138
